Zadanie 10.
Razem z kolegami zaplanowaliście wspólny wyjazd. Niestety, spóźniłeś(-aś) się na miejsce
spotkania i koledzy pojechali bez Ciebie. W e-mailu do koleżanki z Francji:
• podaj informacje na temat planowanego wyjazdu
• wspomnij o swoim spóźnieniu na miejsce spotkania oraz wyjaśnij jego przyczynę
• opisz, co czułeś(-aś) po przybyciu na miejsce spotkania
• poinformuj, jak zamierzasz uniknąć podobnej sytuacji w przyszłości.
Wymagania ogólne
I. Znajomość środków językowych.
Zdający posługuje się w miarę rozwiniętym zasobem środków językowych (leksykalnych,
gramatycznych, ortograficznych) […].
III. Tworzenie wypowiedzi.
Zdający samodzielnie formułuje krótkie, proste, zrozumiałe wypowiedzi […] pisemne.
IV. Reagowanie na wypowiedzi.
Zdający […] reaguje w sposób zrozumiały, adekwatnie do sytuacji komunikacyjnej […]
pisemnie.
Wymagania szczegółowe
1. Zdający posługuje się w miarę rozwiniętym zasobem środków językowych (leksykalnych,
gramatycznych, ortograficznych) […].
5.8. Zdający opisuje intencje […] i plany na przyszłość.
7.2. Zdający […] przekazuje informacje i wyjaśnienia.
7.7. Zdający wyraża emocje.
Każda wypowiedź jest oceniana przez egzaminatora w następujących kryteriach:
• treść
• spójność i logika wypowiedzi
• zakres środków językowych
• poprawność środków językowych.
Treść
W ocenie treści bierze się najpierw pod uwagę, do ilu podpunktów polecenia zdający odniósł
się w swojej wypowiedzi, a następnie, ile z tych podpunktów rozwinął w zadowalającym
stopniu. Za wypowiedź przyznaje się od 0 do 4 punktów, zgodnie z poniższą tabelą.
Do ilu podpunktów Ile podpunktów rozwinął?
zdający się odniósł? 4 3 2 1 0
4 4 p. 4 p. 3 p. 2 p. 2 p.
3 3 p. 3 p. 2 p. 1 p.
2 2 p. 1 p. 1 p.
1 1 p. 0 p.
0 0 p.
Dla przykładu, za wypowiedź zdającego, który odniósł się do 2 podpunktów i oba rozwinął,
przyznaje się 2 punkty.
Uwagi dodatkowe dotyczące oceniania treści
1. W ocenie treści egzaminator kieruje się:
a. nadrzędnymi ustaleniami dotyczącymi sposobu oceniania wypowiedzi podanymi
w punktach 2–18 poniżej oraz przyjętymi w danej sesji egzaminacyjnej dla konkretnego
zadania
b. w przypadku wątpliwości, rozważeniem następujących kwestii:
− w jakim stopniu jako czytelnik czuje się poinformowany w zakresie kluczowego
elementu danego podpunktu z polecenia?
− w jaki sposób zdający realizuje dany podpunkt?, np. za pomocą ilu zdań i jakich?,
za pomocą ilu czasowników/określników?, jak złożona jest wypowiedź?, jak wiele
szczegółów przekazuje? itp.
2. Należy uznać, że zdający nie odniósł się do podpunktu polecenia, jeśli
a. nie realizuje tego podpunktu.
b. realizuje go w sposób niekomunikatywny.
3. Należy uznać, że zdający odniósł się do danego podpunktu polecenia, jeśli
a. realizuje go w sposób komunikatywny, ale w minimalnym stopniu, np.
• poinformuj, jak zamierzasz uniknąć podobnej sytuacji w przyszłości
Je sortirai plus tôt. (jedno odniesienie)
b. rozbudowuje minimalną realizację podpunktu o dodatkową, komunikatywną
informację, np. Je me lèverai plus tôt le jour du départ. (dwa odniesienia)
4. Należy uznać, że zdający rozwinął dany podpunkt polecenia, jeśli odniósł się do niego
w sposób bardziej szczegółowy, tzn. w realizacji podpunktu można wyodrębnić
a. przynajmniej trzy komunikatywne, minimalne odniesienia, np.
