Zadanie 1
35 pktJęzyk kaszubski — odpowiedź według zasad CKE
Dwa alternatywne tematy i materiały MMKK-R0-100-2305
Pierwsza sekcja zachowuje pełny arkusz 2023. Druga dodaje tekst wybrany do autorskiego modelu tematu 2, odzyskany z wcześniej przetworzonego pakietu 2024 — bez ponownego użycia PDF.
Pełne polecenie i teksty źródłowe 2023
Wëbierzë jeden z pòstãpnëch tematów i napiszë wëprôcowanié.
• Twòja prôca mùszi miec nômni 350 słów.
• Numer wëbrónégò tematu wpiszë w krôtkã.
• Zapiszë wëprôcowanié w wëznaczonym placu. Nie piszë na marginesach.
• Prôcã napiszë w kaszëbsczim jãzëkù.
Теmat 1. (0–35)
Rozmajité òbrazë miłotë w lëteraturze. Rozważë zagadnienié òdwòłiwającë
sã do interpretacji dokazów Dzywno kòchôsz Dorotë Wilczewsczi i Szlach twòjégò
bëcô Henrika Héwelta.
Dorota Wilczewskô
Dzywno kòchôsz
Dzywno kòchôsz
Móm strach taczi miłotë
Twòje, cëzé…
Dze je miłota prôwdzëwô?
Je takô?
Miłota wiérnô
Miłota snôżô?
Baro dzywnô je miłota
Niespòkójnô
Żdającô… Czegò?
I drëżącô,
Ùrzasłô?
Żdającô… na co?
Dzywno, czarowno zdrzisz
Bòjã sã tegò wezdrzatkù
Twòjégò, ùniżającégò.
Dze są òczë kòchóné?
Twòje òczë rozmùjkóné …
Są.
Dotikóm òczów
Krótkò mie.
Są…. Të i miłota …
Stegna. Dodôwk do miesãcznika „Pòmeraniô”, Nr 1/2020, s. 15.
Henrik Héwelt
Szlach twòjégò bëcô
Jidã szlachã gwiôzd na niebie,
szlachã minionëch lat,
wszãdze pragnã ùzdrzec cebie,
Bëła żes dlô mie jak kwiat.
Wszãdze ùzéróm òczu,
szukóm twòji céni,
bò chcã ùzdrzec kwiôtk cëdowny,
abò zwãk twòjégò miona.
Widzã cebie w szpéglu jezór,
w chmùrach na niebie,
serce mòje je zmetlałé,
z teskniączczi płaczã do cebie.
Jidã szlachã twòjich stóp,
zédżer czas rozłączi liczi,
w sercu szukóm zbiég lubieniô,
w pamiãcë twòje òbliczé.
H. Héwelt, Nie òdińdã bez pòżegnaniô, Gdynia 1996, s. 23.
Теmat 2. (0–35)
Mòtiw mòrza w kaszëbsczi lëteraturze. Rozważë zagadnienié, òdwòłiwającë sã do
załączonégò tekstu i wëbrónégò dokazu z kaszëbsczi lëteraturë.
Elżbiéta Bùgajnô
Mòtiw mòrza w kaszëbsczi pòezji
Na spòdlim kaszëbsczi lëteraturë mòtiw mòrza dozdrzôł ju w midzëwòjnowim cządze
Władisłôw Pniewsczi […]. Jegò ùchwôcenié sprawë òdnôszało sã w wikszoscë do […]
nôzwësków taczich kaszëbsczich lëteratów jak Hieronim Derdowsczi, Aleksander
Majkòwsczi, Jón Karnowsczi, Léón Hejka, Frãcëszk Sãdzëcczi czë Izydór Gùlgòwsczi. Wôrt
je pamiãtac, że lata dwadzesté XX wiekù to czas zaùroczeniô pòlsczich ùtwórców niedôwno
òdzwëskónym Pòmòrzim, przistãpã do mòrza i mieszkańcama ti zemi, Kaszëbama. […]
Wëszwiechcëną mòże wëdawac sã scwierdzenié, że Kaszëbë i Kaszëbi są nierozriwno
sparłãczony z mòrzã, na co cësk mô jich geògrafné pòłożenié. Bôłtëcczé Mòrze wiedno
wpłiwało na żëcé mieszkańców nëch nadmòrsczich terenów. Nie je téż żódnym òdkrëcym
scwierdzenié faktu, że ò mòrzu w tim jãzëkù piselë sami Kaszëbi, mieszkańcë pòmòrsczi
zemi. Są ùsôdzcë, dlô chtërnëch je to spòdlowi temat, np. Marión Selin, Henrik Jerzi Mùsa
KOT czë Maria Bòszke, są téż taczi, chtërny blós wëkòrzëstiwają mòrską metafòrikã
w swòjich dokazach. Mòtiw ten béł wëzwëskiwóny w ùtwórstwie kaszëbsczich lëteratów òd
zôczątków jistnieniô lëteraturë ùsôdzóny w tim jãzëkù. Mającë bòkadną metafòrikã òbrazów
mòrza i szeroką mòżlëwòtã wëkòrzëstaniô marinisticznëch tematów w artisticzny ekspresji
mòtiw mòrza wpisôł sã bez ògôdczi na wiedno do kanonu mòtiwów ti lëteraturë.
Mòrze dlô Kaszëbów òznôczô przede wszëtczim Bôłtëcczé Mòrze, […] Bôłt i Gduńską
Hôwingã. Región kaszëbsczi pòłożony je na pôłniowim pòbrzegù tegò akwenu,
bezpòstrzédnô łączba jegò mieszkańców z mòrską bôłdzą wëcësnãła niezacartą znankã
na żëcym Kaszëbów. Tedë téż w ùtwórstwie wëstąpiwają rozmajité òkreslenia, pòzwë
związóné z Bôłtã. […] W kaszëbsczim ùtwórstwie pòjôwiają sã taczé òkreslenia: „gduńsczé
mòrze” (A. Majkòwsczi), „kaszëbsczé mòrze”, „nasze mòrze”, jegò mieszkańcë
to „Bôłtëczanie”.
Wôrt téż przëbaczëc, że z pòzdrzatkù na dogódné pòłożenié nad mòrzã trójno
Kaszëbów wëbrało służbã na mòrsczich statkach jakno stegnã swòjégò żëcô, co tak samò
wëbrzmiéwô w dokazach.
Mòrze je jednym z wiele mòtiwów […], jaczi mòże realizowac sã rozmajice: jakno
òpisënk wëzdrzatkù mòrza, jegò dzejaniô, sëłë niszczëcelsczi bôłdzë, jakno plac
òdetchnieniô, òpisënk jegò mieszkańców, prôcë na mòrzu: rëbôków, marénów, losu jich
rodzënów, òpisënczi statków, mòrsczé wëprawë, bôjczi i legeńdë związóné z mòrzã, mitë
i mitologiô. […]
Òpisënczi wëzdrzatkù mòrza pòjôwiają sã ju w pierszich latach rozwiju kaszëbsczi
lëteraturë. Spòtikómë je ù Hieronima Derdowsczégò […] i w młodotnëch wiérztach
Aleksandra Majkòwsczégò, Ù pòòstałëch młodokaszëbów mòrze nie je mòtiwã
wëzwëskiwónym tak wiele. […]
Z karna zrzeszińców mòrsczé tematë òsoblëwie blisczé są Janowi Trepczikòwi. […]
Ùtwórcë z krãgù „Klëczi” téż nie òstôwelë slôdë mòrsczi temiznë, bëła òna jednym
z przédnëch mòtiwów jich pismieniznë. Jak scwierdzywô Adela Kùjik-Kalënowskô, liriczi
Léòna Roppla i Józefa Cenôwë są mòcno zakòrzenioné w realiach nordowëch,
nadmòrsczich Kaszëb. Mòże mielë blëżi do mòrza, bò òbaji pòchôdelë z nadpùcczich wsów.
Òsoblëwie bòkadnô je pismienizna Léòna Roppla, chtëren wëzwëskiwôł pòdania i legeńdë
związóné z mòrzã. […]
W pòwòjnowim cządze pòstãpny pisarze sygają do mòtiwù mòrza: Paweł Szefka, Alojzy
Nôdżel, Stanisłôw Òkóń, Antón Piéper, Jerzi Stachùrsczi, Jerzi Walkùsz, Jaromira Labùdda,
Stanisłôw Pestka, Janusz Mamelsczi, Eùgeniusz Prëczkòwsczi, Artur Jabłońsczi i jiny. […]
Mòrze je òknã na swiat, dôwô wiele mòżlëwòtów kòntaktu z jinyma, z bùtnowim swiatã.
Je téż drogą, jaką człowiek òddzãkiwô sã z rodnyma stronama. […] Dlôte téż òbrazë mòrza
stôwają sã wëidealizowóné. […] Mòrze je téż strasznym môlã, chtëren dôwô ùrzas: locus
horribilis. Pòjôwiają sã wichrë, sztorm, wësoczé wałë zaléwającé wszëtkò, przewôlającé sã
przez òkrãt czë kùter abò bôt. Z mòtiwã „mòrsczi wanodżi” związóny je topòs „przekrôczaniô
grańców”. […] Mòrskô réza mòże bëc metafòricznym òbrazã żëcô, żëcé jawi sã jakno
płiwanié. […] Wëmieniony wëżi ùtwórcë i jich dokazë wërazno nawlékają i przesztôłcają
mòrską topikã. W nen spòsób kaszëbskô lëteratura wpisywô sã w kanón swiatowi lëteraturë.
Na spòdlim: „Biuletin Radzëznë Kaszëbsczégò Jãzëka”, 2020, s. 59–71.
Utwór wybrany do modelu tematu 2 — Marian Selin, «Syn òkrãtnika»
Marian Selin
Syn òkrãtnika
Wcyg mòrze mie wòłô na dënëdżi swòje,
Jô wëpłënąc mùszã jak le dzéń widnieje,
Pòżegnac mie trzeba chëcz w rëbacczi wsë,
Chtërna nad Wiôldżim Mòrzã leżi.
