Przejdź do treści
Moja Matura
Lokalna wersja próbna · 512 arkuszy · 2015–2026

Maj 2016 · Formuła 2015

Filozofia 2016 — poziom rozszerzony — Formuła 2015

Pracuj we własnym tempie. Sprawdź oficjalne odpowiedzi i dostępne objaśnienia. Wyjaśnienia pozostające w opracowaniu są oznaczone przy zadaniach.

Przejdź do zadań ↓Materiały CKE
Zadania / części
12
Punkty na stronie
50
Poziom
Rozszerzony

Zachowany status źródłowy: ten arkusz nie ma jeszcze zatwierdzenia redakcyjnego całego zestawu. Dostępne odpowiedzi i opracowania pozostają oznaczone przy zadaniach.

Pracuj z arkuszem

Zadania, odpowiedzi i opracowania

Zadanie 1.1

2 pkt

Filozofia — odpowiedź według zasad CKE

Na podstawie tekstu i własnej wiedzy wykonaj polecenia.
Platon, Menon
SOKRATES: Jeśli cnota jest rodzajem wiedzy, jest oczywiste, że można jej nauczyć.
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Szybko to rozstrzygnęliśmy […].
MENON: Doskonale.
SOKRATES: Następnym problemem, który, jak się wydaje, należy rozpatrzyć, jest to, czy
cnota jest wiedzą, czy czymś innym niż wiedza.
MENON: Mnie się też wydaje, że jest to następny problem, który trzeba rozpatrzyć.
SOKRATES: Więc cóż? Czy nie uważamy cnoty za dobro? Czy podtrzymujemy tę hipotezę,
że cnota jest dobrem?
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Gdyby istniało jakieś dobro oddzielnie od wiedzy, wówczas i cnota mogłaby
nie być wiedzą; jeśli jednak nie ma takiego dobra, które nie należałoby do wiedzy, możemy
słusznie przypuszczać, że jest ona wiedzą.
MENON: Jest tak.
SOKRATES: Czy dzięki cnocie jesteśmy dobrzy?
MENON: Tak.
SOKRATES: Jeśli dobrzy, to i pożyteczni: wszystko, co dobre, jest bowiem pożyteczne. Czyż
nie?
MENON: Tak.
SOKRATES: Zatem i cnota jest pożyteczna?
MENON: Z konieczności, zgodnie z tym, cośmy ustalili.
SOKRATES: Popatrzmy zatem, jakie rzeczy są dla nas pożyteczne, rozpatrując każdą
z osobna. Zdrowie, mówimy, siła, piękność, bogactwo; wszystkie te rzeczy i im podobne
uważamy za pożyteczne. Czyż nie?
MENON: Tak.
SOKRATES: Ale niekiedy uważamy, że te same rzeczy nam szkodzą; czy też tak uważasz,
czy nie?
MENON: Tak samo.
SOKRATES: Zastanów się zatem, jak są one kierowane, gdy nam przynoszą pożytek, a jak
gdy szkodzą? Czy nie jest tak, że gdy są używane rozsądnie, przynoszą nam pożytek, jeśli
nie, szkodzą?
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Rozważmy teraz rzeczy od strony duszy. Czy nazywasz coś roztropnością,
sprawiedliwością, męstwem, zdolnością do nauki, pamięcią, hojnością i tym podobnie?
MENON: Nazywam.
SOKRATES: Zastanów się, czy te spośród nich, które nie są twoim zdaniem wiedzą, lecz
czymś różnym od wiedzy, nie są takie, że raz szkodzą, innym razem przynoszą pożytek? Na
przykład męstwo; gdy męstwo nie jest rozważne, ale jest tylko zuchwalstwem; jeśli człowiek
jest nierozsądnie zuchwały, ponosi szkodę, jeśli kieruje nim rozsądek, odnosi korzyść.
MENON: Tak.
MFI_1R
SOKRATES: Czy nie jest tak samo z rozwagą i zdolnością uczenia się? To, czego się uczymy
i czemu się oddajemy z rozsądkiem, przynosi pożytek, jeśli bez rozsądku, szkodzi.
MENON: To całkowita prawda.
SOKRATES: Krótko mówiąc, czy wszystko to, co dusza podejmuje albo znosi kierując się
rozsądkiem, nie kończy się szczęśliwie, jeśli zaś kieruje się nierozsądkiem, przeciwnie?
MENON: Tak się wydaje.
SOKRATES: Jeśli zatem cnota jest jedną z rzeczy związanych z duszą i z konieczności musi
być pożyteczna, musi być rozsądkiem; wszystkie inne bowiem rzeczy z duszą związane nie są
same z siebie ani pożyteczne, ani szkodliwe, ale zależnie od tego, czy towarzyszy im
rozsądek, czy szaleństwo szkodzą lub przynoszą pożytek. Zgodnie z tym rozumowaniem,
ponieważ cnota przynosi pożytek, musi być rodzajem rozsądku.
MENON: I mnie się tak wydaje.
Platon, Menon, przeł. P. Siwek, [w:] Platon, Gorgias. Menon, Warszawa 1991, s. 173–175.

W powyższym dialogu Sokrates argumentuje na rzecz powszechnie przypisywanego mu
stanowiska etycznego.
Podaj nazwę tego stanowiska i wyrażaną w nim tezę.
Nazwa: Teza:

Pokaż oficjalne rozwiązanie i omówienie źródłowe

Nazwa: intelektualizm etyczny.
Przykładowe sformułowania tezy:
• Wiedza o dobru jest wystarczającym warunkiem cnoty (bycia dobrym).
• Wiedza moralna jest koniecznym i wystarczającym warunkiem dobrego działania.

Odpowiedź, przykładowe rozwiązanie lub rubryka pochodzą z przypisanych oficjalnych zasad CKE dla MFI-R1_1P-162, zadanie 1.1. To źródłowe opracowanie pierwszego przebiegu, nie niezależne rozwiązanie autorskie ani druga akceptacja redakcyjna.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj wszystkie warunki polecenia

    W powyższym dialogu Sokrates argumentuje na rzecz powszechnie przypisywanego mu stanowiska etycznego. Podaj nazwę tego stanowiska i wyrażaną w nim tezę. Nazwa: Teza: Przy rozwiązywaniu zachowaj wszystkie wskazane dane, ograniczenia, jednostki i wymaganą formę odpowiedzi.

  2. Prześledź oficjalne rozwiązanie lub klucz

    Przypisane zasady CKE podają: Nazwa: intelektualizm etyczny. Przykładowe sformułowania tezy: • Wiedza o dobru jest wystarczającym warunkiem cnoty (bycia dobrym). • Wiedza moralna jest koniecznym i wystarczającym warunkiem dobrego działania.

  3. Sprawdź zapis i punktowanie

    Zadanie 1.1: 0–2 pkt. Pełne oficjalne kryteria, warianty akceptowane i przykładowe rozwiązanie zachowano w polu odpowiedzi; należy stosować je łącznie. Przed zakończeniem porównaj odpowiedź z dokładnym poleceniem oraz dopuszczalnymi wariantami wskazanymi w zasadach.

Nie ograniczaj rozwiązania do końcowego wyniku. Zachowaj warunki, jednostki, tok rozumowania i wszystkie elementy wymagane przez kryteria punktowania.

Punktowanie i źródło

Zadanie 1.1: 0–2 pkt. Pełne oficjalne kryteria, warianty akceptowane i przykładowe rozwiązanie zachowano w polu odpowiedzi; należy stosować je łącznie.