• podaj informacje na temat planowanego wyjazdu
Nous avons décidé d’aller en train à Cracovie pour trois jours.
b. jedno lub dwa bardziej rozbudowane, komunikatywne odniesienia, np.
• podaj informacje na temat planowanego wyjazdu
Nous voulions aller chez notre copain qui habite au bord de la mer dans une grande
maison.
5. W przypadku podpunktów polecenia, które składają się z dwóch członów:
a. jeśli zdający w minimalnym stopniu nawiązał do jednego członu, a drugiego nie
zrealizował, należy uznać, że odniósł się do danego podpunktu.
b. jeśli zdający nawiązał do obydwu członów w minimalnym stopniu, należy uznać,
że odniósł się do danego podpunktu.
c. jeśli zdający rozbudował swoją wypowiedź tylko w zakresie jednego członu,
a drugiego nie zrealizował, należy uznać, że odniósł się do danego podpunktu.
d. jeśli zdający odniósł się do obydwu członów i przynajmniej jeden z nich przedstawił
w sposób bardziej szczegółowy, należy uznać, że rozwinął wypowiedź.
• wspomnij o swoim spóźnieniu na miejsce spotkania oraz wyjaśnij jego przyczynę
Je suis arrivé en retard parce qu’il y avait un embouteillage à cause d’un accident.
6. Wyrażenia takie, jak np. se mettre en colère, venir/être en retard, le jour du départ, faire
de la planche są traktowane jako jedno odniesienie się do podpunktu polecenia.
7. Realizacja podpunktu polecenia przy pomocy wyrażeń synonimicznych lub wzajemnie
wykluczających się słów/wyrażeń, lub przy pomocy równorzędnych słów odnoszących się
do jednego aspektu jest traktowana jako jedno odniesienie, np.
• opisz, co czułeś(-aś) po przybyciu na miejsce spotkania
J’étais irrité et énervé.
J’étais désolé et content.
Je me sentais malheureux, j’étais triste.
8. Realizacja podpunktu polecenia przy pomocy co najmniej trzech słów/wyrażeń
odnoszących się do różnych aspektów, jest uznawana za podpunkt rozwinięty, np.
• opisz, co czułeś(-aś) po przybyciu na miejsce spotkania
J’étais malheureux et j’ai pleuré de colère.
9. Zaimki oraz pospolite modyfikatory występujące przed przymiotnikiem lub przysłówkiem
(np. bardzo, dość, trochę) nie są traktowane jako kolejne odniesienie do danego podpunktu
polecenia.
10. Nazwy własne nie są traktowane jako kolejne odniesienie do danego podpunktu polecenia,
chyba że w wyraźny sposób wnoszą dodatkowe informacje.
11. Realizację poszczególnych podpunktów polecenia ocenia się w całej wypowiedzi;
odniesienia do tego samego podpunktu polecenia mogą wystąpić w różnych częściach pracy.
12. Ten sam fragment tekstu nie może być traktowany jako realizacja dwóch różnych
podpunktów polecenia.
• podaj informacje na temat planowanego wyjazdu
• wspomnij o swoim spóźnieniu na miejsce spotkania oraz wyjaśnij jego przyczynę
Je suis venu en retard à notre rendez-vous à la gare du Nord d’où nous devions partir.
13. Dopuszczalna jest sytuacja, w której zdający traktuje poszczególne podpunkty polecenia
jak zadawane pytania i tworzy wypowiedź poprzez odpowiadanie na te pytania bez
przywoływania wszystkich elementów z polecenia (= wprowadzenie oraz 4 podpunkty).
Wypowiedź taka nosi cechy interakcji w formie pisemnej. Taka realizacja polecenia
nie prowadzi do obniżenia punktacji za treść; może natomiast skutkować obniżeniem
punktacji za spójność i logikę wypowiedzi.
To, że zdający nie musi przywoływać wszystkich elementów z polecenia nie oznacza, że
może pominąć kluczowe elementy tego podpunktu, np. wspominając o swoich planach na
przyszłość pisze: acheter un réveil. – taka odpowiedź nie jest akceptowana.
14. Jeżeli zdający realizuje podpunkt polecenia w sposób niestandardowy, taki że budzi
wątpliwości, wówczas wymagany jest w wypowiedzi element, który wskazuje, że ta
informacja dotyczy danego podpunktu i jest logicznie uzasadniona.