Kòlibią mie wałë przez dłudżé lata,
A òkrãtë płëną w różné stronë swiata,
Tak wiedno bieżą przez szeroczé mòrza,
Ë jô z nima w mëslach, ë we snie dërch bieżã.
Ta chãc mòja sã wzmôgô, wiém – mòrze mie chce,
Czas òstawic domôcëch, bôt ë sécë tej,
Bë drëwac pò mòrzach, dalek òd wsë,
Co dzéń ò tim mëszlã, pò nocach mie sã sni.
Nôùkã jem dostôł òd tatka swòjégò,
Co téż na swiatowëch òkrãtach biegôł,
Ë stark mój, chòc stôri, przemierził swiat,
Òkrãtnikã biwôł za młodëch swòjich lat.
Czej tatk mój, ë starcë przez mòrza biegelë,
Jô syn òkrãtnika, téż chcã rëszëc w swiat,
Póczi młodi jem, jaż do starkòwëch lat.
Do cebie, chëcz mòja, pòwrócã jô wnet,
Swój bôt przëwitajã, żak, manc, wimò1, net,
Ë tak jak tatk czedës, przëwitajã krôj,
Bò chòc wszãdze je dobrze, doma le je rôj.
Na spòdlim: Marian Selin, Syn òkrãtnika, [w:] M. Selin, Niech wiater niese piesń, Gdynia 1996, s. 23.
1
stelôż do sëszeniô séców
Wëbierzë jeden z dwùch tematów i napiszë pò kaszëbskù co nômni 350 słów. Òba tematë i wszëtczé òbòwiązkòwé tekstë są niżi.
Pokaż dwa modele i omówienie
Autorskie modele — wëbierzë blós jeden temat (to nié są prôce CKE).
TEMAT 1 — INTERPRETACJÔ PRZËRÓWNAWCZÔ
Dwie pòstace miłotë: strach przed blëskòscą i wiérnô pamiãc
Miłota w lëteraturze nié mô blós jednégò òbliczégò. Mòże dawac człowiekòwi redotã i pòczëcé blëskòscë, ale mòże téż bùdzëc niegwësnotã, strach, tesknotã i ból. Dokazë Dorotë Wilczewsczi „Dzywno kòchôsz” i Henrika Héwelta „Szlach twòjégò bëcô” pòkazëją dwie rozmôjité sytuacje. Ù Wilczewsczi kòchónô òsoba je krótkò, równak ji blëskòsc nie dôwô pòkòju. Ù Héwelta drëgô òsoba je ju nieòbecnô, le pòdmiot wiedno szukô ji w swiece i w pamiãcë. Òba tekstë gôdają tedë ò miłoce, chtërna je mòcnô, ale nie je prostô ani bezpiecznô.
W „Dzywno kòchôsz” lëriczny głos òd pierszich słowów pòdkresliwô dzywnosc ùczëcô. Pitô, czë miłota je prôwdzëwô, wiérnô i snôżô. Në pitaniô ni mają chùtczi òdpòwiescë. Pòkazëją, że pòdmiot ni mòże òdczëtac intencjów drëdżi òsobë ani bëc gwësny swòjégò môla w ti relacji. Słowa „Twòje, cëzé…” pòdsëwają jesz jedno rozdarzenié: miłota mô bëc wspólnô, a równoczasno pòdmiot czëje sã jakno chtos bùtnowi.
Fòrma wiérsza pòmacniwô tã niegwësnotã. Krótczé réżczi, elipsë i pòwtôrzoné pitaniô „Czegò?” i „na co?” robią ritm przëriwóny, pòdobny do niespòkójny mëslë. Miłota „żdô”, drżi i je ùrzasłô, tedë dostôwô znanczi żëwi pòstacë. Nié je le ùczëcym człowieka, ale jakbë mòcą, chtërna mòże nim rządzëc. Wezdrzatk kòchóny òsobë je „czarowny”, ale téż „ùniżający”. To pòłączenié fascinacji i zagrożeniô pòkazëje, że blëskòsc mòże òdkriwac słabòsc pòdmiotu.
W slédnëch wersach wiôldżé znaczenié mają òczë. Pòdmiot nôprzód pitô, dze są „òczë kòchóné”, a pòtem mòże jich dotknąc, bò są krótkò niegò. Òdpòwiesc „Są” je nôkrótszô, ale mòcno brzëmi. Fizycznô blëskòsc na chwilã przëriwô lëstã pitań. Równak wielokropczi nie zamikają problemù do kùńca. Òsoba, òczë i miłota są òbecné, le pòdmiot dali nie wié, czë ùczëcé dô mù bezpiek i wzôjnotã.
W „Szlachù twòjégò bëcô” sytuacjô je jinszô. Pòdmiot jidze przez czas i swiat pò szlachù kòchóny òsobë. Fòrma „Bëła żes” i słowa ò rozłączi pòkazëją, że blëskòsc je ju ùszłô. Miłota nié je tuwò strachã przed òbecnym wezdrzatkã, le tesknotą za tim, co òstało straconé. Pòdmiot chce ùzdrzec òczë, céń i òbliczé, a nawetka ùczëc zwãk miona. Szukô tedë nié le człowieka, ale wszëtczich znaków jegò jistnieniô.
Héwelt sparłãcziwô kòchóną òsobã z naturą. Je òna jak kwiat, òdbijô sã w szpéglu jezór i w chmùrach na niebie. Takô òbrazowosc idealizëje miłotã, ale nié ùsuwô bólu. Serce je zmetlałé, a pòdmiot płacze z tesknotë. Mòrze czasu „zédżerô” lata rozłączi, równak pamiãc zachòwùje òbliczé. Wewnãtrzny òbrôzk stôwô sã môlã, dze kòchónô òsoba dali mòże bëc òbecnô.
Òba dokazë są lëricznym monologã skierowónym do „të”. W òbù wiôżné są òczë, òbliczé i szlach szëkaniô drëdżégò człowieka. Równak Wilczewskô ùżiwô swòbódny, pòrtikóny fòrmë, bë pòkazac niespòkójną terôczasnosc. Héwelt bùdëje regularniészé sztrofë i pòwtôrzô òbrôzczi drogë, ceni i naturë, bò jegò temã je długô, wiérnô pamiãc pò rozłączi.
Zestawienié wiérszów prowadzy do wnióskù, że miłota mòże bëc paradoksã. Czasã òbecnosc drëdżégò człowieka nie dôwô gwësnotë, a czasã nieòbecnosc nie niszczi wiãzë. Ù Wilczewsczi pòdmiot mùszi zmierzëc sã ze strachã i mòżlëwą nierównotą relacji. Ù Héwelta mùszi żëc z tesknotą i chronëc òbliczé w pamiãcë. Òba tekstë pòkazëją równak, że prôwdzëwô miłota zmieniô spòsób widzeniô swiata: człowiek wszãdze szukô drëdżi òsobë i pitô ò swój môl krótkò ni.
TEMAT 2 — WËPÒWIESC ARGÙMENTACYJNÔ
Mòrze jakno robòta, droga i wiãz z rodnym môlã
W artiklu Elżbiétë Bùgajny „Mòtiw mòrza w kaszëbsczi pòezji” Bôłt nié je blós dzélã krôjmalënkù. Mòrze mô cësk na robòtã, familëjné żëcé, jãzëk i wëòbrazniã Kaszëbów. Dlôte w lëteraturze mòże bëc placã codniowi prôcë, niebezpiekù, òdetchnieniô, wanodżi abò metafòrą całégò żëcô. W wiérszu Mariana Selina „Syn òkrãtnika” nen mòtiw łączy trzë wôżné znaczenia: dzedzëczoną robòtã, òtemkłosc na swiat i wiérnotã rodnym stronom. Mòrze wëprowadzô młodégò człowieka z dodóm, ale równoczasno pòzwôlô mù zrozmiec, dokąd mô wrócëc.
Bùgajnô zaczënô òd geògrafny i historiczny wiãzë Kaszëbów z Bôłtã. Nadmòrsczé pòłożenié sprawiło, że mòrze wiedno bëło òbecné w żëcym mieszkańców regionu. Aùtorka przëbôcziwô pòzwë „kaszëbsczé mòrze”, „nasze mòrze” i „Bôłtëczanie”. Në słowa nie òpisëją blós akwenu. Òne pòkazëją, że spòlëzna widzy w mòrzu dzél swòji tożsamòscë i dôwô mù swójsczé miono.
Artikiel pòdkresliwô téż rozmajitosc lëteracczich realizacjów. Mòrze mòże niszczëc w czasie sztormù i bùdzëc strach jakno locus horribilis. Mòże bëc placã żëcô rëbôków i marénów, môlã legeńdów, drogą òddzãczi òd dodóm abò òknã na bùtnowi swiat. Mòrskô réza mòże nawetka stac sã òbrazã lëdzczi egzystencji. Tak szerokô mapa znaczeniów pòzwôlô òdczëtac wiérzt Selina nié jakno prostą òpòwiesc ò wëprawie, le jakno dokaz ò dorôstanim i spôdkòwiznie.
W „Synie òkrãtnika” gôdô młodi człowiek, chtërnégò mòrze wcyg wòłô. Pòwtôrzoné òbrôzczi wałów, òkrãtów i daleczich stronów pòkazëją, że wanoga je jegò mòcnym pragnienim. Òn ju w mëslach i snach płënie przez szeroczé mòrza. Bôłt je tedë òknã na swiat, ò jaczim pisze Bùgajnô. Dôwô mòżlëwòtã pòznaniô jinëch placów i przekrôczaniô grańców swòji wsë.
