Przejdź do treści
Moja Matura

Maj 2023 · Formuła 2015

Język łaciński i kultura antyczna 2023 — poziom rozszerzony — Formuła 2015

Pracuj we własnym tempie. Sprawdź oficjalne odpowiedzi i dostępne objaśnienia. Wyjaśnienia pozostające w opracowaniu są oznaczone przy zadaniach.

Zadania / części
12
Punkty na stronie
60
Poziom
Rozszerzony

Zachowany status źródłowy: ten arkusz nie ma jeszcze zatwierdzenia redakcyjnego całego zestawu. Dostępne odpowiedzi i opracowania pozostają oznaczone przy zadaniach.

Pracuj z arkuszem

Zadania, odpowiedzi i opracowania

Zadanie 1

30 pkt

Łacina F2015 — przekład, składnia i kultura antyczna

Hyginus, De astronomia II 14

Oryginalny tekst łaciński z zachowanego draftu EJLP-R0-100-2305; model przekładu nie jest jedynym dopuszczalnym brzmieniem.

Jak wąż stał się atrybutem boga medycyny?

Nonnulli Glaucum, Minois filium, opera Aesculapii revixisse dixerunt; quamobrem Iovem domum Aesculapii fulmine incendisse, ipsum autem, propter artificium et propter Apollinem eius patrem, inter sidera anguem tenentem constituisse. De hac causa Aesculapius anguem dicitur tenere: cum cogeretur Glaucum sanare, conclusus quodam loco secreto, bacillum tenens manu, cum cogitaret, quid ageret, dicitur anguis ad bacillum eius arrepsisse. Aesculapius mente commotus eum interfecit, fugientem bacillo feriens saepius. Postea fertur alter anguis in eundem locum venisse, ore ferens herbam, quam in caput mortui imposuisse; quo facto ambo fugerunt. Quare Aesculapius eadem herba usus est et Glaucus revixit. Itaque anguis et in Aesculapii tutela esse et in astris dicitur collocatus (esse). Qua consuetudine ducti posteri eius tradiderunt reliquis, ut medici anguibus uterentur.

Przetłumacz na język polski tekst Hyginusa wyjaśniający, jak wąż stał się atrybutem boga medycyny.

Pokaż model przekładu i analizę krok po kroku

Niektórzy mówili, że Glaukos, syn Minosa, odżył dzięki działaniom Eskulapa. Z tego powodu Jowisz spalił piorunem dom Eskulapa, jego samego zaś — ze względu na biegłość w sztuce oraz na jego ojca Apollina — umieścił wśród gwiazd jako postać trzymającą węża.

Mówi się, że Eskulap trzyma węża z następującej przyczyny. Gdy został zmuszony do uzdrowienia Glaukosa i zamknięty w pewnym odosobnionym miejscu, trzymał w ręce laskę i zastanawiał się, co ma zrobić. Podobno wtedy wąż wpełznął na jego laskę. Wytrącony z równowagi Eskulap zabił go, wielokrotnie uderzając laską uciekające zwierzę.

Opowiada się, że później do tego samego miejsca przybył drugi wąż. Niósł w paszczy ziele, które położył na głowie martwego węża. Gdy to uczynił, oba węże uciekły. Dlatego Eskulap użył tego samego ziela i Glaukos odżył. Tak więc mówi się, że wąż znajduje się pod opieką Eskulapa i został umieszczony pośród gwiazd. Jego następcy, kierując się tym przykładem, przekazali innym, aby lekarze posługiwali się wężami.

Autorsko zredagowany przekład EJLP-R0-100-2305 porównany z ośmioma segmentami i przykładem CKE. Pierwsza redakcja do niezależnej kontroli filologicznej.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. 1. Rozpoznaj trzy ACI pierwszego zdania

    Dixerunt wprowadza Glaucum … revixisse, a dalszy opis dwa bezokoliczniki zależne od przekazanej opowieści: Iovem incendisse i ipsum constituisse. Tenentem odnosi się do Asklepiosa umieszczonego wśród gwiazd z wężem.

  2. 2. Oddaj nominativus cum infinitivo

    Aesculapius … dicitur tenere znaczy „mówi się, że Eskulap trzyma”. W polszczyźnie naturalniej rozwinąć konstrukcję osobową niż zachowywać łaciński szyk.

  3. 3. Uporządkuj okoliczności zamknięcia

    Cum cogeretur wyraża czas i przymus uzdrowienia Glaukosa. Conclusus, bacillum tenens oraz cum cogitaret, quid ageret opisują zamkniętego Asklepiosa, trzymającego laskę i rozważającego pytanie zależne „co ma zrobić”.

  4. 4. Zachowaj podmioty przy zabiciu węża

    Eum oznacza pierwszego węża. Asklepios zabija go, a fugientem i feriens opisują odpowiednio uciekającego węża oraz wielokrotnie uderzającego lekarza.

  5. 5. Przetłumacz opowieść o drugim wężu

    Fertur … venisse to kolejne NCI. Drugi wąż niesie w paszczy ziele i nakłada je na głowę martwego; quo facto jest ablativus absolutus: gdy to uczyniono, oba węże uciekły.

  6. 6. Rozpoznaj verbum deponens utor

    Eadem herba usus est wymaga ablativus i znaczy „użył tego samego ziela”. Revixit ma podmiot Glaucus, więc to Glaukos, nie zabity wąż, odżywa w tym zdaniu.