Strona arkusza: 3

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 1.10

6 pkt

Filozofia — odpowiedź według zasad CKE

Na podstawie tekstu i własnej wiedzy wykonaj polecenia.
Platon, Menon
SOKRATES: Jeśli cnota jest rodzajem wiedzy, jest oczywiste, że można jej nauczyć.
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Szybko to rozstrzygnęliśmy […].
MENON: Doskonale.
SOKRATES: Następnym problemem, który, jak się wydaje, należy rozpatrzyć, jest to, czy
cnota jest wiedzą, czy czymś innym niż wiedza.
MENON: Mnie się też wydaje, że jest to następny problem, który trzeba rozpatrzyć.
SOKRATES: Więc cóż? Czy nie uważamy cnoty za dobro? Czy podtrzymujemy tę hipotezę,
że cnota jest dobrem?
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Gdyby istniało jakieś dobro oddzielnie od wiedzy, wówczas i cnota mogłaby
nie być wiedzą; jeśli jednak nie ma takiego dobra, które nie należałoby do wiedzy, możemy
słusznie przypuszczać, że jest ona wiedzą.
MENON: Jest tak.
SOKRATES: Czy dzięki cnocie jesteśmy dobrzy?
MENON: Tak.
SOKRATES: Jeśli dobrzy, to i pożyteczni: wszystko, co dobre, jest bowiem pożyteczne. Czyż
nie?
MENON: Tak.
SOKRATES: Zatem i cnota jest pożyteczna?
MENON: Z konieczności, zgodnie z tym, cośmy ustalili.
SOKRATES: Popatrzmy zatem, jakie rzeczy są dla nas pożyteczne, rozpatrując każdą
z osobna. Zdrowie, mówimy, siła, piękność, bogactwo; wszystkie te rzeczy i im podobne
uważamy za pożyteczne. Czyż nie?
MENON: Tak.
SOKRATES: Ale niekiedy uważamy, że te same rzeczy nam szkodzą; czy też tak uważasz,
czy nie?
MENON: Tak samo.
SOKRATES: Zastanów się zatem, jak są one kierowane, gdy nam przynoszą pożytek, a jak
gdy szkodzą? Czy nie jest tak, że gdy są używane rozsądnie, przynoszą nam pożytek, jeśli
nie, szkodzą?
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Rozważmy teraz rzeczy od strony duszy. Czy nazywasz coś roztropnością,
sprawiedliwością, męstwem, zdolnością do nauki, pamięcią, hojnością i tym podobnie?
MENON: Nazywam.
SOKRATES: Zastanów się, czy te spośród nich, które nie są twoim zdaniem wiedzą, lecz
czymś różnym od wiedzy, nie są takie, że raz szkodzą, innym razem przynoszą pożytek? Na
przykład męstwo; gdy męstwo nie jest rozważne, ale jest tylko zuchwalstwem; jeśli człowiek
jest nierozsądnie zuchwały, ponosi szkodę, jeśli kieruje nim rozsądek, odnosi korzyść.
MENON: Tak.
MFI_1R
SOKRATES: Czy nie jest tak samo z rozwagą i zdolnością uczenia się? To, czego się uczymy
i czemu się oddajemy z rozsądkiem, przynosi pożytek, jeśli bez rozsądku, szkodzi.
MENON: To całkowita prawda.
SOKRATES: Krótko mówiąc, czy wszystko to, co dusza podejmuje albo znosi kierując się
rozsądkiem, nie kończy się szczęśliwie, jeśli zaś kieruje się nierozsądkiem, przeciwnie?
MENON: Tak się wydaje.
SOKRATES: Jeśli zatem cnota jest jedną z rzeczy związanych z duszą i z konieczności musi
być pożyteczna, musi być rozsądkiem; wszystkie inne bowiem rzeczy z duszą związane nie są
same z siebie ani pożyteczne, ani szkodliwe, ale zależnie od tego, czy towarzyszy im
rozsądek, czy szaleństwo szkodzą lub przynoszą pożytek. Zgodnie z tym rozumowaniem,
ponieważ cnota przynosi pożytek, musi być rodzajem rozsądku.
MENON: I mnie się tak wydaje.
Platon, Menon, przeł. P. Siwek, [w:] Platon, Gorgias. Menon, Warszawa 1991, s. 173–175.

Podaj dwie starożytne i dwie nowożytne lub współczesne tradycje filozoficzne (szkoły,
kierunki lub myślicieli), które nie zgodziłyby się z Platońskim założeniem, że rozum jest
jedynym źródłem wiedzy powszechnie obowiązującej (obiektywnej). Każdej z tych
tradycji przyporządkuj charakterystyczny dla niej argument na poparcie tej niezgody.
Tradycje starożytne:
a) Szkoła/kierunek/myśliciel: b) Argument: a) Szkoła/kierunek/myśliciel: b) Argument: Tradycje nowożytne lub współczesne:
a) Szkoła/kierunek/myśliciel: b) Argument: a) Szkoła/kierunek/myśliciel: b) Argument:

Pokaż oficjalne rozwiązanie i omówienie źródłowe

Tradycje starożytne
a) Szkoła/kierunek/myśliciel:
np. sofiści, sceptycy, Arystoteles
b) Argument:
np.:
• Sceptycy nie zgodziliby się z Platonem, twierdząc, że żadna wiedza (w tym oparta na
rozumie) nie jest możliwa dla człowieka.
• Sofiści nie zgodziliby się z Platonem, twierdząc, że wszelkie poznanie jest względne
(subiektywne).
• Arystoteles nie zgodziłby się z Platonem, twierdząc, że jednym ze źródeł poznania są
zmysły.
Tradycje nowożytne lub współczesne
a) Szkoła/kierunek/myśliciel
np.: empiryści, Kant, pragmatyści
b) Argument, np.:
• Empiryści nie zgodziliby się z Platonem, dowodząc, że wiedza pochodzi z doświadczenia.
• Kant nie zgodziłby się z Platonem, twierdząc, że jednym ze źródeł poznania są zmysły.
• Pragmatyści nie zgodziliby się z Platonem, twierdząc, że wiedza jest efektem praktyki
(zdanie jest prawdziwe, gdy zastosowane w praktyce przynosi korzyść).

Odpowiedź, przykładowe rozwiązanie lub rubryka pochodzą z przypisanych oficjalnych zasad CKE dla MFI-R1_1P-162, zadanie 1.10. To źródłowe opracowanie pierwszego przebiegu, nie niezależne rozwiązanie autorskie ani druga akceptacja redakcyjna.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj wszystkie warunki polecenia

    Podaj dwie starożytne i dwie nowożytne lub współczesne tradycje filozoficzne (szkoły, kierunki lub myślicieli), które nie zgodziłyby się z Platońskim założeniem, że rozum jest jedynym źródłem wiedzy powszechnie obowiązującej (obiektywnej). Każdej z tych tradycji przyporządkuj charakterystyczny dla niej argument na poparcie tej niezgody.… Przy rozwiązywaniu zachowaj wszystkie wskazane dane, ograniczenia, jednostki i wymaganą formę odpowiedzi.

  2. Prześledź oficjalne rozwiązanie lub klucz

    W polu odpowiedzi zachowano pełny tok rozwiązania albo rubrykę z oficjalnych zasad CKE, bez skracania do samego wyniku. Początek materiału źródłowego: Tradycje starożytne a) Szkoła/kierunek/myśliciel: np. sofiści, sceptycy, Arystoteles b) Argument: np.: • Sceptycy nie zgodziliby się z Platonem, twierdząc, że żadna wiedza (w tym oparta na rozumie) nie jest możliwa dla człowieka. • Sofiści nie zgodziliby się z Platonem, twierdząc, że wszelkie poznanie jest względne (subiektywne). • Arystoteles nie zgodziłby się z Platonem, twierdząc, że jednym ze źródeł poznania są…

  3. Sprawdź zapis i punktowanie

    Zadanie 1.10: 0–6 pkt. Pełne oficjalne kryteria, warianty akceptowane i przykładowe rozwiązanie zachowano w polu odpowiedzi; należy stosować je łącznie. Przed zakończeniem porównaj odpowiedź z dokładnym poleceniem oraz dopuszczalnymi wariantami wskazanymi w zasadach.

Nie ograniczaj rozwiązania do końcowego wyniku. Zachowaj warunki, jednostki, tok rozumowania i wszystkie elementy wymagane przez kryteria punktowania.

Punktowanie i źródło

Zadanie 1.10: 0–6 pkt. Pełne oficjalne kryteria, warianty akceptowane i przykładowe rozwiązanie zachowano w polu odpowiedzi; należy stosować je łącznie.

Strona arkusza: 6

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 1.2

1 pkt

Filozofia — odpowiedź według zasad CKE

Na podstawie tekstu i własnej wiedzy wykonaj polecenia.
Platon, Menon
SOKRATES: Jeśli cnota jest rodzajem wiedzy, jest oczywiste, że można jej nauczyć.
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Szybko to rozstrzygnęliśmy […].
MENON: Doskonale.
SOKRATES: Następnym problemem, który, jak się wydaje, należy rozpatrzyć, jest to, czy
cnota jest wiedzą, czy czymś innym niż wiedza.
MENON: Mnie się też wydaje, że jest to następny problem, który trzeba rozpatrzyć.
SOKRATES: Więc cóż? Czy nie uważamy cnoty za dobro? Czy podtrzymujemy tę hipotezę,
że cnota jest dobrem?
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Gdyby istniało jakieś dobro oddzielnie od wiedzy, wówczas i cnota mogłaby
nie być wiedzą; jeśli jednak nie ma takiego dobra, które nie należałoby do wiedzy, możemy
słusznie przypuszczać, że jest ona wiedzą.
MENON: Jest tak.
SOKRATES: Czy dzięki cnocie jesteśmy dobrzy?
MENON: Tak.
SOKRATES: Jeśli dobrzy, to i pożyteczni: wszystko, co dobre, jest bowiem pożyteczne. Czyż
nie?
MENON: Tak.
SOKRATES: Zatem i cnota jest pożyteczna?
MENON: Z konieczności, zgodnie z tym, cośmy ustalili.
SOKRATES: Popatrzmy zatem, jakie rzeczy są dla nas pożyteczne, rozpatrując każdą
z osobna. Zdrowie, mówimy, siła, piękność, bogactwo; wszystkie te rzeczy i im podobne
uważamy za pożyteczne. Czyż nie?
MENON: Tak.
SOKRATES: Ale niekiedy uważamy, że te same rzeczy nam szkodzą; czy też tak uważasz,
czy nie?
MENON: Tak samo.
SOKRATES: Zastanów się zatem, jak są one kierowane, gdy nam przynoszą pożytek, a jak
gdy szkodzą? Czy nie jest tak, że gdy są używane rozsądnie, przynoszą nam pożytek, jeśli
nie, szkodzą?
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Rozważmy teraz rzeczy od strony duszy. Czy nazywasz coś roztropnością,
sprawiedliwością, męstwem, zdolnością do nauki, pamięcią, hojnością i tym podobnie?
MENON: Nazywam.
SOKRATES: Zastanów się, czy te spośród nich, które nie są twoim zdaniem wiedzą, lecz
czymś różnym od wiedzy, nie są takie, że raz szkodzą, innym razem przynoszą pożytek? Na
przykład męstwo; gdy męstwo nie jest rozważne, ale jest tylko zuchwalstwem; jeśli człowiek
jest nierozsądnie zuchwały, ponosi szkodę, jeśli kieruje nim rozsądek, odnosi korzyść.
MENON: Tak.
MFI_1R
SOKRATES: Czy nie jest tak samo z rozwagą i zdolnością uczenia się? To, czego się uczymy
i czemu się oddajemy z rozsądkiem, przynosi pożytek, jeśli bez rozsądku, szkodzi.
MENON: To całkowita prawda.
SOKRATES: Krótko mówiąc, czy wszystko to, co dusza podejmuje albo znosi kierując się
rozsądkiem, nie kończy się szczęśliwie, jeśli zaś kieruje się nierozsądkiem, przeciwnie?
MENON: Tak się wydaje.
SOKRATES: Jeśli zatem cnota jest jedną z rzeczy związanych z duszą i z konieczności musi
być pożyteczna, musi być rozsądkiem; wszystkie inne bowiem rzeczy z duszą związane nie są
same z siebie ani pożyteczne, ani szkodliwe, ale zależnie od tego, czy towarzyszy im
rozsądek, czy szaleństwo szkodzą lub przynoszą pożytek. Zgodnie z tym rozumowaniem,
ponieważ cnota przynosi pożytek, musi być rodzajem rozsądku.
MENON: I mnie się tak wydaje.
Platon, Menon, przeł. P. Siwek, [w:] Platon, Gorgias. Menon, Warszawa 1991, s. 173–175.