Równak wëjazd nié je czësto romanticzną ùceką. Pòdmiot òstawô chëcz w rëbacczi wsë, bôt i sécë, a tedë konkrétné znanczi codniowi robòtë. Jegò chãc mô téż familëjné kòrzenie. Tatk biegôł na swiatowëch òkrãtach, a stark przemierził swiat za młodëch lat. Syn dostôł òd tatka nôùkã i chce pòdnąc tã samą drogã. Mòrze je tuwò spôdkòwizną przekazywóną midzë pòkòleniama, ale nié je przëmùsã: młodi człowiek sóm czëje w se zôwòłanié.
Nen familëjny kòntekst realizëje òpisóną przez Bùgajną służbã na statkach jakno stegnã żëcô wiele Kaszëbów. Lëteracczi bòhater nie je òddzelony òd regionalny historie. Jegò priwatné marzenié wërosłé z doswiôdczeniô familii i nadmòrsczi wspólnotë. Bez to robòta na mòrzu dostôwô symboliczną wôrtnotã: pòzwôlô bëc samòstójnym, a równoczasno kontynuowac to, co bëło wôżné dlô tatka i starka.
Nôwôżniészé napiãcé pòjôwiô sã midzë drogą a pòwrotã. Pòdmiot chce rëszëc w swiat, póczi je młodi, ale w slédny sztrofie òbiecëje przëwitac chëcz, bôt i rëbacczé sprzãtë. Dom je przërównóny do rôju. Nen òbrôzk nie negùje pragnieniô wanodżi. Pòkazëje, że pòznanié swiata mô sens, jeżlë człowiek zachòwô pamiãc ò rodnym môlu. Mòrze òddzeliwô, ale téż òznaczô drogã nazôd.
W wiérszu Selina nié dominuje straszné òbliczé sztormù, ò jaczim pisze Bùgajnô. Aùtór wëbiérô jinszą mòżlëwòtã z ji artikla: mòrze jakno robòtã, wanogã i òtemkłosc. Równak òkrãtnik nié je człowiekã bez kòrzeniów. Jegò samòstójnosc rodzy sã z familëjny nôùczi, a dalekô droga kùńczë sã mësla ò pòwroce.
Tak tej mòtiw mòrza w kaszëbsczi lëteraturze sparłãcziwô lokalné doswiôdczenié z ùniwersalnym pitaniém ò dorôstanié. Bôłt je konkrétnym placã prôcë i dzélã regionalny tożsamòscë, ale téż metafòrą wëjscô w swiat. „Syn òkrãtnika” pòkazëje, że człowiek mòże przekrôczëc grańcë, nie òdcënając sã òd familii i dodóm. Mòrze dôwô mù drogã, a rodny môl — cél pòwrotu.
Autorskie opracowanie MMKK-R0-100-2305. Oba modele są pierwszą redakcją wymagającą niezależnej recenzji języka kaszubskiego, literaturoznawczej i egzaminatorskiej. Nie są oficjalnymi odpowiedziami CKE ani gwarancją punktów; zdający wybiera jeden temat i pisze własną pracę.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
- Wybierz jeden temat i zachowaj wszystkie obowiązkowe teksty
Temat 1 wymaga funkcjonalnego porównania wierszy Wilczewskiej i Héwelta. Temat 2 wymaga artykułu Bùgajny oraz co najmniej jednego samodzielnie wybranego utworu kaszubskiego. Model używa zweryfikowanego w repozytorium wiersza Selina; nie mieszaj obu tematów w jednej pracy.
- Temat 1: zbuduj wspólną tezę o niełatwej miłości
Oba teksty pokazują silną więź, która nie przynosi prostego szczęścia. U Wilczewskiej obecność ukochanej osoby łączy się z pytaniami, lękiem i możliwą nierównością relacji; u Héwelta rozłączenie zamienia uczucie w tęsknotę oraz wierną pamięć.
- Temat 1: porównaj formę, obrazy i sytuację mówiącego
Zestaw krótkie wersy, elipsy i serię pytań Wilczewskiej z regularniejszymi strofami Héwelta. W obu utworach analizuj oczy, twarz i bezpośredni zwrot do «ty», ale pokaż różnicę między niepewną teraźniejszą bliskością a szukaniem nieobecnej osoby w naturze i pamięci.
- Temat 2: wykorzystaj artykuł jako mapę funkcji morza
Bùgajnô opisuje związek Bałtyku z geografią, pracą i tożsamością Kaszubów, a następnie wymienia morze jako drogę, okno na świat, miejsce zagrożenia, przestrzeń pracy i metaforę życia. Wybierz z tej mapy tylko funkcje naprawdę widoczne w analizowanym utworze.
- Temat 2: powiąż Selina z pracą, dziedzictwem i powrotem
W «Synie òkrãtnika» młody bohater sam pragnie wypłynąć, lecz jego wybór wyrasta z pracy ojca i dziadka. Łódź, sieci i rybacka wieś konkretyzują regionalne doświadczenie, dalekie morza otwierają świat, a finałowa obietnica powrotu chroni więź z domem.
- Sprawdź limit, skalę, język i samodzielność
Modele mają 522 i 541 słów wraz z tytułami, więc każdy osobno przekracza minimum 350. Skala wynosi 1+16+7+11=35 pkt; poniżej limitu kompozycja i język są zerowane. To pierwsza redakcja do niezależnej recenzji kaszubskiej, literackiej i egzaminatorskiej, a nie tekst do odtworzenia jako własny.
Nie mieszaj tematów. W temacie 1 nie twórz dwóch osobnych streszczeń bez wspólnej tezy. W temacie 2 nie przepisuj listy funkcji morza z artykułu: każdą wybraną funkcję powiąż z konkretnym obrazem, głosem lub kompozycją utworu Selina.
Punktowanie i źródło
35 pkt = warunki formalne 1 + kompetencje literackie i kulturowe 16 + kompozycja 7 (struktura 3, spójność 3, styl 1) + język 11 (zakres i poprawność 7, ortografia 2, interpunkcja 2). Temat 1 wymaga funkcjonalnego porównania obu podanych wierszy. Temat 2 wymaga wykorzystania artykułu Bùgajny i co najmniej jednego wybranego utworu literatury kaszubskiej; model korzysta z zachowanego tekstu «Syn òkrãtnika» Mariana Selina. Jeżeli praca ma mniej niż 350 wyrazów, ocenia się tylko warunki formalne oraz kompetencje literackie i kulturowe, a za kompozycję i język przyznaje się 0 pkt. Brak rozwinięcia zeruje wszystkie kryteria. Modele są autorskimi przykładami do nauki, nie odpowiedziami CKE, pracami ocenionymi przez egzaminatora ani gwarancją wyniku.
Pełne własne zasady oceniania MMKK-R0-100-2305:
Wëbierzë jeden z pòstãpnëch tematów i napiszë wëprôcowanié.
• Twòja prôca mùszi miec nômni 350 słów.
• Numer wëbrónégò tematu wpiszë w krôtkã.
• Zapiszë wëprôcowanié w wëznaczonym placu. Nie piszë na marginesach.
Теmat 1. (0–35)
Rozmajité òbrazë miłotë w lëteraturze. Rozważë zagadnienié òdwòłiwającë
sã do interpretacji dokazów Dzywno kòchôsz Dorotë Wilczewsczi i Szlach twòjégò
bëcô Henrika Héwelta.
Wymagania egzaminacyjne 2023 i 20241
Wymagania ogólne Wymagania szczegółowe
I. Świadomość własnego dziedzictwa I. Świadomość własnego dziedzictwa […]
regionalnego. regionalnego. Zdający:
1. Rozumienie znaczenia literatury i kultury 2) rozumie tematy, motywy, toposy
w kształtowaniu poczucia tożsamości charakterystyczne dla literatury kaszubskiej;
regionalnej. 3) rozumie kontekst kulturowy poznawanych
2. Pogłębianie znajomości literatury, języka, utworów literackich.
historii i kultury regionu.
II. Kształcenie językowe. II. 3. Komunikacja językowa i kultura języka.
1.Kształcenie umiejętności posługiwania się Zdający:
leksykalnymi zasobami języka. 1) posługuje się literacką odmiana języka
[…];
6) stosuje zasady etyki i etykiety językowej
[…].
III. Kształcenie literackie i kulturowe. III. 1. Analiza i interpretacja utworów
1. Poznawanie i poszerzanie zakresu literackich. Zdający:
znajomości literatury kaszubskiej. 1) rozpoznaje […] gatunki literackie, potrafi
2. Kształcenie umiejętności analizy wymienić ich cechy;
i interpretacji dzieł literackich i innych 2) rozpoznaje zastosowane w utworze
tekstów kultury. językowe środki wyrazu artystycznego oraz
inne wyznaczniki poetyki danego i określa
ich funkcje;
3) rozpoznaje w utworze sposoby
kreowania bohatera i świata
przedstawionego;
4) rozpoznaje podstawowe motywy i toposy
[…];
5) wykorzystuje w interpretacji elementy
znaczące dla odczytania sensu utworu
(tytuł, podtytuł, puenta, kompozycja, słowa
klucze, motto);
6) wykorzystuje w interpretacji utworu
1 Rozporządzenie Ministra Edukacji i Nauki z dnia 10 czerwca 2022 r. w sprawie wymagań egzaminacyjnych dla
egzaminu maturalnego przeprowadzanego w roku szkolnym 2022/2023 i 2023/2024 (Dz.U. poz. 1246).
Zasady oceniania rozwiązań zadań
konteksty: literacki, kulturowy […],
biograficzny;
7) dostrzega obecne w utworach literackich
[…] wartości regionalne, narodowe
i uniwersalne;
2) przeprowadza interpretację porównawczą
utworów literackich (PR).