15. Jeżeli zdający realizuje podpunkt polecenia, ale komunikacja jest znacznie zaburzona na
skutek użycia niewłaściwej struktury leksykalnej i/lub gramatycznej, taka wypowiedź
kwalifikowana jest na poziom niższy (podpunkt rozwinięty traktowany jest jako podpunkt,
do którego zdający tylko odniósł się, a podpunkt, do którego zdający odniósł się, jako
podpunkt nieujęty), np.
• poinformuj, jak zamierzasz uniknąć podobnej sytuacji w przyszłości
J’ai demandé à ma mère de me réveiller. („nie odniósł się”) O→N
16. Dopuszcza się udzielenie przez zdającego wymijającej odpowiedzi, np. Nie wiem, kiedy…
/ Nie wiem, co… / Nie wiem, dlaczego…, jeśli odpowiedź taka spełnia warunki polecenia.
Nie akceptuje się odpowiedzi nienaturalnych w danej sytuacji komunikacyjnej,
np. Je ne sais pas comment je me sentais.
17. Jeżeli zdający realizuje kluczowy fragment wypowiedzi w języku polskim, uznaje się
realizację podpunktu polecenia za niekomunikatywną, np.
• opisz, co czułeś(-aś) po przybyciu na miejsce spotkania
J’étais zły na siebie. („nie odniósł się”)
18. Jeżeli zdający używa języka polskiego we fragmencie wypowiedzi, który nie jest kluczowy
do realizacji polecenia, fragment w języku polskim nie jest brany pod uwagę
w ocenie treści, np.
• podaj informacje na temat planowanego wyjazdu
On a décidé de prendre le train nocny pour aller à la mer. („odniósł się”)
Zadanie 10.
Razem z kolegami zaplanowaliście wspólny wyjazd. Niestety, spóźniłeś(-aś) się na miejsce
spotkania i koledzy pojechali bez Ciebie. W e-mailu do koleżanki z Francji:
• podaj informacje na temat planowanego wyjazdu
• wspomnij o swoim spóźnieniu na miejsce spotkania oraz wyjaśnij jego przyczynę
• opisz, co czułeś(-aś) po przybyciu na miejsce spotkania
• poinformuj, jak zamierzasz uniknąć podobnej sytuacji w przyszłości.
Salut Pauline,
Je voudrais te raconter ce qui m’est arrivé !
• podaj informacje na temat planowanego wyjazdu
7.2. Zdający […] przekazuje informacje i wyjaśnienia.
Należy uznać każdą komunikatywną odpowiedź, w której zdający podaje różne informacje
na temat wyjazdu, np.
• miejsce docelowe, np. On a décidé de partir à Bruxelles et de visiter la Grand Place. /
Mes parents ont une maison à la montagne, alors c’était un lieu idéal pour nous. / Marie
et moi, on a voulu voir une exposition à Cracovie. LUB
• środek transportu, uczestnicy wyjazdu, np. J’ai proposé d’y aller en train car c’est
confortable. / Nous avons acheté pas cher des billets d’avion. / Marek partira avec nous
et avec son frère. / Mes amis du collège avaient envie d’aller avec nous. LUB
• data/godzina wyjazdu, czas trwania, np. On a choisi le dernier weekend d’avril pour aller
à Cracovie. / Nous avons voulu passer trois jours au bord de la mer. / Nous avons fixé la
date du départ, le 28 avril.
Podanie cyfrą daty lub liczby uczestników wyjazdu nie wystarczy do realizacji polecenia, np.
On voulait partir 1.05.2018. On est partis à 5. („nie odniósł się”)
Data lub liczba uczestników wyjazdu (zapis cyfrą) mogą być elementem rozwinięcia pod
warunkiem, że został zrealizowany element kluczowy polecenia, np. On a décidé d’aller à 5
à Cracovie et de prendre le train.
Nazwy własne w języku innym, niż zdawany, w tym geograficzne, nie są uznawane za
odniesienie do podpunktu polecenia, np. On voulait aller au bord de Bachotek. („nie odniósł
się”) ALE On voulait aller au bord du lac Bachotek. („odniósł się”).
Nie akceptuje się odpowiedzi, w której zdający:
• nie podaje żadnych informacji na temat planowanego wyjazdu, np. Partir ensemble, c’est
génial.