Spośród poniższych twierdzeń wybierz i zaznacz to, na które nie zgodził się Menon.
A. Cnota jest tożsama z wiedzą.
B. To, co dobre, jest też korzystne.
C. Uczenie się zawsze przynosi pożytek.
D. Kierowanie się rozsądkiem przynosi korzyść w postępowaniu moralnym.
MFI_1R

Pokaż oficjalne rozwiązanie i omówienie źródłowe

C.

Odpowiedź, przykładowe rozwiązanie lub rubryka pochodzą z przypisanych oficjalnych zasad CKE dla MFI-R1_1P-162, zadanie 1.2. To źródłowe opracowanie pierwszego przebiegu, nie niezależne rozwiązanie autorskie ani druga akceptacja redakcyjna.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj wszystkie warunki polecenia

    Spośród poniższych twierdzeń wybierz i zaznacz to, na które nie zgodził się Menon. A. Cnota jest tożsama z wiedzą. B. To, co dobre, jest też korzystne. C. Uczenie się zawsze przynosi pożytek. D. Kierowanie się rozsądkiem przynosi korzyść w postępowaniu moralnym. MFI_1R Przy rozwiązywaniu zachowaj wszystkie wskazane dane, ograniczenia, jednostki i wymaganą formę odpowiedzi.

  2. Prześledź oficjalne rozwiązanie lub klucz

    Przypisane zasady CKE podają: C.

  3. Sprawdź zapis i punktowanie

    1 pkt — odpowiedź zgodna z oficjalnym kluczem CKE; 0 pkt — odpowiedź niepoprawna albo brak odpowiedzi. Przed zakończeniem porównaj odpowiedź z dokładnym poleceniem oraz dopuszczalnymi wariantami wskazanymi w zasadach.

Nie wybieraj odpowiedzi na podstawie pojedynczego słowa lub samego oznaczenia. Sprawdź cały warunek zadania i właściwy wiersz albo kolumnę klucza.

Punktowanie i źródło

1 pkt — odpowiedź zgodna z oficjalnym kluczem CKE; 0 pkt — odpowiedź niepoprawna albo brak odpowiedzi.

Strona arkusza: 3

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 1.3

2 pkt

Filozofia — odpowiedź według zasad CKE

Na podstawie tekstu i własnej wiedzy wykonaj polecenia.
Platon, Menon
SOKRATES: Jeśli cnota jest rodzajem wiedzy, jest oczywiste, że można jej nauczyć.
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Szybko to rozstrzygnęliśmy […].
MENON: Doskonale.
SOKRATES: Następnym problemem, który, jak się wydaje, należy rozpatrzyć, jest to, czy
cnota jest wiedzą, czy czymś innym niż wiedza.
MENON: Mnie się też wydaje, że jest to następny problem, który trzeba rozpatrzyć.
SOKRATES: Więc cóż? Czy nie uważamy cnoty za dobro? Czy podtrzymujemy tę hipotezę,
że cnota jest dobrem?
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Gdyby istniało jakieś dobro oddzielnie od wiedzy, wówczas i cnota mogłaby
nie być wiedzą; jeśli jednak nie ma takiego dobra, które nie należałoby do wiedzy, możemy
słusznie przypuszczać, że jest ona wiedzą.
MENON: Jest tak.
SOKRATES: Czy dzięki cnocie jesteśmy dobrzy?
MENON: Tak.
SOKRATES: Jeśli dobrzy, to i pożyteczni: wszystko, co dobre, jest bowiem pożyteczne. Czyż
nie?
MENON: Tak.
SOKRATES: Zatem i cnota jest pożyteczna?
MENON: Z konieczności, zgodnie z tym, cośmy ustalili.
SOKRATES: Popatrzmy zatem, jakie rzeczy są dla nas pożyteczne, rozpatrując każdą
z osobna. Zdrowie, mówimy, siła, piękność, bogactwo; wszystkie te rzeczy i im podobne
uważamy za pożyteczne. Czyż nie?
MENON: Tak.
SOKRATES: Ale niekiedy uważamy, że te same rzeczy nam szkodzą; czy też tak uważasz,
czy nie?
MENON: Tak samo.
SOKRATES: Zastanów się zatem, jak są one kierowane, gdy nam przynoszą pożytek, a jak
gdy szkodzą? Czy nie jest tak, że gdy są używane rozsądnie, przynoszą nam pożytek, jeśli
nie, szkodzą?
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Rozważmy teraz rzeczy od strony duszy. Czy nazywasz coś roztropnością,
sprawiedliwością, męstwem, zdolnością do nauki, pamięcią, hojnością i tym podobnie?
MENON: Nazywam.
SOKRATES: Zastanów się, czy te spośród nich, które nie są twoim zdaniem wiedzą, lecz
czymś różnym od wiedzy, nie są takie, że raz szkodzą, innym razem przynoszą pożytek? Na
przykład męstwo; gdy męstwo nie jest rozważne, ale jest tylko zuchwalstwem; jeśli człowiek
jest nierozsądnie zuchwały, ponosi szkodę, jeśli kieruje nim rozsądek, odnosi korzyść.
MENON: Tak.
MFI_1R
SOKRATES: Czy nie jest tak samo z rozwagą i zdolnością uczenia się? To, czego się uczymy
i czemu się oddajemy z rozsądkiem, przynosi pożytek, jeśli bez rozsądku, szkodzi.
MENON: To całkowita prawda.
SOKRATES: Krótko mówiąc, czy wszystko to, co dusza podejmuje albo znosi kierując się
rozsądkiem, nie kończy się szczęśliwie, jeśli zaś kieruje się nierozsądkiem, przeciwnie?
MENON: Tak się wydaje.
SOKRATES: Jeśli zatem cnota jest jedną z rzeczy związanych z duszą i z konieczności musi
być pożyteczna, musi być rozsądkiem; wszystkie inne bowiem rzeczy z duszą związane nie są
same z siebie ani pożyteczne, ani szkodliwe, ale zależnie od tego, czy towarzyszy im
rozsądek, czy szaleństwo szkodzą lub przynoszą pożytek. Zgodnie z tym rozumowaniem,
ponieważ cnota przynosi pożytek, musi być rodzajem rozsądku.
MENON: I mnie się tak wydaje.
Platon, Menon, przeł. P. Siwek, [w:] Platon, Gorgias. Menon, Warszawa 1991, s. 173–175.

Sokrates formułuje implikację: Jeśli cnota jest rodzajem wiedzy, to można jej nauczyć.
a) Zapisz tę implikację w języku rachunku zdań.
b) Napisz zdanie, które wynika logicznie z koniunkcji powyższej implikacji oraz
pierwszego jej członu.

Pokaż oficjalne rozwiązanie i omówienie źródłowe

a) p→q
b) cnoty można się nauczyć (q)

Odpowiedź, przykładowe rozwiązanie lub rubryka pochodzą z przypisanych oficjalnych zasad CKE dla MFI-R1_1P-162, zadanie 1.3. To źródłowe opracowanie pierwszego przebiegu, nie niezależne rozwiązanie autorskie ani druga akceptacja redakcyjna.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj wszystkie warunki polecenia

    Sokrates formułuje implikację: Jeśli cnota jest rodzajem wiedzy, to można jej nauczyć. a) Zapisz tę implikację w języku rachunku zdań. b) Napisz zdanie, które wynika logicznie z koniunkcji powyższej implikacji oraz pierwszego jej członu. Przy rozwiązywaniu zachowaj wszystkie wskazane dane, ograniczenia, jednostki i wymaganą formę odpowiedzi.