IV. Tworzenie wypowiedzi. IV. 2. Pisanie. Zdający:
3. Doskonalenie umiejętności wyrażania 1) hierarchizuje informacje zawarte
własnych sądów, poglądów i opinii. w tekście;
2) tworzy tekst własny, stosując adekwatną
do tematu formę wypowiedzi;
2) tworzy samodzielną wypowiedź
argumentacyjną według podstawowych
zasad logiki i retoryki (stawia tezę lub
hipotezę, dobiera argumenty, porządkuje je,
hierarchizuje, dokonuje ich selekcji pod
względem użyteczności wypowiedzi,
podsumowuje, dobiera przykłady ilustrujące
wywód myślowy, przeprowadza prawidłowe
wnioskowanie) (PR);
5) uwzględnia w interpretacji potrzebne
konteksty, np. biograficzny, historyczny.
1. Spełnienie formalnych warunków polecenia (maksymalnie 1 punkt)
Sprawdzając wypracowanie zdającego w tym kryterium, egzaminator będzie oceniał, czy:
• wypowiedź w co najmniej jednym fragmencie dotyczy problemu wskazanego w poleceniu
• napisane wypracowanie jest w jakiejkolwiek części wypowiedzią argumentacyjną
• w wypracowaniu zdający odwołał się do co najmniej dwóch tekstów (zgodnie ze
wskazaniem w poleceniu).
• W wypracowaniu jest odwołanie do dwóch tekstów literackich (temat pierwszy) 1 pkt
oraz załączonego tekstu oraz innego tekstu literackiego (temat drugi)
ORAZ
• Wypracowanie przynajmniej częściowo dotyczy problemu wskazanego
w poleceniu
ORAZ
• Wypracowanie przynajmniej częściowo jest wypowiedzią argumentacyjną.
• Wypracowanie nie spełnia któregokolwiek z warunków określonych w kategorii 0 pkt
„1 pkt”.
ALBO
• Wypracowanie jest napisane w formie planu albo w punktach.
Uwaga: Jeżeli w kryterium Spełnienie formalnych warunków polecenia przyznano 0 pkt,
we wszystkich pozostałych kryteriach przyznaje się 0 pkt.
Egzamin maturalny z języka kaszubskiego – termin główny 2023 r.
Wyjaśnienia (kryterium 1. – SFWP)
1. W wypracowaniu zdający powinien odwołać się do co najmniej jednej lektury/jednego
tekstu wskazanych w poleceniu jako obowiązkowe. Odwołanie się zdającego do
lektury/tekstu oznacza, że co najmniej jedno zdanie o tej lekturze / tym tekście ma
charakter analityczny, a nie tylko informacyjny.
a) Przykład zdania analitycznego: Majkòwsczégò je tekstã rechòwónym w rédze
nôwôżniészich dokazów kaszëbsczi lëteraturë ò Kaszëbach, bò pòkazywô tã
spòlëznã w baro wôżnym sztóce ji dzejów.
b) Przykład zdania informacyjnego: Aùtorã pòwiescë Żëcé i przigòdë Remùsa je
Aleksander Majkòwsczi.
Za zdania informacyjne uznaje się również sformułowania będące wyłącznie
przepisanymi fragmentami polecenia lub parafrazą polecenia.
2. Wypracowanie przynajmniej częściowo dotyczy problemu wskazanego w poleceniu,
jeżeli:
a) zawiera fragmenty odnoszące się do zakresu merytorycznego zagadnienia, którego
omówienie jest wymagane.
3. Wypracowanie przynajmniej częściowo jest wypowiedzią argumentacyjną, jeżeli zawiera
co najmniej jeden akapit argumentacyjny.
2. Kompetencje literackie i kulturowe (maksymalnie 16 punktów)
Sprawdzając wypracowanie zdającego w tym kryterium, egzaminator będzie oceniał,
czy w wypracowaniu zdający:
• wykorzystał znajomość tekstów z literatury kaszubskiej
• funkcjonalnie wykorzystał kontekst, np. literacki, historyczny, filozoficzny, kulturowy, który
pogłębia i rozwija rozważany problem
• przedstawił bogatą argumentację: argumentacja jest logiczna, wnikliwa, zróżnicowana,
świadczy o erudycji zdającego
• wykazał się wiedzą i umiejętnościami z zakresu nauki o literaturze
• nie popełnił błędów rzeczowych (np. pisząc o wydarzeniach z danej lektury, nie popełnił
błędów, tj. nie pomylił imion postaci, nie przypisał postaciom cech, których nie posiadają
bądź nie wymyślił wydarzeń, których w lekturze nie ma lub inne), jak i terminologii
historycznoliterackiej oraz/lub teoretycznoliterackiej (np. niewłaściwie i bez zrozumienia
stosuje pojęcia i terminy).
Zasady oceniania rozwiązań zadań
Interpretacja porównawcza
Funkcjonalność
wykorzystania
Poziom argumentacji wypowiedzi; erudycyjność Liczba Błędy
utworów
wypowiedzi punktów rzeczowe
wskazanych
w poleceniu
Dwa utwory • Bogata argumentacja.
wykorzystane • Funkcjonalne wykorzystanie kontekstów. 16 pkt
Za każdy błąd rzeczowy należy odjąć 1 pkt od ogólnej liczby punktów przyznanych za KLiK (od 0 do 16; bez punktów ujemnych).
(porównane) • Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.
w pełni • Zadowalająca argumentacja.
funkcjonalnie. • Co najmniej jeden kontekst wykorzystany 15 pkt
funkcjonalnie.
• Powierzchowna argumentacja.
• W pracy kontekst/y wykorzystano częściowo 14 pkt
funkcjonalnie.
• Powierzchowna argumentacja.
• W pracy nie wykorzystano funkcjonalnie 13 pkt
kontekstów.
Jeden utwór • Bogata argumentacja.
wykorzystany • Funkcjonalne wykorzystanie kontekstów. 12 pkt
w pełni • Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.
funkcjonalnie, • Zadowalająca argumentacja.
a drugi – • Co najmniej jeden kontekst wykorzystany 11 pkt
częściowo funkcjonalnie.
funkcjonalnie
• Powierzchowna argumentacja.
(porównanie
• W pracy kontekst / y wykorzystano 10 pkt
częściowe).
częściowo funkcjonalnie.
• Powierzchowna argumentacja.
• W pracy nie wykorzystano funkcjonalnie 9 pkt
kontekstów.
Dwa utwory • Trafna argumentacja.
wykorzystane • Funkcjonalne wykorzystanie kontekstów. 8 pkt
częściowo • Praca zawiera fragmenty erudycyjne.
funkcjonalnie • Zadowalająca argumentacja.
(porównanie • Co najmniej jeden kontekst wykorzystany 7 pkt
częściowe). funkcjonalnie.
• Powierzchowna argumentacja.
• W pracy kontekst / y wykorzystano 6 pkt
częściowo funkcjonalnie.
• Powierzchowna argumentacja.
• W pracy nie wykorzystano funkcjonalnie 5 pkt
kontekstów.
Tylko jeden • Trafna argumentacja.
4 pkt
utwór • Funkcjonalne wykorzystanie kontekstów.
Egzamin maturalny z języka kaszubskiego – termin główny 2023 r.
wykorzystany • Zadowalająca argumentacja.
częściowo LUB • Co najmniej jeden kontekst wykorzystany 3 pkt
w pełni funkcjonalnie.
funkcjonalnie • Powierzchowna argumentacja.
(brak • W pracy kontekst / y wykorzystano 2 pkt
porównania). częściowo funkcjonalnie.
•
Powierzchowna argumentacja.
•
W pracy nie wykorzystano funkcjonalnie 1 pkt
kontekstów.
Żaden utwór nie został wykorzystany przynajmniej w części
0 pkt
funkcjonalnie.
Uwaga: Jeżeli ostateczna liczba punktów przyznana w kryterium Kompetencje literackie
i kulturowe, tj. liczba punktów po odjęciu punktów za błędy rzeczowe (jeżeli wystąpiły
w pracy), wynosi 0 pkt, wówczas w pozostałych kryteriach (Kompozycja wypowiedzi oraz
Język wypowiedzi) przyznaje się 0 pkt.
Wyjaśnienia (kryterium 2. – KLiK)
1. Poprzez wykorzystanie utworu rozumie się wykorzystanie znajomości jego treści oraz
odczytanych sensów.
2. Zdający powinien funkcjonalnie wykorzystać w wypracowaniu minimum dwa teksty
(temat pierwszy i drugi). Funkcjonalne wykorzystanie utworu oznacza przywołanie
w wypracowaniu:
1) takich elementów fabuły, jak np. wydarzeń, bohaterów, wątków
2) sensów utworów,
które istotnie wspierają tok rozumowania zdającego, albo dobrze ilustrują to, o czym
zdający pisze.
Funkcjonalność wykorzystania znajomości tekstów ocenia się w odniesieniu do tematu
pracy. Jeżeli w części zasadniczej pracy w charakterze argumentów/przykładów
wykorzystane są elementy fabuły lub sensy utworów, które nie są zgodne np. ze
stanowiskiem zdającego wyrażonym we wstępie do pracy – wówczas uwzględnia się tę
niezgodność w ocenie funkcjonalności.
3. Utwór literacki nie jest wykorzystany funkcjonalnie, jeżeli zdający wyłącznie streszcza ten
utwór lub wybrane jego wątki, nie wyciągając żadnego wniosku, nie dokonując żadnej
refleksji związanej ze streszczonym utworem.
4. Argumentacja to udowodnienie tezy/opinii/stanowiska przedstawionego przez zdającego
za pomocą argumentów.
1) Bogata argumentacja– to argumentacja rzeczowa, pogłębiona, poparta trafnymi
przykładami i szeroka/wieloaspektowa, stanowiąca – jako całość – wnikliwą analizę
problemu sformułowanego w poleceniu; zawiera elementy refleksji / głębszego
namysłu nad problemem.
W przypadku interpretacji porównawczej zawiera również analizę utworów. W sytuacji
gdy znajomość utworów literackich została wykorzystana częściowo funkcjonalnie,
Zasady oceniania rozwiązań zadań
mówimy o argumentacji trafnej.