• informuje o wyjeździe innych osób (nie jest to wspólny wyjazd ze zdającym), np. Ma sœur
est allée à Paris pour quelques jours.
nie odniósł się odniósł się odniósł się i rozwinął
Nous sommes partis. Nous avons décidé d’aller à Nous avons décidé d’aller à la
la mer. mer pour bronzer et faire de la
On voulait partir. planche à voile.
Nous voulions passer deux
J’ai acheté des billets. jours à la montagne. On a choisi lundi parce qu’il y a
moins de touristes à la plage.
On a choisi le train.
• wspomnij o swoim spóźnieniu na miejsce spotkania oraz wyjaśnij jego przyczynę
7.2. Zdający […] przekazuje informacje i wyjaśnienia.
Należy uznać każdą komunikatywną odpowiedź, w której zdający odnosi się do co najmniej
jednej części polecenia, np.
• wspomina o swoim spóźnieniu na miejsce zbiórki, nie podając żadnego powodu
spóźnienia, np. Malheureusement, je suis arrivé en retard à notre rencontre à la gare. /
Le rendez-vous a été à 10h et moi, je suis arrivé à 10h30. / Je suis arrivé trop tard à
l’aéroport, mes amis n’étaient plus là. / Quand je suis arrivé à notre rendez-vous, il n’y
avait plus personne. LUB
• wyjaśnia przyczynę spóźnienia, np.
– podaje/opisuje czynność własną lub innej osoby, która uniemożliwiła mu punktualne
przybycie na zbiórkę, np. Mon père a trop longtemps cherché où garer. / J’ai cherché
mon portable et je suis sorti trop tard de la maison. / Je ne pouvais pas trouver mes clés
de la maison. / J’ai raté mon bus et j’ai dû attendre le suivant. / J’ai dû promener mon
chien avant le départ. LUB
– opisuje wydarzenie, które stało się przyczyną spóźnienia, np. Il y avait un accident/un
embouteillage. LUB
– podaje obiektywny lub subiektywny powód spóźnienia się, np. Il y a des travaux à
l’aéroport et je me suis perdu. / À la gare, la porte d’entrée était fermée.
Wymagany jest spójnik „bo”, „ponieważ” (car, parce que), gdy z kontekstu nie wynika
powód spóźnienia na miejsce zbiórki, np. J’ai pris le bus. („ nie odniósł się”), Je suis venu
en retard parce que j’ai pris le bus. („odniósł się”)
Ten podpunkt polecenia jest dwuczłonowy. Aby odpowiedź zdającego mogła być uznana za
rozwiniętą wymagane jest odniesienie się do jego obydwu członów (wspomnienie o
spóźnieniu i przedstawienie powodu tego spóźnienia) i przedstawienie jednego z nich w
sposób bardziej szczegółowy.
Nie akceptuje się odpowiedzi, w której zdający nie odnosi się do żadnej części tego
podpunktu polecenia, np.
− wspomina ogólnie o spóźnianiu się na spotkanie, np. Je n’aime pas être en retard.
− informuje o spóźnieniu innych osób, np. L’ami de Paul a raté son train.
nie odniósł się odniósł się odniósł się i rozwinął
Je suis venu à 10h. J’ai été en retard. Je suis venu en retard. Hier, je me
suis couché trop tard et je n’ai pas
Mes copains ont pris le Le jour précédent, je me entendu le réveil.
train. suis couché trop tard.
Quand j’allais à la gare, le bus est
Le train était en retard. J’ai oublié l’heure du tombé en panne et j’ai dû attendre
rendez-vous. un autre bus, alors j’ai été en
retard.
Mon copain a téléphoné et il m’a
parlé pendant dix minutes, c’est
pourquoi je suis arrivé trop tard à
la gare.
• opisz, co czułeś(-aś) po przybyciu na miejsce spotkania
7.7. Zdający wyraża emocje […].
Należy uznać każdą komunikatywną odpowiedź, w której zdający odnosi się do swojej
reakcji po przybyciu na miejsce spotkania:
• opisuje/nazywa swoje uczucia/emocje/odczucia; wymagane jest przynajmniej jedno
określenie emocji – negatywnych lub pozytywnych, np. J’étais déçu / triste / en colère /
furieux / désolé / malheureux / accablé / content / énervé / stressé. LUB
• określa/opisuje swoje zachowanie, czynności, reakcje; działania związane z emocjami
mogą być elementem rozwinięcia pod warunkiem, że jest zrealizowany element kluczowy
tj. nazwanie emocji, np. J’étais triste et j’ai pleuré de colère.