  7. 7. Połącz dwie informacje o symbolu

    Anguis dicitur et in tutela esse et in astris collocatus esse: mówi się zarówno o opiece Asklepiosa nad wężem, jak i o umieszczeniu zwierzęcia wśród gwiazd.

  8. 8. Domknij przekaz następców

    Qua consuetudine ducti oznacza „kierowani tym przykładem”. Tradiderunt reliquis, ut medici anguibus uterentur przekazuje zalecenie, aby lekarze posługiwali się wężami; uterentur również łączy się z ablativus.

Nie gub podmiotów w konstrukcjach ACI/NCI i imiesłowach: drugi wąż przynosi ziele, Glaukos odżywa, a następcy Asklepiosa przekazują zalecenie lekarzom. Utor wymaga ablativus.

Punktowanie i źródło

30 pkt: osiem segmentów ocenianych odpowiednio 5 + 1 + 6 + 3 + 6 + 2 + 2 + 4 pkt oraz 1 pkt za poprawność językową i stylistyczną całego przekładu.

Strona arkusza: 4

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 2

1 pkt

Łacina F2015 — przekład, składnia i kultura antyczna

Podaj imię centaura będącego nauczycielem sztuki lekarskiej i wychowawcą Achillesa.

Pokaż odpowiedź i rozwiązanie krok po kroku

Chiron (Chejron).

Odpowiedź i tok rozwiązania EJLP-R0-100-2305, zadanie 2, porównane z własnym kluczem CKE. Pierwsza redakcja do niezależnej recenzji.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj dane i regułę

    W mitologii greckiej nie wszyscy centaurowie byli przedstawiani jako dzicy. Chiron wyróżniał się mądrością, znajomością ziół, leczenia, muzyki i wychowania bohaterów.

  2. Wykonaj rozumowanie lub przekształcenie

    Do jego uczniów należeli m.in. Achilles oraz Asklepios. Połączenie funkcji wychowawcy Achillesa z nauczaniem medycyny jednoznacznie wskazuje właśnie Chirona.

  3. Zapisz i sprawdź odpowiedź

    Zapisujemy imię Chiron; klucz dopuszcza również polski wariant Chejron. Nie trzeba opisywać ilustracji ani podawać imienia innego centaura.

Nie wybieraj Asklepiosa: był bogiem i uczniem Chirona, a nie centaurem wychowującym Achillesa.

Punktowanie i źródło

Zadanie 2. (0–1)
Wymagania egzaminacyjne 2023 i 2024
Wymagania ogólne Wymagania szczegółowe
I. Odbiór wypowiedzi i wykorzystanie Zdający:
zawartych w nich informacji. 1.5) wykorzystuje wiedzę o antyku do
III. Analiza i interpretacja tekstów kultury. odczytywania sensu tekstów łacińskich
i w przekładzie dotyczących mitów
antycznych […];
3.1) samodzielnie analizuje […] treści […];
selekcjonuje wiadomości i je wykorzystuje do
wykonania postawionych zadań;
3.2) integruje wiedzę z różnych dziedzin do
wyrażania i uzasadniania swojego punktu
widzenia ([…] zjawiska społeczne […]
wydarzenia z dziedziny kultury).

Zasady oceniania
1 pkt – odpowiedź poprawna.
0 pkt – odpowiedź niepoprawna lub brak odpowiedzi.

Rozwiązanie
Chiron (Chejron)

Strona arkusza: 6

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 3

1 pkt

Łacina F2015 — przekład, składnia i kultura antyczna

Jak Dzeus zareagował na wskrzeszanie umarłych przez Asklepiosa? Wybierz A–D.

Pokaż odpowiedź i rozwiązanie krok po kroku

D — zabił Asklepiosa piorunem.

Odpowiedź i tok rozwiązania EJLP-R0-100-2305, zadanie 3, porównane z własnym kluczem CKE. Pierwsza redakcja do niezależnej recenzji.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj dane i regułę

    Asklepios dzięki sztuce lekarskiej przekroczył granicę zwykłego leczenia i zaczął przywracać zmarłych do życia. Naruszało to porządek między światem żywych i umarłych.

  2. Wykonaj rozumowanie lub przekształcenie

    Dzeus ukarał go piorunem. Ten element mitu zgadza się z łacińskim tekstem, w którym Jowisz niszczy piorunem dom Asklepiosa i później umieszcza go wśród gwiazd.

  3. Zapisz i sprawdź odpowiedź

    Spośród odpowiedzi wybieramy D. Olimp, Hygieja i Hades nie opisują wskazanej w pytaniu reakcji Dzeusa na wskrzeszanie umarłych.

Nie wybieraj A tylko dlatego, że Asklepios został później ubóstwiony; pytanie dotyczy bezpośredniej kary wymierzonej piorunem.

Punktowanie i źródło

Zadanie 3. (0–1)
Wymagania egzaminacyjne 2023 i 2024
Wymagania ogólne Wymagania szczegółowe
I. Odbiór wypowiedzi i wykorzystanie Zdający:
zawartych w nich informacji. 1.5) wykorzystuje wiedzę o antyku do
III. Analiza i interpretacja tekstów kultury. odczytywania sensu tekstów łacińskich
i w przekładzie dotyczących mitów
antycznych […] wybranych zagadnień
z życia codziennego Greków i Rzymian
[…];
3.1) samodzielnie analizuje […] treści […];
selekcjonuje wiadomości i je wykorzystuje
do wykonania postawionych zadań;
3.2) integruje wiedzę z różnych dziedzin do
wyrażania i uzasadniania swojego punktu
widzenia ([…] zjawiska społeczne […]
wydarzenia z dziedziny kultury).