2) Zadowalająca argumentacja – to argumentacja rzeczowa, pogłębiona, poparta
trafnymi przykładami.
3) Powierzchowna argumentacja – to argumentacja oparta na uogólnieniach,
niewnikająca w istotę rzeczy, poprzestająca na pobieżnych obserwacjach, mało
dokładna, czasami niepoparta przykładami; również argumentacja, w której zdający
podejmuje próbę zbudowania argumentu, dobierając jedynie środki językowe typowe
dla struktur argumentacyjnych, np. Moim pierwszym argumentem jest…
5. Kontekst należy rozumieć jako odniesienie się przez zdającego w pracy do np.
1) historii
2) filozofii
3) innego utworu literackiego niż wskazany w poleceniu
4) utworu muzycznego, dzieła plastycznego
5) biografii autora
6) prądu literackiego
7) charakteru epoki,
wybrane przez zdającego w sposób celowy, przydatne do osadzenia omawianego utworu
w szerszej perspektywie i pogłębionego odczytania sensów utworu literackiego, do
którego zdający odwołuje się w wypracowaniu. Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu
polega na trafnym jego doborze ze względu na rozważany problem; kontekst pogłębia
i rozwija omawiane zagadnienie. Pogłębienie i omówienie danego zagadnienia poprzez
konteksty nie oznacza konieczności dogłębnej analizy samych kontekstów jako takich;
w szczególności nie może prowadzić do dygresji stosowanej niefunkcjonalnie.
6. Kontekst wykorzystany częściowo funkcjonalnie to odniesienie wyłącznie na poziomie
przywołania, np. informacji, wydarzenia; kontekst jest poprawny, ale ogranicza się tylko
do funkcji informacyjnej, nie pogłębia i nie rozwija omawianego zagadnienia.
7. Kontekst poprzez odniesienie się przez zdającego do innego utworu literackiego niż
wskazany w poleceniu nie jest wykorzystany funkcjonalnie, jeżeli zdający wyłącznie
streszcza ten utwór lub wybrane jego wątki, nie wyciągając żadnego wniosku, nie
dokonując żadnej refleksji związanej ze streszczonym utworem.
8. Erudycję należy rozumieć jako wiedzę przedmiotową zdającego, w tym m.in. wiedzę
i umiejętność wykorzystania kontekstów, kodów kulturowych, terminologii, znajomości
kultury, w tym literatury i sztuki. Wypowiedź świadcząca o erudycji zdającego to
wypracowanie, w którym zdający funkcjonalnie wykorzystał wiedzę przedmiotową
w rozważaniu problemu sformułowanego w poleceniu.
9. W ocenie poziomu argumentacji wypowiedzi nie uwzględnia się fragmentów wypowiedzi
zawierających błędy rzeczowe.
10. Błąd rzeczowy – to błąd świadczący o:
1) nieznajomości tekstu literackiego lub tekstu kultury, do którego odwołuje się zdający
2) nieuprawnionej interpretacji fragmentu lub fragmentów / części utworu literackiego,
w tym poetyckiego, do którego odwołuje się zdający, będącej częściową falsyfikacją
danego utworu
Egzamin maturalny z języka kaszubskiego – termin główny 2023 r.
3) nieznajomości zagadnień z zakresu teorii i historii literatury bądź języka.
11. Ten sam błąd rzeczowy (np. konsekwentne stosowanie błędnego imienia bohatera,
którego da się w jednoznaczny sposób zidentyfikować, a opisane w wypracowaniu fakty
świadczą o znajomości lektury) powtórzony kilkakrotnie jest liczony jako jeden błąd.
3. Kompozycja wypowiedzi: struktura, spójność i styl(maksymalnie 7 punktów)
Sprawdzając wypracowanie zdającego w tym kryterium egzaminator będzie oceniał czy:
1. w zakresie struktury wypowiedzi:
• kompozycja wypowiedzi jest funkcjonalna, tzn. czy układ i sposób przedstawienia treści
pomaga w zrozumieniu wypowiedzi
• podział wypowiedzi – zarówno w skali ogólnej (wstęp, część zasadnicza, zakończenie),
jak i w zakresie podziału na akapity – jest poprawny i funkcjonalny;
2. w zakresie spójności wypowiedzi:
• wypowiedź jest spójna, tzn. złożona z elementów, które tworzą logiczną i uporządkowaną
całość
• w wypowiedzi spójność jest zachowana zarówno wewnątrz zdań, jak również między
zdaniami i akapitami
• w wypowiedzi użyte zostały odpowiednie środki językowe, np. wskaźniki zespolenia
tekstu, struktury metatekstowe, leksykalne wykładniki spójności, które ułatwiają śledzenie
toku rozumowania autora;
3. w zakresie stylu wypowiedzi:
• styl wypowiedzi jest stosowny, tzn. czy zdający konsekwentnie posługuje się jednym,
wybranym stylem, a jeżeli miesza różne style w wypowiedzi – to czy jest to uzasadnione
(czy czemuś to służy, jest funkcjonalne) oraz czy zdający nie napisał wypowiedzi,
stosując słownictwo charakterystyczne dla stylu potocznego w odmianie mówionej.
3a. Struktura wypowiedzi
Uporządkowanie elementów Liczba
Podział wypowiedzi
treściowych wypowiedzi punktów
Elementy treściowe Poprawny zarówno w skali ogólnej (wstęp, 3 pkt
wypowiedzi w całości lub część zasadnicza, zakończenie), jak
w przeważającej części i w zakresie struktury akapitów; sposób A
pracy są zorganizowane podziału tekstu pomaga w zrozumieniu tez
problemowo. zdającego. Dopuszczalna 1 usterka.
Usterki w podziale tekstu w skali ogólnej 2 pkt
(wstęp, część zasadnicza, zakończenie) B
ALBO w zakresie struktury akapitów.
Usterki w podziale tekstu w skali ogólnej 1 pkt
(wstęp, część zasadnicza, zakończenie) C
ORAZ w zakresie struktury akapitów.
• W pracy podjęta jest Poprawny zarówno w skali ogólnej (wstęp, 2 pkt
próba organizacji część zasadnicza, zakończenie), jak
D
elementów treściowych i w zakresie struktury akapitów; sposób
wypowiedzi podziału tekstu pomaga w zrozumieniu tez
Zasady oceniania rozwiązań zadań
problemowo. zdającego. Dopuszczalna 1 usterka.
• Elementy treściowe
wypowiedzi
zorganizowane w pracy
częściowo problemowo, Usterki w podziale tekstu w skali ogólnej 1 pkt
częściowo wyłącznie (wstęp, część zasadnicza, zakończenie)
E
pod względem ALBO w zakresie struktury akapitów.
formalnym.
• Elementy treściowe Usterki w podziale tekstu w skali ogólnej 0 pkt
wypowiedzi w całości (wstęp, część zasadnicza, zakończenie)
lub w przeważającej ORAZ w zakresie struktury akapitów.
części pracy
zorganizowane
F
wyłącznie pod
względem formalnym,
npkt wg kolejno
omawianych tekstów
literackich.
Elementy treściowe wypowiedzi niezorganizowane; wypowiedź stanowi 0 pkt
G
zbiór w znacznej mierze niezależnych elementów.
Wyjaśnienia (kryterium 3a – Struktura wypowiedzi)
1. Elementy treściowe wypowiedzi to – najogólniej rzecz ujmując – „bloki”, na które
podzielone jest wypracowanie (w najprostszej formie: wstęp – część zasadnicza
(rozwinięcie) – zakończenie, ale „część zasadnicza” zazwyczaj jest dzielona na
kolejne „bloki”, tj. akapity).
1) Elementy treściowe wypowiedzi są zorganizowane problemowo (w toku
problemowym), jeżeli każdy z „bloków” w części zasadniczej wypracowania
omawia np. jeden aspekt tematu. Omawiając wybrany aspekt, zdający przywołuje
argumentację i przykłady z różnych tekstów literackich / kontekstów; czynnikiem
organizującym dany „blok” jest właśnie problem („ponadtekstowo”,
„międzytekstowo”), a nie dany tekst literacki.
2) Możliwa jest sytuacja, w której zorganizowanie problemowe „pokrywa się”
ze zorganizowaniem według kolejno omawianych tekstów literackich, jeżeli
w pracy widoczny jest zamysł kompozycyjny wskazujący na ustrukturyzowanie
wypowiedzi według tematów, np. kolejny tekst literacki stanowi przykład
umożliwiający np. uszczegółowienie wcześniej omawianego zagadnienia.
3) Elementy treściowe wypowiedzi są zorganizowane wyłącznie pod względem
formalnym (w toku liniowym), jeżeli każdy z „bloków” w części zasadniczej
wypracowania dotyczy innego tekstu literackiego / kontekstu, a jedynym
identyfikowalnym czynnikiem organizującym taki układ jest po prostu omawianie
w kolejnych „blokach” zagadnień dotyczących kolejnych tekstów / kontekstów;
tekst jest zorganizowany wg tekstów „jeden po drugim” (np. zmiana kolejności
akapitów nie wpływa na strukturę tekstu).
2. Ocena podziału wypowiedzi w skali ogólnej wymaga rozważenia proporcji
i funkcjonalności zasadniczych „bloków” pracy, tj. wstępu – części zasadniczej –
zakończenia. Usterki w podziale wypowiedzi w skali ogólnej mogą wynikać z np.
nieproporcjonalnie i niefunkcjonalnie długiego wstępu, zbyt krótkiego (lakonicznego)
Egzamin maturalny z języka kaszubskiego – termin główny 2023 r.
zakończenia lub braku jednego z tych „bloków”.