J’ai tapé l’arrêt de bus ! – N (samo działanie)
J’ai tapé l’arrêt de bus car j’étais furieux. – O
J’ai donné un coup de pied à la valise. – N (samo działanie)
J’ai donné un coup de pied à la valise, je me sentais malheureux. – O
J’ai donné un coup de pied à la valise, je me sentais malheureux, je ne savais pas quoi
faire. – R
J’ai crié. – N
J’ai crié de colère. – O
Nie akceptuje się odpowiedzi, w której zdający:
− pisze o odczuciach/zachowaniu innych osób, np. Les gens m’ont regardé étonnés.
− nie wyraża swoich emocji, np. Je ne savais pas quoi faire.
nie odniósł się odniósł się odniósł się i rozwinął
J’étais seul. J’ai été déçu. J’ai été déçu et énervé, alors,
j’ai téléphoné à mon copain
J’avais mal. C’était un cauchemar pour Paul.
moi.
Mes copains ont été C’était un cauchemar pour
déçus. J’ai pleuré de tristesse. moi. J’ai décidé de rentrer
vite à la maison.
Je suis rentré chez moi.
J’étais triste, je me suis assis
sur un banc et j’ai appelé mes
amis.
• poinformuj, jak zamierzasz uniknąć podobnej sytuacji w przyszłości.
5.8. Zdający opisuje intencje […] i plany na przyszłość.
Należy uznać każdą komunikatywną odpowiedź, w której zdający
• opisuje/określa czynności, które będzie wykonywał / przedstawia zasady, których będzie
przestrzegał, aby uniknąć spóźnień w przyszłości, np. Je ferai la valise un jour avant. /
Avant chaque départ, je dirai à ma mère de me réveiller. / Je préparerai tous les
documents bien en avance. / Je sortirai de la maison deux heures plus tôt. / La prochaine
fois, je prendrai le métro, comme ça, j’éviterai les embouteillages. / À partir de ce jour-là
/ d’aujourd’hui, je vais vérifier l’horaire des bus avant le départ.
• wymienia czynności, których nie będzie wykonywał / których będzie unikał, np. Je ne
vais pas lire tard la nuit. / J’éviterai de surfer sur internet jusqu’à minuit.
Nie akceptuje się odpowiedzi, w której zdający nie wyjaśnia, w jaki sposób zamierza uniknąć
spóźnienia w przyszłości, np. Je n’aime pas faire attendre les autres.
nie odniósł się odniósł się odniósł się i rozwinął
Je me suis levé plus tôt. Je dois me lever plus tôt. Je dois me lever plus tôt et sortir
plus tôt de la maison pour ne pas
Ce sera difficile. Il faudra tout preparer manquer le bus.
avant.
Plus jamais je ne ferai Il faudra tout preparer avant et ne
pas une erreur comme Je partirai dix minutes pas chercher mes affaires le matin.
cela. plus tôt.
Je demanderai à maman de me
réveiller et je partirai un peu plus
tôt que d’habitude.
Przykłady podane w powyższych tabelach zaczerpnięto z prac absolwentów. Zachowano
w nich błędy.
Spójność i logika wypowiedzi
W ocenie spójności bierze się pod uwagę, czy i w jakim stopniu tekst funkcjonuje jako całość
dzięki jasnym powiązaniom (np. leksykalnym, gramatycznym) wewnątrz zdań oraz między
zdaniami/akapitami tekstu. W ocenie logiki wypowiedzi bierze się pod uwagę, czy i w jakim
stopniu wypowiedź jest klarowna (np. czy nie jest jedynie zbiorem przypadkowo zebranych
myśli).
wypowiedź jest w całości lub w znacznej większości spójna i logiczna zarówno
2 p.
na poziomie poszczególnych zdań, jak i całego tekstu
wypowiedź zawiera usterki w spójności/logice na poziomie poszczególnych zdań
1 p.
oraz/lub całego tekstu
wypowiedź jest w znacznej mierze niespójna/nielogiczna; zbudowana jest z trudnych
0 p.
do powiązania w całość fragmentów
Dodatkowe uwagi dotyczące spójności
1. W ocenie spójności należy rozważyć poziom spójności tekstu, zarówno na poziomie
poszczególnych zdań, jak i całego tekstu, w stosunku do jego długości. Jedna bądź dwie
usterki w dłuższym tekście to nie to samo, co jedna bądź dwie usterki w spójności w tekście
bardzo krótkim. Nie należy jednak bezpośrednio przeliczać liczby usterek na odpowiednią
liczbę punktów.