Zasady oceniania
1 pkt – odpowiedź poprawna.
0 pkt – odpowiedź niepoprawna lub brak odpowiedzi.

Rozwiązanie
D

Strona arkusza: 6

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 4

2 pkt

Łacina F2015 — przekład, składnia i kultura antyczna

Oceń: 1 — Galen jest ojcem medycyny i twórcą przysięgi lekarskiej; 2 — starożytna teoria zakładała cztery humory; 3 — Hipokrates uważał, że chorób nie zsyłają bogowie.

Pokaż odpowiedź i rozwiązanie krok po kroku

1 — F; 2 — P; 3 — P.

Odpowiedź i tok rozwiązania EJLP-R0-100-2305, zadanie 4, porównane z własnym kluczem CKE. Pierwsza redakcja do niezależnej recenzji.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj dane i regułę

    Za ojca medycyny uznaje się Hipokratesa, a tradycja przysięgi lekarskiej jest wiązana ze szkołą hipokratejską. Galen był późniejszym wybitnym lekarzem, więc pierwsze zdanie jest fałszywe.

  2. Wykonaj rozumowanie lub przekształcenie

    Teoria humoralna wyróżniała cztery płyny ustrojowe: krew, żółć, czarną żółć i flegmę. Równowagę humorów łączono ze zdrowiem, dlatego drugie zdanie jest prawdziwe.

  3. Zapisz i sprawdź odpowiedź

    Medycyna hipokratejska szukała naturalnych przyczyn chorób i opierała rozpoznanie na obserwacji. Trzecie zdanie jest więc prawdziwe; pełna sekwencja to F, P, P.

Nie przypisuj Hipokratesowi wszystkich dokonań Galena ani odwrotnie. Pierwsze zdanie jest fałszywe już przez błędne wskazanie ojca medycyny.

Punktowanie i źródło

Zadanie 4. (0–2)
Wymagania egzaminacyjne 2023 i 2024
Wymagania ogólne Wymagania szczegółowe
I. Odbiór wypowiedzi i wykorzystanie Zdający:
zawartych w nich informacji. 1.5) wykorzystuje wiedzę o antyku do
III. Analiza i interpretacja tekstów kultury. odczytywania sensu tekstów łacińskich
i w przekładzie dotyczących […] wybranych
zagadnień z życia codziennego Greków
i Rzymian […];
1.7) wskazuje najważniejsze osiągnięcia
kultury antycznej […] nauka i wynalazki
w starożytności;
3.1) dostrzega antyczne źródła konkretnych
zjawisk naszej cywilizacji i kultury –
samodzielnie analizuje […] treści […];
interpretuje fakty i zdarzenia historyczne;
selekcjonuje wiadomości i je wykorzystuje
do wykonania postawionych zadań.
3.2) integruje wiedzę z różnych dziedzin do
wyrażania i uzasadniania swojego punktu
widzenia ([…] zjawiska społeczne […]).

Zasady oceniania
2 pkt – zaznaczenie trzech poprawnych odpowiedzi.
1 pkt – zaznaczenie dwóch poprawnych odpowiedzi.
0 pkt – odpowiedź niepełna lub niepoprawna albo brak odpowiedzi.

Rozwiązanie
1. F
2. P
3. P

Strona arkusza: 6

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 5

2 pkt

Łacina F2015 — przekład, składnia i kultura antyczna

Przetłumacz sentencje: 1. Medicus curat, natura sanat. 2. Mala herba cito crescit.

Pokaż odpowiedź i rozwiązanie krok po kroku

1. Lekarz leczy, natura uzdrawia. 2. Złe ziele (chwast) szybko rośnie.

Odpowiedź i tok rozwiązania EJLP-R0-100-2305, zadanie 5, porównane z własnym kluczem CKE. Pierwsza redakcja do niezależnej recenzji.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj dane i regułę

    Medicus to lekarz, curat — leczy; natura jest podmiotem drugiego członu, a sanat znaczy uzdrawia. Paralelna budowa przeciwstawia działanie lekarza naturalnym siłom organizmu.

  2. Wykonaj rozumowanie lub przekształcenie

    Mala herba tworzy grupę w mianowniku: złe ziele albo chwast. Cito jest przysłówkiem szybko, a crescit oznacza rośnie.

  3. Zapisz i sprawdź odpowiedź

    Zapisujemy dwa kompletne polskie zdania: „Lekarz leczy, natura uzdrawia” oraz „Złe ziele szybko rośnie”. Równoważny przekład herba jako chwast jest dopuszczalny.

Nie tłumacz sanat jako „leczy” w identyczny sposób jak curat, jeśli gubi to kontrast sentencji między leczeniem a uzdrawianiem.

Punktowanie i źródło

Zadanie 5. (0–2)
Wymagania egzaminacyjne 2023 i 2024
Wymagania ogólne Wymagania szczegółowe
I. Odbiór wypowiedzi i wykorzystanie Zdający:
zawartych w nich informacji. 1.5) wykorzystuje wiedzę o antyku do
II. Tworzenie wypowiedzi – przekład na odczytywania sensu tekstów łacińskich
język polski […]. dotyczących […] wybranych zagadnień
III. Analiza i interpretacja tekstów kultury. z życia codziennego Greków i Rzymian […];
2.1) dokonuje samodzielnego przekładu na
język polski łacińskiego tekstu, korzystając
ze słownika łacińsko-polskiego […],
znajduje właściwe polskie odpowiedniki
leksykalne dla łacińskich wyrazów i struktur
[…];
2.2) tworzy wypowiedzi z wykorzystaniem
popularnych łacińskich terminów z różnych
dziedzin;
3.1) samodzielnie analizuje […] treści […];
selekcjonuje wiadomości i je wykorzystuje
do wykonania postawionych zadań.