  2. Prześledź oficjalne rozwiązanie lub klucz

    Przypisane zasady CKE podają: a) p→q b) cnoty można się nauczyć (q)

  3. Sprawdź zapis i punktowanie

    Zadanie 1.3: 0–2 pkt. Pełne oficjalne kryteria, warianty akceptowane i przykładowe rozwiązanie zachowano w polu odpowiedzi; należy stosować je łącznie. Przed zakończeniem porównaj odpowiedź z dokładnym poleceniem oraz dopuszczalnymi wariantami wskazanymi w zasadach.

Nie ograniczaj rozwiązania do końcowego wyniku. Zachowaj warunki, jednostki, tok rozumowania i wszystkie elementy wymagane przez kryteria punktowania.

Punktowanie i źródło

Zadanie 1.3: 0–2 pkt. Pełne oficjalne kryteria, warianty akceptowane i przykładowe rozwiązanie zachowano w polu odpowiedzi; należy stosować je łącznie.

Strona arkusza: 4

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 1.4

2 pkt

Filozofia — odpowiedź według zasad CKE

Na podstawie tekstu i własnej wiedzy wykonaj polecenia.
Platon, Menon
SOKRATES: Jeśli cnota jest rodzajem wiedzy, jest oczywiste, że można jej nauczyć.
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Szybko to rozstrzygnęliśmy […].
MENON: Doskonale.
SOKRATES: Następnym problemem, który, jak się wydaje, należy rozpatrzyć, jest to, czy
cnota jest wiedzą, czy czymś innym niż wiedza.
MENON: Mnie się też wydaje, że jest to następny problem, który trzeba rozpatrzyć.
SOKRATES: Więc cóż? Czy nie uważamy cnoty za dobro? Czy podtrzymujemy tę hipotezę,
że cnota jest dobrem?
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Gdyby istniało jakieś dobro oddzielnie od wiedzy, wówczas i cnota mogłaby
nie być wiedzą; jeśli jednak nie ma takiego dobra, które nie należałoby do wiedzy, możemy
słusznie przypuszczać, że jest ona wiedzą.
MENON: Jest tak.
SOKRATES: Czy dzięki cnocie jesteśmy dobrzy?
MENON: Tak.
SOKRATES: Jeśli dobrzy, to i pożyteczni: wszystko, co dobre, jest bowiem pożyteczne. Czyż
nie?
MENON: Tak.
SOKRATES: Zatem i cnota jest pożyteczna?
MENON: Z konieczności, zgodnie z tym, cośmy ustalili.
SOKRATES: Popatrzmy zatem, jakie rzeczy są dla nas pożyteczne, rozpatrując każdą
z osobna. Zdrowie, mówimy, siła, piękność, bogactwo; wszystkie te rzeczy i im podobne
uważamy za pożyteczne. Czyż nie?
MENON: Tak.
SOKRATES: Ale niekiedy uważamy, że te same rzeczy nam szkodzą; czy też tak uważasz,
czy nie?
MENON: Tak samo.
SOKRATES: Zastanów się zatem, jak są one kierowane, gdy nam przynoszą pożytek, a jak
gdy szkodzą? Czy nie jest tak, że gdy są używane rozsądnie, przynoszą nam pożytek, jeśli
nie, szkodzą?
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Rozważmy teraz rzeczy od strony duszy. Czy nazywasz coś roztropnością,
sprawiedliwością, męstwem, zdolnością do nauki, pamięcią, hojnością i tym podobnie?
MENON: Nazywam.
SOKRATES: Zastanów się, czy te spośród nich, które nie są twoim zdaniem wiedzą, lecz
czymś różnym od wiedzy, nie są takie, że raz szkodzą, innym razem przynoszą pożytek? Na
przykład męstwo; gdy męstwo nie jest rozważne, ale jest tylko zuchwalstwem; jeśli człowiek
jest nierozsądnie zuchwały, ponosi szkodę, jeśli kieruje nim rozsądek, odnosi korzyść.
MENON: Tak.
MFI_1R
SOKRATES: Czy nie jest tak samo z rozwagą i zdolnością uczenia się? To, czego się uczymy
i czemu się oddajemy z rozsądkiem, przynosi pożytek, jeśli bez rozsądku, szkodzi.
MENON: To całkowita prawda.
SOKRATES: Krótko mówiąc, czy wszystko to, co dusza podejmuje albo znosi kierując się
rozsądkiem, nie kończy się szczęśliwie, jeśli zaś kieruje się nierozsądkiem, przeciwnie?
MENON: Tak się wydaje.
SOKRATES: Jeśli zatem cnota jest jedną z rzeczy związanych z duszą i z konieczności musi
być pożyteczna, musi być rozsądkiem; wszystkie inne bowiem rzeczy z duszą związane nie są
same z siebie ani pożyteczne, ani szkodliwe, ale zależnie od tego, czy towarzyszy im
rozsądek, czy szaleństwo szkodzą lub przynoszą pożytek. Zgodnie z tym rozumowaniem,
ponieważ cnota przynosi pożytek, musi być rodzajem rozsądku.
MENON: I mnie się tak wydaje.
Platon, Menon, przeł. P. Siwek, [w:] Platon, Gorgias. Menon, Warszawa 1991, s. 173–175.

Uzupełnij następującą rekonstrukcję rozumowania Sokratesa, wstawiając w wolne
miejsca odpowiednie zdania.
Przesłanka pierwsza: Jeżeli cnota nie jest wiedzą, to istnieje „jakieś dobro oddzielnie od
wiedzy”.
Przesłanka druga: Jednak nieprawda, że
Wniosek: Zatem

Pokaż oficjalne rozwiązanie i omówienie źródłowe

Przesłanka druga: Jednak nieprawda, że istnieje „jakieś dobro oddzielnie od wiedzy”.
Wniosek: Zatem cnota jest wiedzą (nieprawda, że cnota nie jest wiedzą).

Odpowiedź, przykładowe rozwiązanie lub rubryka pochodzą z przypisanych oficjalnych zasad CKE dla MFI-R1_1P-162, zadanie 1.4. To źródłowe opracowanie pierwszego przebiegu, nie niezależne rozwiązanie autorskie ani druga akceptacja redakcyjna.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj wszystkie warunki polecenia

    Uzupełnij następującą rekonstrukcję rozumowania Sokratesa, wstawiając w wolne miejsca odpowiednie zdania. Przesłanka pierwsza: Jeżeli cnota nie jest wiedzą, to istnieje „jakieś dobro oddzielnie od wiedzy”. Przesłanka druga: Jednak nieprawda, że Wniosek: Zatem Przy rozwiązywaniu zachowaj wszystkie wskazane dane, ograniczenia, jednostki i wymaganą formę odpowiedzi.

  2. Prześledź oficjalne rozwiązanie lub klucz

    Przypisane zasady CKE podają: Przesłanka druga: Jednak nieprawda, że istnieje „jakieś dobro oddzielnie od wiedzy”. Wniosek: Zatem cnota jest wiedzą (nieprawda, że cnota nie jest wiedzą).

  3. Sprawdź zapis i punktowanie

    Zadanie 1.4: 0–2 pkt. Pełne oficjalne kryteria, warianty akceptowane i przykładowe rozwiązanie zachowano w polu odpowiedzi; należy stosować je łącznie. Przed zakończeniem porównaj odpowiedź z dokładnym poleceniem oraz dopuszczalnymi wariantami wskazanymi w zasadach.

Nie ograniczaj rozwiązania do końcowego wyniku. Zachowaj warunki, jednostki, tok rozumowania i wszystkie elementy wymagane przez kryteria punktowania.

Punktowanie i źródło

Zadanie 1.4: 0–2 pkt. Pełne oficjalne kryteria, warianty akceptowane i przykładowe rozwiązanie zachowano w polu odpowiedzi; należy stosować je łącznie.