2. Zaburzenie spójności i/lub logiki może wynikać na przykład z:
• braku połączenia tekstu piszącego z podanym początkiem, np.
Salut Pauline,
Je voudrais te raconter ce qui m’est arrivé !
C’était notre destination.
• braku połączenia między częściami tekstu; odwoływania się do czegoś, co nie jest
wcześniej wspomniane.
• nieuzasadnionego użycia czasowników w różnych czasach gramatycznych
(„przeskakiwania” z jednego czasu gramatycznego na inny).
• błędów językowych i/lub ortograficznych, które powodują, że odbiorca gubi się,
czytając tekst.
• poważnych zakłóceń komunikacji w tekście w wyniku błędów językowych
• braku logiki w tekście, np. przytoczenia argumentu, który jest sprzeczny z ogólnie
przyjętymi zasadami rozumowania. (jeśli nie ma w pracy żadnego uzasadnienia/
kontekstu, który tłumaczyłby taką właśnie realizację danego podpunktu)
3. Zdający nie musi realizować podpunktów polecenia w kolejności, w jakiej są wymienione
w zadaniu. Sama zmiana kolejności nie może być podstawą do obniżenia punktacji za
spójność i logikę wypowiedzi.
4. Brak podziału na akapity nie prowadzi automatycznie do obniżenia punktacji za spójność
i logikę wypowiedzi.
5. Brak powiązania między rozwinięciem napisanym przez zdającego a zdaniem
wprowadzającym i/lub kończącym podanym w arkuszu może być podstawą do obniżenia
punktacji za spójność i logikę wypowiedzi.
6. Jeżeli w pracy nie są zaznaczone żadne błędy w spójności/logice, należy przyznać
2 punkty w tym kryterium.
7. Jako usterki w spójności/logice egzaminator oznacza te fragmenty, w których gubi się,
czytając tekst. Błędy językowe i ortograficzne mogą powodować zaburzenie spójności
i logiki, ale wiele zależy od kontekstu wypowiedzi. Ten sam błąd może w mniejszym lub
większym stopniu zaburzać zrozumienie tekstu. Może on wpływać na ocenę spójności
i logiki i/lub przekazania komunikatu.
8. Błędy logiczne mogą często wynikać z niewystarczającego kontekstu w treści pracy, braku
kluczowego elementu do uzasadnienia stwierdzenia, które samo w sobie jest sprzeczne
z zasadami logiki.
9. Słowa napisane po polsku lub w języku innym niż język egzaminu egzaminator zaznacza
jako błędy w spójności, jeśli w znacznym stopniu utrudniają zrozumienie komunikatu. Jeśli
komunikacja nie jest zaburzona, podkreśla je jedynie jako błędy językowe.
10. Jeśli praca (lub jej obszerne fragmenty) jest w znacznej większości niespójna/
niekomunikatywna/niezrozumiała dla odbiorcy, egzaminator może zaznaczyć całość pracy
(lub dany fragment) „pionową falą” na marginesie i nie podkreślać poszczególnych
zaburzeń. Jednocześnie w takiej pracy oznacza się błędy językowe.
Zakres środków językowych
W ocenie zakresu środków językowych bierze się pod uwagę zróżnicowanie struktur
leksykalno-gramatycznych użytych w wypowiedzi.
zadowalający zakres środków językowych; oprócz środków językowych o wysokim
2 p.
stopniu pospolitości w wypowiedzi występuje kilka precyzyjnych sformułowań
ograniczony zakres środków językowych; w wypowiedzi użyte są głównie środki
1 p.
językowe o wysokim stopniu pospolitości
bardzo ograniczony zakres środków językowych; w wypowiedzi użyte są wyłącznie
0 p.
najprostsze środki językowe
1. Zadowalający zakres środków językowych odnosi się do środków leksykalno-
gramatycznych ujętych w zakresie struktur w Informatorze, których znajomości można
oczekiwać od absolwenta szkoły ponadgimnazjalnej na poziomie B1.