3. Ocena podziału wypowiedzi na akapity wymaga rozważenia, czy logika wywodu
została odzwierciedlona w podziale na graficznie wyodrębnione i funkcjonalne
akapity. Usterki w podziale wypowiedzi na akapity mogą wynikać np. z faktu, że
w pracy występują wyodrębnione graficznie akapity, które nie stanowią zwartej
myślowo całości, albo występują akapity, które powinny zostać podzielone na
mniejsze bloki, ponieważ taki akapit zawiera kilka wątków (każdy z takich wątków
stanowi sam w sobie zwartą myślowo całość).
4. W ocenie struktury wypowiedzi nie uwzględnia się niezrealizowania przez zdającego
któregoś z elementów tematu, np. nieodwołania się w ogóle do jednego z tekstów
wskazanych w temacie jako obowiązkowy.
3b. Spójność wypowiedzi
Wypowiedź jest w całości spójna lub występują w niej nie więcej niż 2 zaburzenia 3 pkt
w spójności (tj. logice, uporządkowaniu) na poziomie poszczególnych akapitów
LUB całej wypowiedzi.
W wypowiedzi występuje 3–5 zaburzeń w spójności (tj. logice, uporządkowaniu) 2 pkt
na poziomie poszczególnych akapitów LUB całej wypowiedzi.
• W wypowiedzi występuje 6–8 zaburzeń w spójności (tj. logice, 1 pkt
uporządkowaniu) na poziomie poszczególnych akapitów LUB całej
wypowiedzi.
LUB
• Wstęp pracy jest treściowo niespójny z częścią zasadniczą pracy ALBO
z zakończeniem pracy.
ALBO
• Zakończenie pracy jest treściowo niespójne z wstępem ALBO częścią
zasadniczą pracy.
• W wypowiedzi występuje 9 lub więcej zaburzeń w spójności (tj. logice, 0 pkt
uporządkowaniu) na poziomie poszczególnych akapitów
• LUB całej wypowiedzi.
LUB
• Wstęp pracy jest treściowo niespójny z częścią zasadniczą pracy ORAZ
z zakończeniem pracy.
ALBO
• Zakończenie pracy jest treściowo niespójne z wstępem ORAZ częścią
zasadniczą pracy.
Zasady oceniania rozwiązań zadań
Wyjaśnienia (kryterium 3b – Spójność wypowiedzi)
1. Wypowiedź jest spójna, jeżeli elementy, które ją tworzą, stanowią logiczną
i uporządkowaną całość.
2. Wywód jest uporządkowany, jeśli każdy kolejny akapit wynika z poprzedniego, a np.
przestawienie akapitów zaburzyłoby tok rozumowania przyjęty przez zdającego.
3. Zaburzenia w spójności mogą wynikać m.in. z:
a) błędów logicznych, w tym np. zbyt daleko idących uogólnień, nieuzasadnionych
wniosków (np. wnioski w zakończeniu pracy nie wynikają z przeprowadzonego
rozumowania), sprzecznych stwierdzeń;
b) odstępstw od podporządkowania wywodu myśli przewodniej, np. wypracowanie
zawiera niefunkcjonalne fragmenty stanowiące niezwiązane z tematem wątki
poboczne;
c) zredagowania wstępu lub rozwinięcia, lub zakończenia, lub akapitu, które nie
pasują logicznie do pozostałej części wypracowania, nie łączą się logicznie
z poprzedzającą je częścią / poprzedzającym je akapitem;
d) rozwijania jednocześnie więcej niż jednego wątku („zazębiania” się wątków);
e) pomijania pośrednich ogniw rozumowania, tzw. skróty myślowe;
f) wprowadzenia treści nieistotnych, zbędnych dla pracy, bez związku/pozostających
w wątpliwym związku z tematem/wywodem;
g) wprowadzania dygresji stosowanych niefunkcjonalnie;
h) przerywania toku myślenia zbędnymi zdaniami.
4. Błędy w spójności wewnątrz akapitów oznaczają np. nielogiczne połączenia zdań
w akapicie oraz brak zastosowania w nim wskaźników zespolenia.
5. Błędy w spójności między akapitami oznaczają nielogiczne powiązanie danego akapitu
z poprzednim lub poprzednimi akapitami oraz brak zastosowania wskaźników
zespolenia między akapitami.
6. Błąd w składni prowadzący do błędu w spójności jest traktowany zarówno jako błąd
językowy, jak i błąd w spójności.
3c. Styl wypowiedzi
Styl w całości lub w przeważającej części stosowny, tj. adekwatny do odmiany
pisanej języka oraz do sytuacji komunikacyjnej (jednorodny albo funkcjonalnie 1 pkt
niejednorodny).
Wypracowanie nie spełnia warunków określonych w kategorii „1 pkt”. 0 pkt
Wyjaśnienia (kryterium 3c – Styl wypowiedzi)
1. Styl wypowiedzi – co do zasady – powinien być: jasny, prosty (nie: zawiły,
pretensjonalny), zwięzły, jednolity. Dodatkowo może być żywy, obrazowy.
2. Wypracowanie powinno być napisane stylem stosownym do sytuacji komunikacyjnej,
jaką jest egzamin maturalny, co oznacza, że nie należy redagować go, stosując
słownictwo charakterystyczne dla stylu potocznego w odmianie mówionej. Styl uznaje
Egzamin maturalny z języka kaszubskiego – termin główny 2023 r.
się za stosowny w przeważającej części, jeżeli jest stosowany w orientacyjnie 2/3
pracy. Styl jest niestosowny do sytuacji komunikacyjnej, jeżeli orientacyjnie ok. 2/3
wypracowania zredagowano przy użyciu struktur językowych charakterystycznych
dla stylu potocznego w odmianie mówionej.
3. Styl wypracowania jest jednorodny, jeśli zdający konsekwentnie posługuje się jednym,
wybranym stylem, odpowiednim dla treści i formy wypowiedzi, lub miesza różne style
w wypowiedzi, ale jest to uzasadnione i celowe.
4. Indywidualne upodobania stylistyczne egzaminatora nie mogą wpływać na ocenę stylu
pracy zdającego.
4. Język wypowiedzi (maksymalnie 11 punktów)
Sprawdzając wypracowanie zdającego w tym kryterium, egzaminator będzie oceniał:
1. w odniesieniu do zakresu i poprawności środków językowych:
• czy zdający poprawnie użył w wypowiedzi różnych rodzajów zdań i bogatej leksyki
((frazeologizmów, wyrazów rzadziej używanych w języku kaszubskim), czy też ograniczył
się do najprostszych środków językowych;
• czy środki językowe, których użył zdający, pozwalają mu zrealizować temat w sposób
swobodny i precyzyjny, czy też pobieżny, sprawiający trudność w zrozumieniu tekstu.
• ile błędów językowych, w tym błędów stylistycznych, zdający popełnił w pracy;
2. w odniesieniu do poprawności ortograficznej:
• ile błędów ortograficznych zdający popełnił w pracy.
3. w odniesieniu do poprawności interpunkcyjnej:
• ile błędów interpunkcyjnych zdający popełnił w pracy.
Zasady oceniania rozwiązań zadań
4a. Zakres i poprawność środków językowych
Oceniając język wypowiedzi, egzaminator najpierw oceni zakres użytych środków
językowych, a następnie – ich poprawność. Ostateczną liczbę punktów ustali na podstawie
oceny obu tych aspektów wypowiedzi, zgodnie z poniższą tabelą.
Poprawność środków Nie
16 lub
więcej 4–5 6–7 8–9 10–11 12–13 14–15
więcej
niż 3 błędy błędów błędów błędów błędów błędów
błędów
Zakres środków błędy jęz. jęz. jęz. jęz. jęz. jęz.
jęz.
jęz.
A B C D E F G H
1. Szeroki zakres
środków językowych,
tzn.
• zróżnicowana
składnia,
• zróżnicowana
leksyka, w tym np.
poprawna
łączliwość
7 pkt 6 pkt 5 pkt 4 pkt 3 pkt 2 pkt 1 pkt 0 pkt
wyrazów, bogata
frazeologia,
precyzyjne
słownictwo,
umożliwiających pełną
i swobodną realizację
tematu.
2. Zadowalający zakres
środków językowych,
tzn. składnia i leksyka
stosowne / 6 pkt 5 pkt 4 pkt 3 pkt 2 pkt 1 pkt 0 pkt 0 pkt
odpowiednie do
realizacji tematu.
3. Wąski zakres środków
językowych, tzn.
składnia i leksyka
proste / ograniczone, 5 pkt 4 pkt 3 pkt 2 pkt 1 pkt 0 pkt 0 pkt 0 pkt
utrudniające realizację
tematu.
Przykładowo za wypowiedź, w której zakres środków językowych wykorzystanych przez
zdającego jest zadowalający, i znajdują się w niej 4 błędy językowe, egzaminator przyzna
5 pkt w tym kryterium.
Wyjaśnienia (kryterium 4a)
1. Nie każde nieprecyzyjne sformułowanie jest niepoprawne językowo (stanowi błąd
językowy); może być przejawem nieporadności językowej. Błędem jest nieporadność
językowa będąca oczywistym nieuzasadnionym naruszeniem obowiązującej normy
językowej.
2. Indywidualne upodobania językowe egzaminatora nie mogą wpływać na ocenę
poprawności środków językowych w pracy zdającego.
3. W wypracowaniu występuje zróżnicowana składnia, jeżeli w pracy zdający wykorzystał
poprawnie co najmniej 4 różne struktury składniowe, np.: zdanie pojedyncze, zdanie
złożone, zdanie wielokrotnie złożone, równoważnik zdania, imiesłowowy równoważnik
zdania, strona bierna, paralelizmy składniowe, poprawne wprowadzanie cytatów,
Egzamin maturalny z języka kaszubskiego – termin główny 2023 r.
zdania pytające.