Strona arkusza: 4

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 1.5

2 pkt

Filozofia — odpowiedź według zasad CKE

Na podstawie tekstu i własnej wiedzy wykonaj polecenia.
Platon, Menon
SOKRATES: Jeśli cnota jest rodzajem wiedzy, jest oczywiste, że można jej nauczyć.
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Szybko to rozstrzygnęliśmy […].
MENON: Doskonale.
SOKRATES: Następnym problemem, który, jak się wydaje, należy rozpatrzyć, jest to, czy
cnota jest wiedzą, czy czymś innym niż wiedza.
MENON: Mnie się też wydaje, że jest to następny problem, który trzeba rozpatrzyć.
SOKRATES: Więc cóż? Czy nie uważamy cnoty za dobro? Czy podtrzymujemy tę hipotezę,
że cnota jest dobrem?
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Gdyby istniało jakieś dobro oddzielnie od wiedzy, wówczas i cnota mogłaby
nie być wiedzą; jeśli jednak nie ma takiego dobra, które nie należałoby do wiedzy, możemy
słusznie przypuszczać, że jest ona wiedzą.
MENON: Jest tak.
SOKRATES: Czy dzięki cnocie jesteśmy dobrzy?
MENON: Tak.
SOKRATES: Jeśli dobrzy, to i pożyteczni: wszystko, co dobre, jest bowiem pożyteczne. Czyż
nie?
MENON: Tak.
SOKRATES: Zatem i cnota jest pożyteczna?
MENON: Z konieczności, zgodnie z tym, cośmy ustalili.
SOKRATES: Popatrzmy zatem, jakie rzeczy są dla nas pożyteczne, rozpatrując każdą
z osobna. Zdrowie, mówimy, siła, piękność, bogactwo; wszystkie te rzeczy i im podobne
uważamy za pożyteczne. Czyż nie?
MENON: Tak.
SOKRATES: Ale niekiedy uważamy, że te same rzeczy nam szkodzą; czy też tak uważasz,
czy nie?
MENON: Tak samo.
SOKRATES: Zastanów się zatem, jak są one kierowane, gdy nam przynoszą pożytek, a jak
gdy szkodzą? Czy nie jest tak, że gdy są używane rozsądnie, przynoszą nam pożytek, jeśli
nie, szkodzą?
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Rozważmy teraz rzeczy od strony duszy. Czy nazywasz coś roztropnością,
sprawiedliwością, męstwem, zdolnością do nauki, pamięcią, hojnością i tym podobnie?
MENON: Nazywam.
SOKRATES: Zastanów się, czy te spośród nich, które nie są twoim zdaniem wiedzą, lecz
czymś różnym od wiedzy, nie są takie, że raz szkodzą, innym razem przynoszą pożytek? Na
przykład męstwo; gdy męstwo nie jest rozważne, ale jest tylko zuchwalstwem; jeśli człowiek
jest nierozsądnie zuchwały, ponosi szkodę, jeśli kieruje nim rozsądek, odnosi korzyść.
MENON: Tak.
MFI_1R
SOKRATES: Czy nie jest tak samo z rozwagą i zdolnością uczenia się? To, czego się uczymy
i czemu się oddajemy z rozsądkiem, przynosi pożytek, jeśli bez rozsądku, szkodzi.
MENON: To całkowita prawda.
SOKRATES: Krótko mówiąc, czy wszystko to, co dusza podejmuje albo znosi kierując się
rozsądkiem, nie kończy się szczęśliwie, jeśli zaś kieruje się nierozsądkiem, przeciwnie?
MENON: Tak się wydaje.
SOKRATES: Jeśli zatem cnota jest jedną z rzeczy związanych z duszą i z konieczności musi
być pożyteczna, musi być rozsądkiem; wszystkie inne bowiem rzeczy z duszą związane nie są
same z siebie ani pożyteczne, ani szkodliwe, ale zależnie od tego, czy towarzyszy im
rozsądek, czy szaleństwo szkodzą lub przynoszą pożytek. Zgodnie z tym rozumowaniem,
ponieważ cnota przynosi pożytek, musi być rodzajem rozsądku.
MENON: I mnie się tak wydaje.
Platon, Menon, przeł. P. Siwek, [w:] Platon, Gorgias. Menon, Warszawa 1991, s. 173–175.

Czy, zdaniem Sokratesa, cechy takie jak męstwo lub hojność zawsze są cnotami?
Odpowiedz na pytanie i wyjaśnij, jak Sokrates uzasadnia swój pogląd.
MFI_1R

Pokaż oficjalne rozwiązanie i omówienie źródłowe

Nie, zdaniem Sokratesa cechy takie jak męstwo lub hojność nie zawsze są cnotami. Jest tak,
ponieważ stają się one cnotami tylko dzięki rozsądkowi, który nimi kieruje (np. bez rozsądku
męstwo przestaje być cnotą, a staje się zuchwałością).

Odpowiedź, przykładowe rozwiązanie lub rubryka pochodzą z przypisanych oficjalnych zasad CKE dla MFI-R1_1P-162, zadanie 1.5. To źródłowe opracowanie pierwszego przebiegu, nie niezależne rozwiązanie autorskie ani druga akceptacja redakcyjna.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj wszystkie warunki polecenia

    Czy, zdaniem Sokratesa, cechy takie jak męstwo lub hojność zawsze są cnotami? Odpowiedz na pytanie i wyjaśnij, jak Sokrates uzasadnia swój pogląd. MFI_1R Przy rozwiązywaniu zachowaj wszystkie wskazane dane, ograniczenia, jednostki i wymaganą formę odpowiedzi.

  2. Prześledź oficjalne rozwiązanie lub klucz

    Przypisane zasady CKE podają: Nie, zdaniem Sokratesa cechy takie jak męstwo lub hojność nie zawsze są cnotami. Jest tak, ponieważ stają się one cnotami tylko dzięki rozsądkowi, który nimi kieruje (np. bez rozsądku męstwo przestaje być cnotą, a staje się zuchwałością).

  3. Sprawdź zapis i punktowanie

    Zadanie 1.5: 0–2 pkt. Pełne oficjalne kryteria, warianty akceptowane i przykładowe rozwiązanie zachowano w polu odpowiedzi; należy stosować je łącznie. Przed zakończeniem porównaj odpowiedź z dokładnym poleceniem oraz dopuszczalnymi wariantami wskazanymi w zasadach.

Nie ograniczaj rozwiązania do końcowego wyniku. Zachowaj warunki, jednostki, tok rozumowania i wszystkie elementy wymagane przez kryteria punktowania.

Punktowanie i źródło

Zadanie 1.5: 0–2 pkt. Pełne oficjalne kryteria, warianty akceptowane i przykładowe rozwiązanie zachowano w polu odpowiedzi; należy stosować je łącznie.

Strona arkusza: 4

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 1.6

1 pkt

Filozofia — odpowiedź według zasad CKE

Na podstawie tekstu i własnej wiedzy wykonaj polecenia.
Platon, Menon
SOKRATES: Jeśli cnota jest rodzajem wiedzy, jest oczywiste, że można jej nauczyć.
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Szybko to rozstrzygnęliśmy […].
MENON: Doskonale.
SOKRATES: Następnym problemem, który, jak się wydaje, należy rozpatrzyć, jest to, czy
cnota jest wiedzą, czy czymś innym niż wiedza.
MENON: Mnie się też wydaje, że jest to następny problem, który trzeba rozpatrzyć.
SOKRATES: Więc cóż? Czy nie uważamy cnoty za dobro? Czy podtrzymujemy tę hipotezę,
że cnota jest dobrem?
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Gdyby istniało jakieś dobro oddzielnie od wiedzy, wówczas i cnota mogłaby
nie być wiedzą; jeśli jednak nie ma takiego dobra, które nie należałoby do wiedzy, możemy
słusznie przypuszczać, że jest ona wiedzą.
MENON: Jest tak.
SOKRATES: Czy dzięki cnocie jesteśmy dobrzy?
MENON: Tak.
SOKRATES: Jeśli dobrzy, to i pożyteczni: wszystko, co dobre, jest bowiem pożyteczne. Czyż
nie?
MENON: Tak.
SOKRATES: Zatem i cnota jest pożyteczna?
MENON: Z konieczności, zgodnie z tym, cośmy ustalili.
SOKRATES: Popatrzmy zatem, jakie rzeczy są dla nas pożyteczne, rozpatrując każdą
z osobna. Zdrowie, mówimy, siła, piękność, bogactwo; wszystkie te rzeczy i im podobne
uważamy za pożyteczne. Czyż nie?
MENON: Tak.
SOKRATES: Ale niekiedy uważamy, że te same rzeczy nam szkodzą; czy też tak uważasz,
czy nie?
MENON: Tak samo.
SOKRATES: Zastanów się zatem, jak są one kierowane, gdy nam przynoszą pożytek, a jak
gdy szkodzą? Czy nie jest tak, że gdy są używane rozsądnie, przynoszą nam pożytek, jeśli
nie, szkodzą?
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Rozważmy teraz rzeczy od strony duszy. Czy nazywasz coś roztropnością,
sprawiedliwością, męstwem, zdolnością do nauki, pamięcią, hojnością i tym podobnie?
MENON: Nazywam.
SOKRATES: Zastanów się, czy te spośród nich, które nie są twoim zdaniem wiedzą, lecz
czymś różnym od wiedzy, nie są takie, że raz szkodzą, innym razem przynoszą pożytek? Na
przykład męstwo; gdy męstwo nie jest rozważne, ale jest tylko zuchwalstwem; jeśli człowiek
jest nierozsądnie zuchwały, ponosi szkodę, jeśli kieruje nim rozsądek, odnosi korzyść.
MENON: Tak.
MFI_1R
SOKRATES: Czy nie jest tak samo z rozwagą i zdolnością uczenia się? To, czego się uczymy
i czemu się oddajemy z rozsądkiem, przynosi pożytek, jeśli bez rozsądku, szkodzi.
MENON: To całkowita prawda.
SOKRATES: Krótko mówiąc, czy wszystko to, co dusza podejmuje albo znosi kierując się
rozsądkiem, nie kończy się szczęśliwie, jeśli zaś kieruje się nierozsądkiem, przeciwnie?
MENON: Tak się wydaje.
SOKRATES: Jeśli zatem cnota jest jedną z rzeczy związanych z duszą i z konieczności musi
być pożyteczna, musi być rozsądkiem; wszystkie inne bowiem rzeczy z duszą związane nie są
same z siebie ani pożyteczne, ani szkodliwe, ale zależnie od tego, czy towarzyszy im
rozsądek, czy szaleństwo szkodzą lub przynoszą pożytek. Zgodnie z tym rozumowaniem,
ponieważ cnota przynosi pożytek, musi być rodzajem rozsądku.
MENON: I mnie się tak wydaje.
Platon, Menon, przeł. P. Siwek, [w:] Platon, Gorgias. Menon, Warszawa 1991, s. 173–175.

Sokrates stoi na stanowisku, że bezwzględnie dobra moralnie jest tylko cnota.
Którzy z filozofów zgodziliby się z tym stanowiskiem? Zaznacz poprawną odpowiedź.
A. Sofiści.
B. Stoicy.
C. Utylitaryści.
D. Egzystencjaliści.