2. Pod pojęciem „precyzyjne sformułowania” rozumie się wyrażanie myśli
z wykorzystaniem słownictwa swoistego dla tematu i unikanie wyrazów oraz struktur
o wysokim stopniu pospolitości, takich jak miły, interesujący, fajny. W precyzji wyrażania
myśli mieści się również charakterystyczny dla danego języka sposób wyrażania znaczeń,
np. stosowanie typowych dla danego języka związków wyrazowych oraz struktur
gramatycznych precyzyjnie pasujących do danej sytuacji komunikacyjnej.
• wspomnij o swoim spóźnieniu na miejsce spotkania oraz wyjaśnij jego przyczynę
Le bus avait des problèmes.
Le bus est tombé en panne. – zawiera „precyzyjne sformułowania”.
Poprawność środków językowych
W ocenie poprawności środków językowych bierze się pod uwagę błędy gramatyczne,
leksykalne i ortograficzne oraz ich wpływ na komunikatywność wypowiedzi.
• brak błędów
2 p. • nieliczne błędy niezakłócające komunikacji lub sporadycznie zakłócające
komunikację
• liczne błędy niezakłócające komunikacji lub czasami zakłócające komunikację
1 p.
• bardzo liczne błędy niezakłócające komunikacji
• liczne błędy często zakłócające komunikację
0 p.
• bardzo liczne błędy czasami lub często zakłócające komunikację
W ocenie poprawności środków językowych bierze się pod uwagę orientacyjny stosunek liczby
błędów do długości tekstu stworzonego przez zdającego (nie ma potrzeby liczenia wyrazów i
błędów). „Liczne” błędy w przypadku tekstu bardzo krótkiego to nie to samo,
co „liczne” błędy w przypadku tekstu dłuższego.
Sposób oznaczania błędów
Błędy oznacza się tylko w wypowiedzi zdającego, stosując oznaczenia podane w tabeli;
nie oznacza się rodzaju błędu na marginesie.
rodzaj błędu sposób oznaczania przykład
błąd językowy (leksykalny,
podkreślenie linią prostą Marek lubić czekoladę.
gramatyczny)
błąd językowy spowodowany znak √ w miejscu
Marek √ czekoladę.
brakiem wyrazu brakującego wyrazu
błąd ortograficzny otoczenie słowa kołem Słońce gżeje.
błąd językowy i ortograficzny podkreślenie linią prostą Słońce gżać w lecie.
w jednym słowie i otoczenie kołem
Założyłem kurtkę, bo było
błędy w spójności / logice podkreślenie linią falistą
gorąco.
Błędy ortograficzne zmieniające znaczenie wyrazu są traktowane jako błędy językowe
i oznaczane poprzez podkreślenie wyrazu linią prostą.
Nie oznacza się błędów interpunkcyjnych.
Usterki w spójności i logice występujące pomiędzy akapitami mogą być zaznaczane „pionową
falą” na marginesie.
Uwagi dodatkowe
1. Wypowiedź jest oceniana na 0 punktów we wszystkich kryteriach, jeżeli jest
• w całości nieczytelna (pod pracą zapisuje się „praca w całości nieczytelna”, a na karcie
odpowiedzi zaznacza się 0 punktów w każdym kryterium) LUB
• całkowicie niezgodna z poleceniem (pod pracą zapisuje się „praca całkowicie niezgodna
z poleceniem”, a na karcie odpowiedzi zaznacza się 0 punktów w każdym kryterium)
LUB
• niekomunikatywna dla odbiorcy, np. w całości napisana fonetycznie (pod pracą zapisuje
się „praca całkowicie niekomunikatywna”, a na karcie odpowiedzi zaznacza się
0 punktów w każdym kryterium).
2. Praca, która zawiera fragmenty odtworzone z podręcznika, zadania zawartego w arkuszu
egzaminacyjnym lub innego źródła, w tym internetowego, lub przepisane od innego
zdającego, jest uznawana za niesamodzielną.
3. Jeżeli praca zawiera fragmenty na zupełnie inny temat, wyuczone na pamięć lub całkowicie
nienawiązujące do polecenia, a jednocześnie zaburzające spójność i logikę tekstu, są one
otaczane kołem i nie są brane pod uwagę przy liczeniu wyrazów i ocenie zakresu środków
językowych i poprawności środków językowych.