4. W wypracowaniu występuje zróżnicowana leksyka, jeżeli w pracy zdający np. nie
stosuje nieuzasadnionych powtórzeń, stosuje wyrazy/wyrażenia synonimiczne, stosuje
bogatą frazeologię, używa precyzyjnego słownictwa, w tym np. terminologii.
5. W ocenie zróżnicowania leksyki nie uwzględnia się nieuzasadnionych powtórzeń
wyrazów, zwrotów. Nieuzasadnione powtórzenia są uwzględniane w liczbie błędów
językowych.
4b. Poprawność ortograficzna
Praca jest bezbłędna lub zawiera do 9 błędów ortograficznych 2 pkt
Praca zawiera 10–18 błędów ortograficznych. 1 pkt
Praca zawiera 19 lub więcej błędów ortograficznych. 0 pkt
Uwaga: Ten sam wyraz zapisany niepoprawnie ortograficznie, powtórzony w wypracowaniu,
jest liczony jako jeden błąd ortograficzny.
4c. Poprawność interpunkcyjna
Praca jest bezbłędna albo zawiera nie więcej niż 4 błędy interpunkcyjne. 2 pkt
Praca zawiera 5–8 błędów interpunkcyjnych. 1 pkt
Praca zawiera 9 lub więcej błędów interpunkcyjnych. 0 pkt
Uwagi ogólne
1. Jeżeli wypowiedź jest nieczytelna (w rozumieniu czytelności zapisu), egzaminator oceni
ją na 0 pkt.
2. Jeżeli wypowiedź nie zawiera w ogóle rozwinięcia (np. zdający napisał tylko wstęp),
egzaminator przyzna 0 pkt w każdym kryterium.
3. Jeżeli wypowiedź zawiera mniej niż 350 wyrazów, jest oceniana wyłącznie w kryteriach:
Spełnienie formalnych warunków polecenia oraz Kompetencje literackie i kulturowe.
W pozostałych kryteriach egzaminator przyzna 0 punktów.
4. Jeżeli wypowiedź jest napisana niesamodzielnie, np. zawiera fragmenty odtworzone
z podręcznika, zadania zawartego w arkuszu egzaminacyjnym lub innego źródła, w tym
internetowego, lub jest przepisana od innego zdającego, wówczas egzamin z języka
kaszubskiego, w przypadku takiego zdającego, zostanie unieważniony.
5. Zabronione jest pisanie wypowiedzi obraźliwych, wulgarnych lub propagujących
postępowanie niezgodne z prawem. W przypadku takich wypowiedzi zostanie podjęta
indywidualna decyzja dotycząca danej pracy, np. nie zostaną przyznane punkty za styl
i język lub cała wypowiedź nie będzie podlegała ocenie.
Zasady oceniania rozwiązań zadań
Теmat 2. (0–35)
Mòtiw mòrza w kaszëbsczi lëteraturze. Rozważë zagadnienié, òdwòłiwającë sã
do załączonégò tekstu i wëbrónégò dokazu z kaszëbsczi lëteraturë.
Wymagania egzaminacyjne 2023 i 2024
Wymagania ogólne Wymagania szczegółowe
I. Świadomość własnego dziedzictwa I. Świadomość własnego dziedzictwa […]
regionalnego. regionalnego. Zdający:
1. Rozumienie znaczenia literatury i kultury 2) rozumie tematy, motywy, toposy
w kształtowaniu poczucia tożsamości charakterystyczne dla literatury
regionalnej. kaszubskiej;
2. Pogłębianie znajomości literatury, języka, 3) rozumie kontekst kulturowy
historii i kultury regionu. poznawanych utworów literackich.
II. Kształcenie językowe. II.3. Komunikacja językowa i kultura języka.
1.Kształcenie umiejętności posługiwania się Zdający:
leksykalnymi zasobami języka. 1) posługuje się literacką odmiana języka
[…];
6) stosuje zasady etyki i etykiety językowej
[…].
III. Kształcenie literackie i kulturowe. III. 1. Analiza i interpretacja utworów
1. Poznawanie i poszerzanie zakresu literackich. Zdający:
znajomości literatury kaszubskiej. 1) rozpoznaje […] gatunki literackie, potrafi
2. Kształcenie umiejętności analizy i wymienić ich cechy;
interpretacji dzieł literackich i innych tekstów 2) rozpoznaje zastosowane w utworze
kultury. językowe środki wyrazu artystycznego oraz
inne wyznaczniki poetyki danego i określa
ich funkcje;
3) rozpoznaje w utworze sposoby
kreowania bohatera i świata
przedstawionego;
4) rozpoznaje podstawowe motywy i toposy
[…];
5) wykorzystuje w interpretacji elementy
znaczące dla odczytania sensu utworu
(tytuł, podtytuł, puenta, kompozycja, słowa
klucze, motto);
6) wykorzystuje w interpretacji utworu
konteksty: literacki, kulturowy […],
biograficzny;
7) dostrzega obecne w utworach literackich
[…] wartości regionalne, narodowe
i uniwersalne.
IV. Tworzenie wypowiedzi. IV. 2. Pisanie. Zdający:
3. Doskonalenie umiejętności wyrażania 1) hierarchizuje informacje zawarte
własnych sądów, poglądów i opinii. w tekście;
2) tworzy tekst własny, stosując adekwatną
Egzamin maturalny z języka kaszubskiego – termin główny 2023 r.
do tematu formę wypowiedzi;
2) tworzy samodzielną wypowiedź
argumentacyjną według podstawowych
zasad logiki i retoryki (stawia tezę lub
hipotezę, dobiera argumenty, porządkuje je,
hierarchizuje, dokonuje ich selekcji pod
względem użyteczności wypowiedzi,
podsumowuje, dobiera przykłady ilustrujące
wywód myślowy, przeprowadza prawidłowe
wnioskowanie) (PR);
5) uwzględnia w interpretacji potrzebne
konteksty, np. biograficzny, historyczny.
1. Spełnienie formalnych warunków polecenia (maksymalnie 1 punkt)
Sprawdzając wypracowanie zdającego w tym kryterium, egzaminator będzie oceniał, czy:
• wypowiedź w co najmniej jednym fragmencie dotyczy problemu wskazanego w poleceniu
• napisane wypracowanie jest w jakiejkolwiek części wypowiedzią argumentacyjną
• w wypracowaniu zdający odwołał się do co najmniej dwóch tekstów (zgodnie ze
wskazaniem w poleceniu).
• W wypracowaniu jest odwołanie do dwóch tekstów literackich (temat pierwszy) 1 pkt
oraz załączonego tekstu oraz innego tekstu literackiego (temat drugi)
ORAZ
• Wypracowanie przynajmniej częściowo dotyczy problemu wskazanego
w poleceniu
ORAZ
• Wypracowanie przynajmniej częściowo jest wypowiedzią argumentacyjną.
• Wypracowanie nie spełnia któregokolwiek z warunków określonych w kategorii 0 pkt
„1 pkt”.
ALBO
• Wypracowanie jest napisane w formie planu albo w punktach.
Uwaga: Jeżeli w kryterium Spełnienie formalnych warunków polecenia przyznano 0 pkt,
we wszystkich pozostałych kryteriach przyznaje się 0 pkt.
Wyjaśnienia (kryterium 1. – SFWP)
1. W wypracowaniu zdający powinien odwołać się do co najmniej jednej lektury/jednego
tekstu wskazanych w poleceniu jako obowiązkowe. Odwołanie się zdającego do
lektury/tekstu oznacza, że co najmniej jedno zdanie o tej lekturze / tym tekście ma
charakter analityczny, a nie tylko informacyjny.
a) Przykład zdania analitycznego: Pòwiesc Żëcé i przigòdë Remùsa Aleksandra
Majkòwsczégò je tekstã rechòwónym w rédze nôwôżniészich dokazów kaszëbsczi
lëteraturë ò Kaszëbach, bò pòkazywô tã spòlëznã w baro wôżnym sztóce ji dzejów.
b) Przykład zdania informacyjnego: Aùtorã pòwiescë Żëcé i przigòdë Remùsa je
Aleksander Majkòwsczi.
Za zdania informacyjne uznaje się również sformułowania będące wyłącznie
przepisanymi fragmentami polecenia lub parafrazą polecenia.
Zasady oceniania rozwiązań zadań
2. Wypracowanie przynajmniej częściowo dotyczy problemu wskazanego w poleceniu, jeżeli:
a) zawiera fragmenty odnoszące się do zakresu merytorycznego zagadnienia, którego
omówienie jest wymagane.
3. Wypracowanie przynajmniej częściowo jest wypowiedzią argumentacyjną, jeżeli zawiera
co najmniej jeden akapit argumentacyjny.
2. Kompetencje literackie i kulturowe (maksymalnie 16 punktów)
Sprawdzając wypracowanie zdającego w tym kryterium, egzaminator będzie oceniał,
czy w wypracowaniu zdający:
• wykorzystał znajomość tekstów z literatury kaszubskiej
• funkcjonalnie wykorzystał kontekst, np. literacki, historyczny, filozoficzny, kulturowy, który
pogłębia i rozwija rozważany problem
• przedstawił bogatą argumentację: argumentacja jest logiczna, wnikliwa, zróżnicowana,
świadczy o erudycji zdającego
• wykazał się wiedzą i umiejętnościami z zakresu nauki o literaturze
• nie popełnił błędów rzeczowych (np. pisząc o wydarzeniach z danej lektury, nie popełnił
błędów, tj. nie pomylił imion postaci, nie przypisał postaciom cech, których nie posiadają
bądź nie wymyślił wydarzeń, których w lekturze nie ma lub inne), jak i terminologii
historycznoliterackiej oraz/lub teoretycznoliterackiej (np. niewłaściwie i bez zrozumienia
stosuje pojęcia i terminy).
Egzamin maturalny z języka kaszubskiego – termin główny 2023 r.