Pokaż oficjalne rozwiązanie i omówienie źródłowe

B.

Odpowiedź, przykładowe rozwiązanie lub rubryka pochodzą z przypisanych oficjalnych zasad CKE dla MFI-R1_1P-162, zadanie 1.6. To źródłowe opracowanie pierwszego przebiegu, nie niezależne rozwiązanie autorskie ani druga akceptacja redakcyjna.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj wszystkie warunki polecenia

    Sokrates stoi na stanowisku, że bezwzględnie dobra moralnie jest tylko cnota. Którzy z filozofów zgodziliby się z tym stanowiskiem? Zaznacz poprawną odpowiedź. A. Sofiści. B. Stoicy. C. Utylitaryści. D. Egzystencjaliści. Przy rozwiązywaniu zachowaj wszystkie wskazane dane, ograniczenia, jednostki i wymaganą formę odpowiedzi.

  2. Prześledź oficjalne rozwiązanie lub klucz

    Przypisane zasady CKE podają: B.

  3. Sprawdź zapis i punktowanie

    1 pkt — odpowiedź zgodna z oficjalnym kluczem CKE; 0 pkt — odpowiedź niepoprawna albo brak odpowiedzi. Przed zakończeniem porównaj odpowiedź z dokładnym poleceniem oraz dopuszczalnymi wariantami wskazanymi w zasadach.

Nie wybieraj odpowiedzi na podstawie pojedynczego słowa lub samego oznaczenia. Sprawdź cały warunek zadania i właściwy wiersz albo kolumnę klucza.

Punktowanie i źródło

1 pkt — odpowiedź zgodna z oficjalnym kluczem CKE; 0 pkt — odpowiedź niepoprawna albo brak odpowiedzi.

Strona arkusza: 5

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 1.7

1 pkt

Filozofia — odpowiedź według zasad CKE

Na podstawie tekstu i własnej wiedzy wykonaj polecenia.
Platon, Menon
SOKRATES: Jeśli cnota jest rodzajem wiedzy, jest oczywiste, że można jej nauczyć.
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Szybko to rozstrzygnęliśmy […].
MENON: Doskonale.
SOKRATES: Następnym problemem, który, jak się wydaje, należy rozpatrzyć, jest to, czy
cnota jest wiedzą, czy czymś innym niż wiedza.
MENON: Mnie się też wydaje, że jest to następny problem, który trzeba rozpatrzyć.
SOKRATES: Więc cóż? Czy nie uważamy cnoty za dobro? Czy podtrzymujemy tę hipotezę,
że cnota jest dobrem?
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Gdyby istniało jakieś dobro oddzielnie od wiedzy, wówczas i cnota mogłaby
nie być wiedzą; jeśli jednak nie ma takiego dobra, które nie należałoby do wiedzy, możemy
słusznie przypuszczać, że jest ona wiedzą.
MENON: Jest tak.
SOKRATES: Czy dzięki cnocie jesteśmy dobrzy?
MENON: Tak.
SOKRATES: Jeśli dobrzy, to i pożyteczni: wszystko, co dobre, jest bowiem pożyteczne. Czyż
nie?
MENON: Tak.
SOKRATES: Zatem i cnota jest pożyteczna?
MENON: Z konieczności, zgodnie z tym, cośmy ustalili.
SOKRATES: Popatrzmy zatem, jakie rzeczy są dla nas pożyteczne, rozpatrując każdą
z osobna. Zdrowie, mówimy, siła, piękność, bogactwo; wszystkie te rzeczy i im podobne
uważamy za pożyteczne. Czyż nie?
MENON: Tak.
SOKRATES: Ale niekiedy uważamy, że te same rzeczy nam szkodzą; czy też tak uważasz,
czy nie?
MENON: Tak samo.
SOKRATES: Zastanów się zatem, jak są one kierowane, gdy nam przynoszą pożytek, a jak
gdy szkodzą? Czy nie jest tak, że gdy są używane rozsądnie, przynoszą nam pożytek, jeśli
nie, szkodzą?
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Rozważmy teraz rzeczy od strony duszy. Czy nazywasz coś roztropnością,
sprawiedliwością, męstwem, zdolnością do nauki, pamięcią, hojnością i tym podobnie?
MENON: Nazywam.
SOKRATES: Zastanów się, czy te spośród nich, które nie są twoim zdaniem wiedzą, lecz
czymś różnym od wiedzy, nie są takie, że raz szkodzą, innym razem przynoszą pożytek? Na
przykład męstwo; gdy męstwo nie jest rozważne, ale jest tylko zuchwalstwem; jeśli człowiek
jest nierozsądnie zuchwały, ponosi szkodę, jeśli kieruje nim rozsądek, odnosi korzyść.
MENON: Tak.
MFI_1R
SOKRATES: Czy nie jest tak samo z rozwagą i zdolnością uczenia się? To, czego się uczymy
i czemu się oddajemy z rozsądkiem, przynosi pożytek, jeśli bez rozsądku, szkodzi.
MENON: To całkowita prawda.
SOKRATES: Krótko mówiąc, czy wszystko to, co dusza podejmuje albo znosi kierując się
rozsądkiem, nie kończy się szczęśliwie, jeśli zaś kieruje się nierozsądkiem, przeciwnie?
MENON: Tak się wydaje.
SOKRATES: Jeśli zatem cnota jest jedną z rzeczy związanych z duszą i z konieczności musi
być pożyteczna, musi być rozsądkiem; wszystkie inne bowiem rzeczy z duszą związane nie są
same z siebie ani pożyteczne, ani szkodliwe, ale zależnie od tego, czy towarzyszy im
rozsądek, czy szaleństwo szkodzą lub przynoszą pożytek. Zgodnie z tym rozumowaniem,
ponieważ cnota przynosi pożytek, musi być rodzajem rozsądku.
MENON: I mnie się tak wydaje.
Platon, Menon, przeł. P. Siwek, [w:] Platon, Gorgias. Menon, Warszawa 1991, s. 173–175.

Nawiązując do poglądów Sokratesa, jego uczeń, Platon, rozwinął koncepcję zdobywania
wiedzy zwaną teorią anamnezy.
Wyjaśnij, na czym – według Platona – polega anamneza.

Pokaż oficjalne rozwiązanie i omówienie źródłowe

Anamneza polega na przypominaniu sobie idei przez duszę (umysł), który poznał je przed
uwięzieniem w ciele.

Odpowiedź, przykładowe rozwiązanie lub rubryka pochodzą z przypisanych oficjalnych zasad CKE dla MFI-R1_1P-162, zadanie 1.7. To źródłowe opracowanie pierwszego przebiegu, nie niezależne rozwiązanie autorskie ani druga akceptacja redakcyjna.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj wszystkie warunki polecenia

    Nawiązując do poglądów Sokratesa, jego uczeń, Platon, rozwinął koncepcję zdobywania wiedzy zwaną teorią anamnezy. Wyjaśnij, na czym – według Platona – polega anamneza. Przy rozwiązywaniu zachowaj wszystkie wskazane dane, ograniczenia, jednostki i wymaganą formę odpowiedzi.

  2. Prześledź oficjalne rozwiązanie lub klucz

    Przypisane zasady CKE podają: Anamneza polega na przypominaniu sobie idei przez duszę (umysł), który poznał je przed uwięzieniem w ciele.

  3. Sprawdź zapis i punktowanie

    1 pkt — odpowiedź zgodna z oficjalnym kluczem CKE; 0 pkt — odpowiedź niepoprawna albo brak odpowiedzi. Przed zakończeniem porównaj odpowiedź z dokładnym poleceniem oraz dopuszczalnymi wariantami wskazanymi w zasadach.

Nie wybieraj odpowiedzi na podstawie pojedynczego słowa lub samego oznaczenia. Sprawdź cały warunek zadania i właściwy wiersz albo kolumnę klucza.

Punktowanie i źródło

1 pkt — odpowiedź zgodna z oficjalnym kluczem CKE; 0 pkt — odpowiedź niepoprawna albo brak odpowiedzi.