Zasady oceniania
2 pkt – dwie poprawne odpowiedzi.
1 pkt – jedna poprawna odpowiedź.
0 pkt – odpowiedź niepoprawna lub brak odpowiedzi.

Rozwiązanie
1. Lekarz leczy, natura uzdrawia.
2. Złe ziele (chwast) szybko rośnie.

Strona arkusza: 7

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 6

2 pkt

Łacina F2015 — przekład, składnia i kultura antyczna

Podaj polskie synonimy wyrazów pochodzenia łacińskiego: sekretny, sanacja, konkluzja.

Pokaż odpowiedź i rozwiązanie krok po kroku

sekretny — ukryty lub tajemny; sanacja — uzdrowienie; konkluzja — wniosek lub podsumowanie.

Odpowiedź i tok rozwiązania EJLP-R0-100-2305, zadanie 6, porównane z własnym kluczem CKE. Pierwsza redakcja do niezależnej recenzji.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj dane i regułę

    Sekretny pochodzi od łacińskiego secretus — oddzielony, ukryty. W tym zadaniu równoważnym polskim określeniem jest ukryty albo tajemny.

  2. Wykonaj rozumowanie lub przekształcenie

    Sanacja wiąże się z sanare — uzdrawiać, dlatego oznacza uzdrowienie. Konkluzja od concludere oznacza końcowy wniosek lub podsumowanie rozumowania.

  3. Zapisz i sprawdź odpowiedź

    Wpisujemy trzy pary, nie definicje opisowe: sekretny — ukryty/tajemny; sanacja — uzdrowienie; konkluzja — wniosek/podsumowanie.

Nie myl sanacji z samą higieną ani konkluzji z początkiem rozumowania; polecenie wymaga krótkich synonimów wszystkich trzech wyrazów.

Punktowanie i źródło

Zadanie 6. (0–2)
Wymagania egzaminacyjne 2023 i 2024
Wymaganie ogólne Wymaganie szczegółowe
I. Odbiór wypowiedzi i wykorzystanie 1.4) Zdający wymienia wyrazy pochodzenia
zawartych w nich informacji. łacińskiego funkcjonujące jako terminy
w różnych dziedzinach; dostrzega związki
języka polskiego z językiem łacińskim;
wyjaśnia etymologię wyrazów w języku
polskim, opierając się na leksyce łacińskiej.

Zasady oceniania
2 pkt – trzy poprawne odpowiedzi.
1 pkt – dwie poprawne odpowiedzi.
0 pkt – odpowiedź niepełna lub niepoprawna albo brak odpowiedzi.

Rozwiązanie
Wyraz Synonim

sekretny ukryty, tajemny

sanacja uzdrowienie

konkluzja wniosek, podsumowanie

Strona arkusza: 7

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 7

1 pkt

Łacina F2015 — przekład, składnia i kultura antyczna

Zamień zdanie czynne Aesculapius anguem interfecit na zdanie w stronie biernej.

Pokaż odpowiedź i rozwiązanie krok po kroku

Anguis ab Aesculapio interfectus est.

Odpowiedź i tok rozwiązania EJLP-R0-100-2305, zadanie 7, porównane z własnym kluczem CKE. Pierwsza redakcja do niezależnej recenzji.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj dane i regułę

    Dopełnienie anguem w accusativus staje się podmiotem anguis w nominativus. Wykonawcę wyrażamy przez ab z ablativus: ab Aesculapio.

  2. Wykonaj rozumowanie lub przekształcenie

    Interfecit jest perfectum strony czynnej. W stronie biernej perfectum tworzymy z participium perfecti passivi interfectus oraz formy est.

  3. Zapisz i sprawdź odpowiedź

    Pełne zdanie brzmi Anguis ab Aesculapio interfectus est. Klucz dopuszcza także rodzaj żeński interfecta, ponieważ anguis może występować jako rzeczownik rodzaju wspólnego.

Nie zostawiaj anguem w bierniku i nie używaj samego interficitur, bo zmieniłoby to perfectum „zabił” na praesens „jest zabijany”.

Punktowanie i źródło

Zadanie 7. (0–1)
Wymagania egzaminacyjne 2023 i 2024
Wymaganie ogólne Wymagania szczegółowe
I. Odbiór wypowiedzi i wykorzystanie Zdający:
zawartych w nich informacji. 1.1) rozpoznaje formy morfologiczne […];
1.2) identyfikuje charakterystyczne dla
łaciny konstrukcje składniowe: […]
struktura składniowa zdania w stronie
czynnej i biernej;
1.3) dokonuje transformacji gramatycznych:
[…] tworzy formy czasownikowe w czasach
głównych i historycznych, w trybach,
stronach i liczbach.

Zasady oceniania
1 pkt – odpowiedź poprawna.
0 pkt – odpowiedź niepoprawna lub brak odpowiedzi.

Rozwiązanie
Anguis ab Aesculapio interfectus est (interfecta est).