4. Jeżeli za wypowiedź przyznano 0 punktów w kryterium treści, we wszystkich pozostałych
kryteriach przyznaje się również 0 punktów.
5. Jeżeli za wypowiedź przyznano 1 punkt w kryterium treści, we wszystkich pozostałych
kryteriach można również przyznać maksymalnie po 1 punkcie.
6. Jeżeli wypowiedź zawiera 60 słów lub mniej, jest oceniana wyłącznie w kryterium treści.
W pozostałych kryteriach przyznaje się 0 punktów. W takich pracach nie oznacza się
błędów.
7. Słowa zapisane przy użyciu skrótów, np. svp, bcp, dsl („désolé”), NP (no problem, pas de
problème), należy oznaczyć jako błędy ortograficzne.
8. W ocenie poprawności środków językowych w wypowiedziach zdających ze stwierdzoną
dysleksją nie bierze się pod uwagę błędów ortograficznych. Błąd ortograficzny zmieniający
znaczenie wyrazu w pracy zdającego z opinią o dysleksji to błąd językowy. Jest on brany
pod uwagę w ocenie poprawności językowej.
Zasady te obowiązują również w ocenie prac zdających z dysgrafią, dysortografią, afazją,
z zaburzeniami komunikacji językowej, mózgowym porażeniem dziecięcym, a także prac
zdających, którzy korzystali z pomocy nauczyciela wspomagającego oraz prac pisanych
na komputerze.
9. Zdający może używać oryginalnej pisowni w obcojęzycznych nazwach geograficznych,
nazwach obiektów sportowych, gazet, zespołów muzycznych, programów telewizyjnych,
tytułach, pod warunkiem że podaje wyjaśnienie w języku egzaminu, tak aby informacja była
komunikatywna dla odbiorcy. Z tekstu musi wynikać, że jest mowa o gazecie, filmie, grupie
muzycznej itd. lub musi wystąpić określenie film, groupe, np. série „M jak miłość”, livre
„Świat Dysku”.
Jeżeli zdający podaje nazwę w języku innym niż zdawany i nie podaje objaśnienia, całe
wyrażenie jest podkreślane linią prostą i traktowane jako jeden błąd językowy, np. J’ai lu
Nowe Horyzonty. – 1 błąd językowy. Oprócz tego całe wyrażenie podkreślane jest linią
falistą i traktowane jako błąd w spójności. Jeśli użycie tej nazwy jest kluczowe dla realizacji
polecenia, ta informacja nie jest uwzględniana w ocenie treści.
10. Praca w
napisane Czystopis.
11. Jeżeli zdający umieścił w pracy adnotację ciąg dalszy w
jest czystopisem, to ta część podlega ocenie.
Uwagi dotyczące zasad liczenia słów w wypowiedziach zdających
1. Liczone są słowa oddzielone spacją, np. la rue (2 słowa), chez le docteur (3 słowa), 1780
(1 słowo), le 10.01.2017 (2 słowa), le 10 janvier 2017 (4 słowa).
2. Jako jeden wyraz liczone są
• słowa łączone apostrofem, np. l’hôtel, j’ai
• słowa łączone dywizem, np. rendez-vous, c’est-à-dire
• oznaczenia, symbole literowe, bez względu na liczbę liter, np. SMS/sms
• adres mailowy lub internetowy oraz numer telefonu.
3. Cyfry rzymskie traktuje się jak pozostałe cyfry i liczby, np. XX = 1 słowo, le XXe siècle = 3
słowa.
4. Podpis XYZ nie jest uwzględniany w liczbie słów.
5. Nie uznaje się i nie uwzględnia się w liczbie słów symboli graficznych używanych
w Internecie (np. „buźki”).
6. Uwzględnia się w liczbie słów wyrazy w języku innym niż język egzaminu, np. J’ai lu Nowe
Horyzonty. – 4 słowa.
Odpowiedź, przykładowe rozwiązanie lub rubryka pochodzą z przypisanych oficjalnych zasad CKE dla MJF-P1_1P-182, zadanie 10. To źródłowe opracowanie pierwszego przebiegu, nie niezależne rozwiązanie autorskie ani druga akceptacja redakcyjna.