Strona arkusza: 5

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 1.8

1 pkt

Filozofia — odpowiedź według zasad CKE

Na podstawie tekstu i własnej wiedzy wykonaj polecenia.
Platon, Menon
SOKRATES: Jeśli cnota jest rodzajem wiedzy, jest oczywiste, że można jej nauczyć.
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Szybko to rozstrzygnęliśmy […].
MENON: Doskonale.
SOKRATES: Następnym problemem, który, jak się wydaje, należy rozpatrzyć, jest to, czy
cnota jest wiedzą, czy czymś innym niż wiedza.
MENON: Mnie się też wydaje, że jest to następny problem, który trzeba rozpatrzyć.
SOKRATES: Więc cóż? Czy nie uważamy cnoty za dobro? Czy podtrzymujemy tę hipotezę,
że cnota jest dobrem?
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Gdyby istniało jakieś dobro oddzielnie od wiedzy, wówczas i cnota mogłaby
nie być wiedzą; jeśli jednak nie ma takiego dobra, które nie należałoby do wiedzy, możemy
słusznie przypuszczać, że jest ona wiedzą.
MENON: Jest tak.
SOKRATES: Czy dzięki cnocie jesteśmy dobrzy?
MENON: Tak.
SOKRATES: Jeśli dobrzy, to i pożyteczni: wszystko, co dobre, jest bowiem pożyteczne. Czyż
nie?
MENON: Tak.
SOKRATES: Zatem i cnota jest pożyteczna?
MENON: Z konieczności, zgodnie z tym, cośmy ustalili.
SOKRATES: Popatrzmy zatem, jakie rzeczy są dla nas pożyteczne, rozpatrując każdą
z osobna. Zdrowie, mówimy, siła, piękność, bogactwo; wszystkie te rzeczy i im podobne
uważamy za pożyteczne. Czyż nie?
MENON: Tak.
SOKRATES: Ale niekiedy uważamy, że te same rzeczy nam szkodzą; czy też tak uważasz,
czy nie?
MENON: Tak samo.
SOKRATES: Zastanów się zatem, jak są one kierowane, gdy nam przynoszą pożytek, a jak
gdy szkodzą? Czy nie jest tak, że gdy są używane rozsądnie, przynoszą nam pożytek, jeśli
nie, szkodzą?
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Rozważmy teraz rzeczy od strony duszy. Czy nazywasz coś roztropnością,
sprawiedliwością, męstwem, zdolnością do nauki, pamięcią, hojnością i tym podobnie?
MENON: Nazywam.
SOKRATES: Zastanów się, czy te spośród nich, które nie są twoim zdaniem wiedzą, lecz
czymś różnym od wiedzy, nie są takie, że raz szkodzą, innym razem przynoszą pożytek? Na
przykład męstwo; gdy męstwo nie jest rozważne, ale jest tylko zuchwalstwem; jeśli człowiek
jest nierozsądnie zuchwały, ponosi szkodę, jeśli kieruje nim rozsądek, odnosi korzyść.
MENON: Tak.
MFI_1R
SOKRATES: Czy nie jest tak samo z rozwagą i zdolnością uczenia się? To, czego się uczymy
i czemu się oddajemy z rozsądkiem, przynosi pożytek, jeśli bez rozsądku, szkodzi.
MENON: To całkowita prawda.
SOKRATES: Krótko mówiąc, czy wszystko to, co dusza podejmuje albo znosi kierując się
rozsądkiem, nie kończy się szczęśliwie, jeśli zaś kieruje się nierozsądkiem, przeciwnie?
MENON: Tak się wydaje.
SOKRATES: Jeśli zatem cnota jest jedną z rzeczy związanych z duszą i z konieczności musi
być pożyteczna, musi być rozsądkiem; wszystkie inne bowiem rzeczy z duszą związane nie są
same z siebie ani pożyteczne, ani szkodliwe, ale zależnie od tego, czy towarzyszy im
rozsądek, czy szaleństwo szkodzą lub przynoszą pożytek. Zgodnie z tym rozumowaniem,
ponieważ cnota przynosi pożytek, musi być rodzajem rozsądku.
MENON: I mnie się tak wydaje.
Platon, Menon, przeł. P. Siwek, [w:] Platon, Gorgias. Menon, Warszawa 1991, s. 173–175.

Platońska koncepcja anamnezy wiąże się z jego teorią idei. Podaj dwie cechy, które
Platon przypisuje ideom.
Cecha pierwsza:
Cecha druga:

Pokaż oficjalne rozwiązanie i omówienie źródłowe

Niematerialność, wieczność, niezmienność, doskonałość, konieczność, ogólność,
inteligibilność.

Odpowiedź, przykładowe rozwiązanie lub rubryka pochodzą z przypisanych oficjalnych zasad CKE dla MFI-R1_1P-162, zadanie 1.8. To źródłowe opracowanie pierwszego przebiegu, nie niezależne rozwiązanie autorskie ani druga akceptacja redakcyjna.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj wszystkie warunki polecenia

    Platońska koncepcja anamnezy wiąże się z jego teorią idei. Podaj dwie cechy, które Platon przypisuje ideom. Cecha pierwsza: Cecha druga: Przy rozwiązywaniu zachowaj wszystkie wskazane dane, ograniczenia, jednostki i wymaganą formę odpowiedzi.

  2. Prześledź oficjalne rozwiązanie lub klucz

    Przypisane zasady CKE podają: Niematerialność, wieczność, niezmienność, doskonałość, konieczność, ogólność, inteligibilność.

  3. Sprawdź zapis i punktowanie

    1 pkt — odpowiedź zgodna z oficjalnym kluczem CKE; 0 pkt — odpowiedź niepoprawna albo brak odpowiedzi. Przed zakończeniem porównaj odpowiedź z dokładnym poleceniem oraz dopuszczalnymi wariantami wskazanymi w zasadach.

Nie wybieraj odpowiedzi na podstawie pojedynczego słowa lub samego oznaczenia. Sprawdź cały warunek zadania i właściwy wiersz albo kolumnę klucza.

Punktowanie i źródło

1 pkt — odpowiedź zgodna z oficjalnym kluczem CKE; 0 pkt — odpowiedź niepoprawna albo brak odpowiedzi.

Strona arkusza: 5

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 1.9

4 pkt

Filozofia — odpowiedź według zasad CKE

Na podstawie tekstu i własnej wiedzy wykonaj polecenia.
Platon, Menon
SOKRATES: Jeśli cnota jest rodzajem wiedzy, jest oczywiste, że można jej nauczyć.
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Szybko to rozstrzygnęliśmy […].
MENON: Doskonale.
SOKRATES: Następnym problemem, który, jak się wydaje, należy rozpatrzyć, jest to, czy
cnota jest wiedzą, czy czymś innym niż wiedza.
MENON: Mnie się też wydaje, że jest to następny problem, który trzeba rozpatrzyć.
SOKRATES: Więc cóż? Czy nie uważamy cnoty za dobro? Czy podtrzymujemy tę hipotezę,
że cnota jest dobrem?
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Gdyby istniało jakieś dobro oddzielnie od wiedzy, wówczas i cnota mogłaby
nie być wiedzą; jeśli jednak nie ma takiego dobra, które nie należałoby do wiedzy, możemy
słusznie przypuszczać, że jest ona wiedzą.
MENON: Jest tak.
SOKRATES: Czy dzięki cnocie jesteśmy dobrzy?
MENON: Tak.
SOKRATES: Jeśli dobrzy, to i pożyteczni: wszystko, co dobre, jest bowiem pożyteczne. Czyż
nie?
MENON: Tak.
SOKRATES: Zatem i cnota jest pożyteczna?
MENON: Z konieczności, zgodnie z tym, cośmy ustalili.
SOKRATES: Popatrzmy zatem, jakie rzeczy są dla nas pożyteczne, rozpatrując każdą
z osobna. Zdrowie, mówimy, siła, piękność, bogactwo; wszystkie te rzeczy i im podobne
uważamy za pożyteczne. Czyż nie?
MENON: Tak.
SOKRATES: Ale niekiedy uważamy, że te same rzeczy nam szkodzą; czy też tak uważasz,
czy nie?
MENON: Tak samo.
SOKRATES: Zastanów się zatem, jak są one kierowane, gdy nam przynoszą pożytek, a jak
gdy szkodzą? Czy nie jest tak, że gdy są używane rozsądnie, przynoszą nam pożytek, jeśli
nie, szkodzą?
MENON: Z pewnością.
SOKRATES: Rozważmy teraz rzeczy od strony duszy. Czy nazywasz coś roztropnością,
sprawiedliwością, męstwem, zdolnością do nauki, pamięcią, hojnością i tym podobnie?
MENON: Nazywam.
SOKRATES: Zastanów się, czy te spośród nich, które nie są twoim zdaniem wiedzą, lecz
czymś różnym od wiedzy, nie są takie, że raz szkodzą, innym razem przynoszą pożytek? Na
przykład męstwo; gdy męstwo nie jest rozważne, ale jest tylko zuchwalstwem; jeśli człowiek
jest nierozsądnie zuchwały, ponosi szkodę, jeśli kieruje nim rozsądek, odnosi korzyść.
MENON: Tak.
MFI_1R
SOKRATES: Czy nie jest tak samo z rozwagą i zdolnością uczenia się? To, czego się uczymy
i czemu się oddajemy z rozsądkiem, przynosi pożytek, jeśli bez rozsądku, szkodzi.
MENON: To całkowita prawda.
SOKRATES: Krótko mówiąc, czy wszystko to, co dusza podejmuje albo znosi kierując się
rozsądkiem, nie kończy się szczęśliwie, jeśli zaś kieruje się nierozsądkiem, przeciwnie?
MENON: Tak się wydaje.
SOKRATES: Jeśli zatem cnota jest jedną z rzeczy związanych z duszą i z konieczności musi
być pożyteczna, musi być rozsądkiem; wszystkie inne bowiem rzeczy z duszą związane nie są
same z siebie ani pożyteczne, ani szkodliwe, ale zależnie od tego, czy towarzyszy im
rozsądek, czy szaleństwo szkodzą lub przynoszą pożytek. Zgodnie z tym rozumowaniem,
ponieważ cnota przynosi pożytek, musi być rodzajem rozsądku.
MENON: I mnie się tak wydaje.
Platon, Menon, przeł. P. Siwek, [w:] Platon, Gorgias. Menon, Warszawa 1991, s. 173–175.