Strona arkusza: 7

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 8

2 pkt

Łacina F2015 — przekład, składnia i kultura antyczna

Utwórz odpowiadające formy czasownika cogitare dla: dicatur, dixerunt, dicebamus.

Pokaż odpowiedź i rozwiązanie krok po kroku

dicatur — cogitetur; dixerunt — cogitaverunt; dicebamus — cogitabamus.

Odpowiedź i tok rozwiązania EJLP-R0-100-2305, zadanie 8, porównane z własnym kluczem CKE. Pierwsza redakcja do niezależnej recenzji.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj dane i regułę

    Dicatur to 3. osoba liczby pojedynczej praesentis coniunctivi passivi. Od cogitare tworzymy w tych samych kategoriach cogitetur.

  2. Wykonaj rozumowanie lub przekształcenie

    Dixerunt jest 3. osobą liczby mnogiej perfectum indicativi activi. Odpowiednikiem od cogitare jest cogitaverunt.

  3. Zapisz i sprawdź odpowiedź

    Dicebamus to 1. osoba liczby mnogiej imperfectum indicativi activi, więc analogiczna forma brzmi cogitabamus. Każda odpowiedź zachowuje osobę, liczbę, czas, tryb i stronę.

Nie kopiuj wyłącznie końcówki. Najpierw rozpoznaj wszystkie cechy formy dicere, bo dicatur wymaga także strony biernej i coniunctivus.

Punktowanie i źródło

Zadanie 8. (0–2)
Wymagania egzaminacyjne 2023 i 2024
Wymagania ogólne Wymagania szczegółowe
I. Odbiór wypowiedzi i wykorzystanie Zdający:
zawartych w nich informacji. 1.1) rozpoznaje formy morfologiczne ([…]
stronę czynną i bierną czasowników we
wszystkich czasach w indikatiwie […]) oraz
ich funkcje semantyczne i zastosowanie
składniowe;
1.3) dokonuje transformacji gramatycznych:
[…] tworzy formy czasownikowe w czasach
głównych i historycznych, w trybach,
stronach i liczbach […].

Zasady oceniania
2 pkt – trzy poprawne odpowiedzi.
1 pkt – dwie poprawne odpowiedzi.
0 pkt – odpowiedź niepełna lub niepoprawna albo brak odpowiedzi.

Rozwiązanie
dicatur – cogitetur
dixerunt – cogitaverunt
dicebamus – cogitabamus

Strona arkusza: 8

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 9

1 pkt

Łacina F2015 — przekład, składnia i kultura antyczna

Uzupełnij stopniowanie przysłówka, którego stopień wyższy brzmi saepius.

Pokaż odpowiedź i rozwiązanie krok po kroku

saepe — saepius — saepissime.

Odpowiedź i tok rozwiązania EJLP-R0-100-2305, zadanie 9, porównane z własnym kluczem CKE. Pierwsza redakcja do niezależnej recenzji.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj dane i regułę

    Saepius jest stopniem wyższym przysłówka i znaczy częściej albo wielokrotnie. Formą podstawową jest saepe — często.

  2. Wykonaj rozumowanie lub przekształcenie

    Stopień najwyższy regularnie tworzymy z tematu superlativus przymiotnika: saepissime — najczęściej lub bardzo często.

  3. Zapisz i sprawdź odpowiedź

    Wpisujemy pełny szereg gradus positivus, comparativus i superlativus: saepe, saepius, saepissime.

Nie wpisuj saepior, ponieważ jest to forma przymiotnikowa; tabela wymaga przysłówków, a comparativus rodzaju nijakiego ma postać saepius.

Punktowanie i źródło

Zadanie 9. (0–1)
Wymagania egzaminacyjne 2023 i 2024
Wymagania ogólne Wymagania szczegółowe
I. Odbiór wypowiedzi i wykorzystanie Zdający:
zawartych w nich informacji. 1.1) rozpoznaje formy morfologiczne
(przysłówki utworzone od przymiotników
deklinacji 1–3; regularne i nieregularne
stopniowanie […] przysłówków […];
1.3) dokonuje transformacji gramatycznych:
[…] stopniuje […] przysłówki […].

Zasady oceniania
1 pkt – dwie poprawne odpowiedzi.
0 pkt – odpowiedź niepełna lub niepoprawna albo brak odpowiedzi.

Rozwiązanie
gradus positivus gradus comparativus gradus superlativus
saepe saepius saepissime

Strona arkusza: 8

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 10

2 pkt

Łacina F2015 — przekład, składnia i kultura antyczna

Oceń równoważność: 1. Minos Glaucum filium habuit = Minoi Glaucus filius fuit; 2. Iuppiter domum incendēt = Domus incensa est; 3. Aesculapius coactus est Glaucum sanare = coactus est, ut Glaucum sanaret.

Pokaż odpowiedź i rozwiązanie krok po kroku

1 — T; 2 — N; 3 — T.

Odpowiedź i tok rozwiązania EJLP-R0-100-2305, zadanie 10, porównane z własnym kluczem CKE. Pierwsza redakcja do niezależnej recenzji.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj dane i regułę

    Pierwsza para wyraża to samo posiadanie: habere w stronie czynnej odpowiada dativus possessivus Minoi … filius fuit. Dlatego zaznaczamy T.

  2. Wykonaj rozumowanie lub przekształcenie

    Incendet jest futurum: Jowisz spali dom. Incensa est jest perfectum strony biernej: dom został spalony. Różnica czasu powoduje brak równoważności, więc N.

  3. Zapisz i sprawdź odpowiedź

    Coactus est z infinitivus sanare można rozwinąć w zdanie z ut i imperfectum coniunctivi sanaret. Sens przymusu uzdrowienia Glaukosa pozostaje, dlatego T.

Nie oceniaj wyłącznie podobieństwa słów. W parze 2 różne czasy — futurum i perfectum — zmieniają treść całego zdania.

Punktowanie i źródło

Zadanie 10. (0–2)
Wymagania egzaminacyjne 2023 i 2024
Wymagania ogólne Wymagania szczegółowe
I. Odbiór wypowiedzi i wykorzystanie Zdający:
zawartych w nich informacji. 1.1) rozpoznaje formy morfologiczne (formy
fleksyjne rzeczowników deklinacji 1–5 […];
nieregularności w odmianie rzeczowników;
[…] stronę czynną i bierną czasowników we
wszystkich czasach w indikatiwie
i koniunktiwie; infinitivus activi i passivi
praesentis, perfecti; […] oraz ich funkcje
semantyczne i zastosowanie składniowe;
1.2) identyfikuje charakterystyczne dla
łaciny konstrukcje składniowe: szyk zdania;
struktura składniowa zdania w stronie
czynnej i biernej; funkcje składniowe
i semantyczne rzeczownika
w poszczególnych przypadkach; funkcje
składniowe i semantyczne nieosobowych
form czasownika (infinitivus activi i passivi
praesentis, perfecti […]); konstrukcje
składniowe charakterystyczne dla łaciny:
[…] dativus possessivus […]; consecutio
temporum; zdania podrzędne z indikatiwem
i koniunktiwem.

Zasady oceniania
2 pkt – zaznaczenie trzech poprawnych odpowiedzi.
1 pkt – zaznaczenie dwóch poprawnych odpowiedzi.
0 pkt – odpowiedź niepełna lub niepoprawna albo brak odpowiedzi.

Rozwiązanie
1. T
2. N
3. T

Strona arkusza: 8

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 11

1 pkt

Łacina F2015 — przekład, składnia i kultura antyczna

Podaj formy participium praesentis activi odpowiadające participium perfecti passivi: commotus oraz conclusus.

Pokaż odpowiedź i rozwiązanie krok po kroku

commotus → commovens; conclusus → concludens.

Odpowiedź i tok rozwiązania EJLP-R0-100-2305, zadanie 11, porównane z własnym kluczem CKE. Pierwsza redakcja do niezależnej recenzji.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Odczytaj dane i regułę

    Commotus pochodzi od commoveo, commovere. Temat praesentis commove- łączymy z -ns, uzyskując commovens — poruszający lub wytrącający z równowagi.

  2. Wykonaj rozumowanie lub przekształcenie

    Conclusus pochodzi od concludo, concludere. Participium praesentis activi tworzy się jako concludens — zamykający.

  3. Zapisz i sprawdź odpowiedź

    Obie formy są imiesłowami teraźniejszymi strony czynnej i w nominativus singularis mają końcówkę -ns: commovens, concludens.

Nie twórz form od tematu supinum commot- i conclus-. Participium praesentis activi korzysta z tematu czasu teraźniejszego czasownika.

Punktowanie i źródło

Zadanie 11. (0–1)
Wymagania egzaminacyjne 2023 i 2024
Wymaganie ogólne Wymagania szczegółowe
I. Odbiór wypowiedzi i wykorzystanie Zdający:
zawartych w nich informacji. 1.1) rozpoznaje formy morfologiczne […];
participia (praesentis activi i perfecti passivi)
[…];
1.2) identyfikuje charakterystyczne dla
łaciny konstrukcje składniowe: […]
participium praesentis activi i perfecti
passivi) […];
1.3) dokonuje transformacji gramatycznych:
[…] tworzy formy czasownikowe w czasach
głównych i historycznych […].

Zasady oceniania
1 pkt – dwie poprawne odpowiedzi.
0 pkt – odpowiedź niepełna lub niepoprawna albo brak odpowiedzi.

Rozwiązanie
participium perfecti passivi participium praesentis activi
commotus, -a, -um commovens
conclusus, -a, -um concludens

Strona arkusza: 8

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Zadanie 12

15 pkt

Łacina F2015 — przekład, składnia i kultura antyczna

Trzy źródła o zdrowiu i medycynie w antyku

Źródło 2 obejmowało fresk pompejański i fragment Eneidy. Nie osadzamy reprodukcji; wykorzystujemy zachowany podpis i tekst, bez deklarowania osobnej kontroli obrazu.

Źródło 1 — leczenie w świątyniach Asklepiosa

Chorzy przechodzili posty, kąpiele i oczyszczenia, zasypiali w sanktuarium pośród świętych węży, a sen interpretowali kapłani. Uzdrowieni składali ekswota, zapisywali historię choroby i ofiarowywali Asklepiosowi koguta.

Źródło 2 — Japyks leczy Eneasza

Fresk pompejański przedstawiał usuwanie grotu z nogi Eneasza. Fragment Eneidy opisuje sędziwego lekarza próbującego wydobyć grot ręką i obcęgami oraz używającego ziół Apollina.

Źródło 3 — Hipokrates, O sztuce lekarskiej

Autor odróżnia choroby widoczne od chorób narządów wewnętrznych. Lekarz bada wygląd, dotyk, temperaturę i inne objawy; to, czego nie widzą oczy, rozpoznaje umysł dzięki badaniu, odkryciom i czasowi.