Platońskie rozumienie człowieka jako duszy uwięzionej w ciele interpretowane jest dwojako:
jako wyraz stanowiska określanego mianem dualizmu (psychofizycznego) lub stanowiska
nazywanego spirytualizmem.
Wyjaśnij obydwa stanowiska oraz podaj do każdego z nich nazwisko jego głównego
nowożytnego przedstawiciela.
1. Dualizm (psychofizyczny)
Wyjaśnienie: Przedstawiciel: 2. Spirytualizm
Wyjaśnienie: Przedstawiciel: MFI_1R

Pokaż oficjalne rozwiązanie i omówienie źródłowe

1. Dualizm
Wyjaśnienie: Człowiek składa się z dwóch substancji: duszy i ciała (w terminologii
Kartezjusza: res cogitans i res extensa).
Przedstawiciel: R. Descartes (Kartezjusz).
2. Spirytualizm
Wyjaśnienie: Człowiek jest wyłącznie duszą (umysłem, substancją niematerialną).
Przedstawiciel: G. Berkeley.

Odpowiedź, przykładowe rozwiązanie lub rubryka pochodzą z przypisanych oficjalnych zasad CKE dla MFI-R1_1P-162, zadanie 1.9. To źródłowe opracowanie pierwszego przebiegu, nie niezależne rozwiązanie autorskie ani druga akceptacja redakcyjna.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj wszystkie warunki polecenia

    Platońskie rozumienie człowieka jako duszy uwięzionej w ciele interpretowane jest dwojako: jako wyraz stanowiska określanego mianem dualizmu (psychofizycznego) lub stanowiska nazywanego spirytualizmem. Wyjaśnij obydwa stanowiska oraz podaj do każdego z nich nazwisko jego głównego nowożytnego przedstawiciela. 1. Dualizm (psychofizyczny)… Przy rozwiązywaniu zachowaj wszystkie wskazane dane, ograniczenia, jednostki i wymaganą formę odpowiedzi.

  2. Prześledź oficjalne rozwiązanie lub klucz

    Przypisane zasady CKE podają: 1. Dualizm Wyjaśnienie: Człowiek składa się z dwóch substancji: duszy i ciała (w terminologii Kartezjusza: res cogitans i res extensa). Przedstawiciel: R. Descartes (Kartezjusz). 2. Spirytualizm Wyjaśnienie: Człowiek jest wyłącznie duszą (umysłem, substancją niematerialną). Przedstawiciel: G. Berkeley.

  3. Sprawdź zapis i punktowanie

    Zadanie 1.9: 0–4 pkt. Pełne oficjalne kryteria, warianty akceptowane i przykładowe rozwiązanie zachowano w polu odpowiedzi; należy stosować je łącznie. Przed zakończeniem porównaj odpowiedź z dokładnym poleceniem oraz dopuszczalnymi wariantami wskazanymi w zasadach.

Nie ograniczaj rozwiązania do końcowego wyniku. Zachowaj warunki, jednostki, tok rozumowania i wszystkie elementy wymagane przez kryteria punktowania.

Punktowanie i źródło

Zadanie 1.9: 0–4 pkt. Pełne oficjalne kryteria, warianty akceptowane i przykładowe rozwiązanie zachowano w polu odpowiedzi; należy stosować je łącznie.

Strona arkusza: 5

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 2

3 pkt

Filozofia — odpowiedź według zasad CKE

Do najważniejszych dyscyplin filozofii zalicza się ontologię (metafizykę), epistemologię
i etykę. Podaj po jednej tezie Arystotelesa z zakresu każdej z tych dyscyplin.
a) Teza Arystotelesa z zakresu ontologii (metafizyki):
b) Teza Arystotelesa z zakresu epistemologii:
MFI_1R
c) Teza Arystotelesa z zakresu etyki:

Pokaż oficjalne rozwiązanie i omówienie źródłowe

a) teza z zakresu metafizyki (ontologii): Substancja składa się z materii i formy.
b) teza z zakresu epistemologii: Źródłem poznania są zarówno zmysły, jak i rozum.
c) teza z zakresu etyki: Cnota polega na złotym środku pomiędzy skrajnościami.

Odpowiedź, przykładowe rozwiązanie lub rubryka pochodzą z przypisanych oficjalnych zasad CKE dla MFI-R1_1P-162, zadanie 2. To źródłowe opracowanie pierwszego przebiegu, nie niezależne rozwiązanie autorskie ani druga akceptacja redakcyjna.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj wszystkie warunki polecenia

    Do najważniejszych dyscyplin filozofii zalicza się ontologię (metafizykę), epistemologię i etykę. Podaj po jednej tezie Arystotelesa z zakresu każdej z tych dyscyplin. a) Teza Arystotelesa z zakresu ontologii (metafizyki): b) Teza Arystotelesa z zakresu epistemologii: MFI_1R c) Teza Arystotelesa z zakresu etyki: Przy rozwiązywaniu zachowaj wszystkie wskazane dane, ograniczenia, jednostki i wymaganą formę odpowiedzi.

  2. Prześledź oficjalne rozwiązanie lub klucz

    Przypisane zasady CKE podają: a) teza z zakresu metafizyki (ontologii): Substancja składa się z materii i formy. b) teza z zakresu epistemologii: Źródłem poznania są zarówno zmysły, jak i rozum. c) teza z zakresu etyki: Cnota polega na złotym środku pomiędzy skrajnościami.

  3. Sprawdź zapis i punktowanie

    Zadanie 2: 0–3 pkt. Pełne oficjalne kryteria, warianty akceptowane i przykładowe rozwiązanie zachowano w polu odpowiedzi; należy stosować je łącznie. Przed zakończeniem porównaj odpowiedź z dokładnym poleceniem oraz dopuszczalnymi wariantami wskazanymi w zasadach.

Nie ograniczaj rozwiązania do końcowego wyniku. Zachowaj warunki, jednostki, tok rozumowania i wszystkie elementy wymagane przez kryteria punktowania.

Punktowanie i źródło

Zadanie 2: 0–3 pkt. Pełne oficjalne kryteria, warianty akceptowane i przykładowe rozwiązanie zachowano w polu odpowiedzi; należy stosować je łącznie.

Strona arkusza: 6

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 3

25 pkt

Filozofia — odpowiedź według zasad CKE

Napisz wypracowanie na jeden z podanych tematów.
Temat 1. Martin Buber pisał: „Staję się Ja w zetknięciu z Ty. Stając się Ja, mówię Ty.
Każde prawdziwe życie jest spotkaniem”. Czy zgadzasz się z Martinem
Buberem, że istota człowieczeństwa tkwi w relacji Ja-Ty i w niej się
urzeczywistnia? Uzasadniając swoje stanowisko, odwołaj się do poglądów
wybranych filozofów.
Temat 2. G.W. Hegel głosił, że „to, co rozumne, jest rzeczywiste, a to, co rzeczywiste jest
rozumne”. Wyjaśnij, jak rozumiesz tę tezę, oraz napisz, w jaki sposób można
jej bronić lub ją podważać. W rozważaniach odwołaj się do poglądów
wybranych filozofów.
WYPRACOWANIE
na temat nr …………
MFI_1R
MFI_1R
MFI_1R
MFI_1R
MFI_1R
MFI_1R
MFI_1R
MFI_1R

Pokaż oficjalne kryteria i omówienie źródłowe

Odpowiedź wymaga sprawdzenia zgodności z oficjalnymi zasadami CKE.

Odpowiedź, przykładowe rozwiązanie lub rubryka pochodzą z przypisanych oficjalnych zasad CKE dla MFI-R1_1P-162, zadanie 3. To źródłowe opracowanie pierwszego przebiegu, nie niezależne rozwiązanie autorskie ani druga akceptacja redakcyjna.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj wszystkie warunki polecenia

    Napisz wypracowanie na jeden z podanych tematów. Temat 1. Martin Buber pisał: „Staję się Ja w zetknięciu z Ty. Stając się Ja, mówię Ty. Każde prawdziwe życie jest spotkaniem”. Czy zgadzasz się z Martinem Buberem, że istota człowieczeństwa tkwi w relacji Ja-Ty i w niej się urzeczywistnia? Uzasadniając swoje stanowisko, odwołaj się do… Przy rozwiązywaniu zachowaj wszystkie wskazane dane, ograniczenia, jednostki i wymaganą formę odpowiedzi.

  2. Zastosuj pełną rubrykę CKE

    Przypisane zasady CKE podają: Odpowiedź wymaga sprawdzenia zgodności z oficjalnymi zasadami CKE.

  3. Sprawdź zapis i punktowanie

    Zadanie 3: 0–25 pkt. Pełne oficjalne kryteria, warianty akceptowane i przykładowe rozwiązanie zachowano w polu odpowiedzi; należy stosować je łącznie. Przed zakończeniem porównaj odpowiedź z dokładnym poleceniem oraz dopuszczalnymi wariantami wskazanymi w zasadach.

Nie traktuj rubryki ani przykładowych sformułowań jako gotowej pracy do przepisania. Wybierz jeden temat, zachowaj limit i samodzielnie zrealizuj wszystkie wymagane elementy.

Punktowanie i źródło

Zadanie 3: 0–25 pkt. Pełne oficjalne kryteria, warianty akceptowane i przykładowe rozwiązanie zachowano w polu odpowiedzi; należy stosować je łącznie.

Strona arkusza: 7

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Oficjalne dokumenty

Materiały CKE

Dokumenty otwierają się na żądanie.

MFI-R1_1P-162