Na podstawie trzech zachowanych materiałów i własnej wiedzy omów, jak starożytni Grecy i Rzymianie odnosili się do zdrowia i medycyny.

Pokaż autorski model wypracowania i plan analizy

Stosunek Greków i Rzymian do zdrowia oraz medycyny nie mieścił się w prostym przeciwstawieniu religii i nauki. W świecie antycznym rytuał świątynny, praktyczna opieka nad chorym, doświadczenie lekarza i próba racjonalnego rozpoznania choroby mogły istnieć równocześnie. Trzy źródła pokazują kolejne wymiary tego zjawiska: kult Asklepiosa, leczenie rany Eneasza oraz hipokratejską refleksję nad obserwacją i rozumowaniem.

Pierwsze źródło opisuje leczenie w asklepiejonach, czyli sanktuariach Asklepiosa. Chory przygotowywał się przez post, kąpiel i oczyszczenie, następnie zasypiał w świętej przestrzeni, oczekując snu, w którym bóg wskaże sposób leczenia. Kapłani interpretowali marzenie i rozpoczynali terapię. Religijny charakter postępowania jest wyraźny: pojawiają się ofiara, święte węże, sen wróżebny, ekswota i dziękczynny kogut. Zarazem opis nie sprowadza pomocy do samej modlitwy. Pacjent przechodził przygotowanie, opowiadał o swoim stanie, a kapłani dobierali dalsze działania. Sanktuarium łączyło kult, wspólnotową pamięć uzdrowień i elementy zorganizowanej opieki.

Wąż stał się atrybutem Asklepiosa i do dziś pozostaje jednym z symboli medycyny. Mit z tekstu łacińskiego wyjaśnia go jako zwierzę, które przyniosło ziele przywracające życie. W asklepiejonie obecność węży wzmacniała sakralny wymiar leczenia. Zostawiane tablice z opisami chorób i uzdrowień pełniły funkcję dziękczynną, ale tworzyły też zbiorową opowieść o skuteczności sanktuarium. Określenie lekarzy jako asklepiadów pokazuje, że prestiż zawodu budowano przez symboliczną genealogię sięgającą boga.

Drugie źródło przenosi uwagę z sanktuarium na zabieg medyczny. Fresk pompejański i fragment Eneidy ukazują lekarza Japyksa próbującego usunąć grot z nogi Eneasza. Obcęgi, ręczne badanie rany i zioła Apollina wskazują na praktyczne środki terapii. Scena pozostaje częścią mitu i eposu: lekarz działa w świecie bohaterów, a zioła mają związek z bóstwem. Jednocześnie jego wysiłek jest konkretny i cielesny. Rana ma obcy przedmiot, który trzeba odnaleźć i usunąć, a leczenie wymaga narzędzia, wiedzy i doświadczenia.

Warto zauważyć, że początkowa nieskuteczność Japyksa nie ośmiesza sztuki lekarskiej. Pokazuje granice człowieka oraz powagę urazu. W XII księdze Eneidy interwencja boska wspiera leczenie, ale nie usuwa z obrazu lekarza i jego czynności. Dla odbiorcy rzymskiego medycyna mogła więc być zarazem techne — wyuczoną umiejętnością — i dziedziną pozostającą pod opieką Apollina lub Asklepiosa.

Trzecie źródło, przypisane Hipokratesowi, najmocniej wyraża racjonalny kierunek medycyny. Autor rozróżnia choroby jawne, dostępne wzrokowi i dotykowi, oraz niejawne, dotyczące wnętrza organizmu. Lekarz bada barwę, nabrzmienie, twardość, miękkość, ciepło i chłód. Nie rezygnuje, gdy narządu nie można zobaczyć. To, co wymyka się oczom, ma zostać poddane oglądowi umysłu dzięki badaniu, doświadczeniu i czasowi.

Takie stanowisko łączy pokorę z przekonaniem o wartości rozumu. Rozpoznanie choroby może być trudne i wymagać wielu obserwacji, lecz niejawność nie oznacza niepoznawalności. Ważna staje się relacja między osobą chorą a badającym: pacjent dostarcza objawów, a lekarz porządkuje je w diagnozę. Jest to krok od wyjaśnienia wyłącznie nadprzyrodzonego ku poszukiwaniu naturalnych przyczyn i regularności.

Z tradycją hipokratejską wiąże się również teoria czterech humorów: krwi, flegmy, żółci i czarnej żółci. Zdrowie rozumiano jako ich właściwą równowagę, chorobę zaś jako jej zaburzenie. Teoria była później rozwijana przez Galena i przez stulecia wpływała na praktykę medyczną. Z dzisiejszej perspektywy jej założenia są błędne, ale historycznie stanowiła próbę stworzenia spójnego, naturalnego modelu funkcjonowania organizmu.

Grecy przywiązywali znaczenie do diety, ruchu, kąpieli i warunków życia. Sama sentencja Medicus curat, natura sanat podkreślała, że lekarz wspiera proces, lecz organizm dysponuje własną zdolnością powrotu do zdrowia. Etyczny ideał lekarza kojarzono z tradycją przysięgi hipokratejskiej: obowiązkiem pomocy, zachowaniem tajemnicy i odpowiedzialnością za stosowane środki. Choć późniejsze wersje przysięgi zmieniały brzmienie, utrwaliła ona obraz medycyny jako zawodu wymagającego norm moralnych.

Rzymianie szeroko korzystali z greckiej wiedzy. Greccy lekarze działali w Rzymie, a autorzy tacy jak Celsus opisywali dietetykę, farmakologię i chirurgię. Galen, pracujący w świecie rzymskim, łączył obserwacje anatomiczne z systemem humoralnym. Państwo i miasta rozwijały akwedukty, kanalizację, łaźnie oraz urządzenia sanitarne. Nie były one medycyną kliniczną w dzisiejszym sensie, ale wpływały na higienę i organizację życia zbiorowego. W armii potrzebni byli ludzie zajmujący się ranami, złamaniami i opieką nad żołnierzami.

Jednocześnie antyczna praktyka miała ograniczenia. Nie znano drobnoustrojów ani nowoczesnej anatomii, a sekcje ludzkiego ciała były rzadkie lub społecznie problematyczne. Obok trafnych obserwacji funkcjonowały zabiegi nieskuteczne, magia i przesądy. Wysoki status niektórych lekarzy współistniał z nieufnością wobec wędrownych uzdrowicieli. Dostęp do opieki zależał też od miejsca i pozycji społecznej.

Trzy źródła nie przedstawiają więc kolejnych etapów, w których religia po prostu znika i zostaje zastąpiona nauką. Asklepiejon mógł zapewniać rytuał, nadzieję i opiekę; Japyks symbolizuje praktyczną sztukę zabiegu; Hipokrates akcentuje badanie oraz rozumowanie. Wspólny pozostaje cel ulżenia choremu i odzyskania równowagi, lecz różne są sposoby uzasadniania skuteczności.

Starożytni Grecy i Rzymianie odnosili się do zdrowia jako wartości osobistej, religijnej i społecznej. Szukali pomocy u bogów, cenili zioła i doświadczenie praktyka, tworzyli teorie naturalnych przyczyn, rozwijali etos lekarza oraz infrastrukturę sprzyjającą higienie. Ich medycyna była niedoskonała, ale właśnie z połączenia obserwacji, dyskusji i przekazywania doświadczeń wyrosły pojęcia, symbole i normy obecne w kulturze medycznej do dziś.

Autorski model EJLP-R0-100-2305 zestawiony z trzema źródłami i rubryką 15 pkt. Nie jest odpowiedzią CKE ani gwarancją punktów; fresk i całość wymagają niezależnej recenzji wizualnej oraz merytorycznej.

Zobacz rozwiązanie krok po kroku
  1. Postaw tezę łączącą religię i doświadczenie

    Nie buduj prostego schematu „przesąd kontra nauka”. Pokaż, że kult Asklepiosa, praktyczny zabieg i hipokratejska obserwacja współistniały oraz odpowiadały na różne potrzeby chorego.

  2. Źródło 1 — zinterpretuj asklepiejon

    Omów post, kąpiel, oczyszczenie, inkubację snu, kapłańską interpretację, święte węże, ekswota i ofiarę z koguta. Powiąż rytuał z opieką oraz społeczną pamięcią uzdrowień.

  3. Źródło 2 — odczytaj działanie Japyksa

    Lekarz usuwa grot obcęgami, używa rąk i ziół, ale scena pozostaje w świecie mitu i opieki Apollina. Wyjaśnij jednocześnie praktyczny i religijny wymiar terapii.

  4. Źródło 3 — pokaż metodę Hipokratesa

    Rozróżnij choroby widoczne i wewnętrzne. Wzrok, dotyk, badanie, czas oraz „ogląd umysłu” prowadzą do diagnozy, zamiast uznania niewidocznej choroby za niepoznawalną.

  5. Dodaj teorię i etos

    Wprowadź cztery humory, naturalne przyczyny chorób i tradycję przysięgi hipokratejskiej. Oceń historyczne znaczenie tych idei bez przedstawiania teorii humoralnej jako współcześnie prawdziwej.

  6. Rozszerz perspektywę rzymską

    Przywołaj przejęcie greckiej medycyny, Celsusa, Galena, chirurgię wojskową, akwedukty, kanalizację i łaźnie jako elementy organizacji zdrowia i higieny.

  7. Użyj terminów funkcjonalnie

    Pojęcia asklepiejon, inkubacja, ekswotum, asklepiadzi, techne, humory i diagnoza powinny objaśniać przykłady, a nie tworzyć oderwaną listę.

  8. Zakończ syntezą z ograniczeniami

    Podsumuj trwałe dziedzictwo obserwacji, etosu i symboli, ale zaznacz brak wiedzy o drobnoustrojach, ograniczenia anatomii oraz współistnienie skutecznych praktyk z magią i błędnymi teoriami.

Nie ograniczaj pracy do opisu Asklepiosa ani nie przedstawiaj historii medycyny jako prostego zaniku religii. Trzeba przeanalizować wszystkie trzy źródła, dodać wiedzę własną i ocenić zarówno osiągnięcia, jak i ograniczenia.

Punktowanie i źródło

Maksymalnie 15 pkt: znajomość kultury antycznej 0–6, trafność przykładów i ich omówienie 0–6, terminologia antyczna 0–2, język i styl 0–1. Pełna realizacja wymaga analizy wszystkich trzech źródeł, wiedzy własnej i stanowiska wobec religijnych oraz racjonalnych składników medycyny. Model jest autorską pierwszą redakcją, nie odpowiedzią CKE ani gwarancją wyniku.

Strona arkusza: 9

Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.

Oficjalne dokumenty

Materiały CKE

Dokumenty otwierają się na żądanie.

EJLP-R0-100-2305