Wypowiedź argumentacyjna
Funkcjonalność
Poziom argumentacji wypowiedzi; erudycyjność Liczba Błędy
wykorzystanych
wypowiedzi punktów rzeczowe
tekstów
Dwa teksty • Bogata argumentacja.
wykorzystane • Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu. 16 pkt
Za każdy błąd rzeczowy należy odjąć 1 pkt od ogólnej liczby punktów przyznanych za KLiK (od 0 do 16; bez punktów ujemnych).
w pełni
• Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.
funkcjonalnie.
• Zadowalająca argumentacja.
• Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu. 15 pkt
• Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.
• Zadowalająca argumentacja.
• Kontekst wykorzystany częściowo
14 pkt
funkcjonalnie.
• Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.
• Powierzchowna argumentacja.
• W pracy nie wykorzystano funkcjonalnie 13 pkt
kontekstu.
Jeden tekst • Bogata argumentacja.
wykorzystany • Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu. 12 pkt
w pełni
• Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.
funkcjonalnie,
a drugi – • Zadowalająca argumentacja.
częściowo • Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu. 11 pkt
funkcjonalnie. • Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.
• Zadowalająca argumentacja.
• Kontekst wykorzystany częściowo
10 pkt
funkcjonalnie.
• Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.
• Powierzchowna argumentacja.
• W pracy nie wykorzystano funkcjonalnie 9 pkt
kontekstu.
Jeden tekst • Trafna argumentacja.
wykorzystany • Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu. 8 pkt
w pełni
• Praca zawiera fragmenty erudycyjne.
funkcjonalnie,
a drugi – • Zadowalająca argumentacja.
niefunkcjonalnie • Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu. 7 pkt
albo brak. • Praca zawiera fragmenty erudycyjne.
• Zadowalająca argumentacja.
• Kontekst wykorzystany częściowo
6 pkt
funkcjonalnie.
• Praca zawiera fragmenty erudycyjne.
• Powierzchowna argumentacja.
• W pracy nie wykorzystano funkcjonalnie 5 pkt
kontekstu.
Dwa teksty • Trafna argumentacja. 4 pkt
Zasady oceniania rozwiązań zadań
wykorzystane • Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu.
częściowo • Praca zawiera fragmenty erudycyjne.
funkcjonalnie.
• Zadowalająca argumentacja.
• Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu. 3 pkt
• Praca zawiera fragmenty erudycyjne.
• Zadowalająca argumentacja.
• Kontekst wykorzystany częściowo
2 pkt
funkcjonalnie.
• Praca zawiera fragmenty erudycyjne.
• Powierzchowna argumentacja.
• W pracy nie wykorzystano funkcjonalnie 1 pkt
kontekstu.
• Jeden tekst wykorzystany częściowo funkcjonalnie, a drugi –
niefunkcjonalnie albo brak.
0 pkt
• Żaden tekst nie został wykorzystany przynajmniej w części
funkcjonalnie.
Uwaga: Jeżeli ostateczna liczba punktów przyznana w kryterium Kompetencje literackie
i kulturowe, tj. liczba punktów po odjęciu punktów za błędy rzeczowe (jeżeli wystąpiły
w pracy), wynosi 0 pkt, wówczas w pozostałych kryteriach (Kompozycja wypowiedzi oraz
Język wypowiedzi) przyznaje się 0 pkt.
Wyjaśnienia (kryterium 2. – KLiK)
1. Poprzez wykorzystanie utworu rozumie się wykorzystanie znajomości jego treści oraz
odczytanych sensów.
2. Zdający powinien funkcjonalnie wykorzystać w wypracowaniu minimum dwa teksty (temat
pierwszy i drugi). Funkcjonalne wykorzystanie utworu oznacza przywołanie
w wypracowaniu:
1) takich elementów fabuły, jak np. wydarzeń, bohaterów, wątków
2) sensów utworów,
które istotnie wspierają tok rozumowania zdającego, albo dobrze ilustrują to, o czym
zdający pisze.
Funkcjonalność wykorzystania znajomości tekstów ocenia się w odniesieniu do tematu
pracy. Jeżeli w części zasadniczej pracy w charakterze argumentów/przykładów
wykorzystane są elementy fabuły lub sensy utworów, które nie są zgodne np. ze
stanowiskiem zdającego wyrażonym we wstępie do pracy – wówczas uwzględnia się
tę niezgodność w ocenie funkcjonalności.
3. Utwór literacki nie jest wykorzystany funkcjonalnie, jeżeli zdający wyłącznie streszcza ten
utwór lub wybrane jego wątki, nie wyciągając żadnego wniosku, nie dokonując żadnej
refleksji związanej ze streszczonym utworem.
4. Argumentacja to udowodnienie tezy/opinii/stanowiska przedstawionego przez zdającego
za pomocą argumentów.
1) Bogata argumentacja– to argumentacja rzeczowa, pogłębiona, poparta trafnymi
Egzamin maturalny z języka kaszubskiego – termin główny 2023 r.
przykładami i szeroka/wieloaspektowa, stanowiąca – jako całość – wnikliwą analizę
problemu sformułowanego w poleceniu; zawiera elementy refleksji / głębszego
namysłu nad problemem.
W przypadku interpretacji porównawczej zawiera również analizę utworów. W sytuacji
gdy znajomość utworów literackich została wykorzystana częściowo funkcjonalnie,
mówimy o argumentacji trafnej.
2) Zadowalająca argumentacja – to argumentacja rzeczowa, pogłębiona, poparta
trafnymi przykładami.
3) Powierzchowna argumentacja – to argumentacja oparta na uogólnieniach,
niewnikająca w istotę rzeczy, poprzestająca na pobieżnych obserwacjach, mało
dokładna, czasami niepoparta przykładami; również argumentacja, w której zdający
podejmuje próbę zbudowania argumentu, dobierając jedynie środki językowe typowe
dla struktur argumentacyjnych, np. Moim pierwszym argumentem jest…
5. Kontekst należy rozumieć jako odniesienie się przez zdającego w pracy do np.
1) historii
2) filozofii
3) innego utworu literackiego niż wskazany w poleceniu
4) utworu muzycznego, dzieła plastycznego
5) biografii autora
6) prądu literackiego
7) charakteru epoki,
wybrane przez zdającego w sposób celowy, przydatne do osadzenia omawianego utworu
w szerszej perspektywie i pogłębionego odczytania sensów utworu literackiego, do
którego zdający odwołuje się w wypracowaniu. Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu
polega na trafnym jego doborze ze względu na rozważany problem; kontekst pogłębia
i rozwija omawiane zagadnienie. Pogłębienie i omówienie danego zagadnienia poprzez
konteksty nie oznacza konieczności dogłębnej analizy samych kontekstów jako takich;
w szczególności nie może prowadzić do dygresji stosowanej niefunkcjonalnie.
6. Kontekst wykorzystany częściowo funkcjonalnie to odniesienie wyłącznie na poziomie
przywołania, npkt informacji, wydarzenia; kontekst jest poprawny, ale ogranicza się tylko
do funkcji informacyjnej, nie pogłębia i nie rozwija omawianego zagadnienia.
7. Kontekst poprzez odniesienie się przez zdającego do innego utworu literackiego niż
wskazany w poleceniu nie jest wykorzystany funkcjonalnie, jeżeli zdający wyłącznie
streszcza ten utwór lub wybrane jego wątki, nie wyciągając żadnego wniosku, nie
dokonując żadnej refleksji związanej ze streszczonym utworem.
8. Erudycję należy rozumieć jako wiedzę przedmiotową zdającego, w tym m.in. wiedzę
i umiejętność wykorzystania kontekstów, kodów kulturowych, terminologii, znajomości
kultury, w tym literatury i sztuki. Wypowiedź świadcząca o erudycji zdającego to
wypracowanie, w którym zdający funkcjonalnie wykorzystał wiedzę przedmiotową
w rozważaniu problemu sformułowanego w poleceniu.
9. W ocenie poziomu argumentacji wypowiedzi nie uwzględnia się fragmentów wypowiedzi
zawierających błędy rzeczowe.
Zasady oceniania rozwiązań zadań
10. Błąd rzeczowy – to błąd świadczący o:
1) nieznajomości tekstu literackiego lub tekstu kultury, do którego odwołuje się zdający
2) nieuprawnionej interpretacji fragmentu lub fragmentów / części utworu literackiego,
w tym poetyckiego, do którego odwołuje się zdający, będącej częściową falsyfikacją
danego utworu
3) nieznajomości zagadnień z zakresu teorii i historii literatury bądź języka.
11.Ten sam błąd rzeczowy (np. konsekwentne stosowanie błędnego imienia bohatera,
którego da się w jednoznaczny sposób zidentyfikować, a opisane w wypracowaniu fakty
świadczą o znajomości lektury) powtórzony kilkakrotnie jest liczony jako jeden błąd.
3. Kompozycja wypowiedzi: struktura, spójność i styl(maksymalnie 7 punktów)
Sprawdzając wypracowanie zdającego w tym kryterium egzaminator będzie oceniał czy:
1. w zakresie struktury wypowiedzi:
• kompozycja wypowiedzi jest funkcjonalna, tzn. czy układ i sposób przedstawienia treści
pomaga w zrozumieniu wypowiedzi
• podział wypowiedzi – zarówno w skali ogólnej (wstęp, część zasadnicza, zakończenie),
jak i w zakresie podziału na akapity – jest poprawny i funkcjonalny;
2. w zakresie spójności wypowiedzi:
• wypowiedź jest spójna, tzn. złożona z elementów, które tworzą logiczną i uporządkowaną
całość
• w wypowiedzi spójność jest zachowana zarówno wewnątrz zdań, jak również między
zdaniami i akapitami
• w wypowiedzi użyte zostały odpowiednie środki językowe, np. wskaźniki zespolenia
tekstu, struktury metatekstowe, leksykalne wykładniki spójności, które ułatwiają śledzenie
toku rozumowania autora;
3. w zakresie stylu wypowiedzi:
• styl wypowiedzi jest stosowny, tzn. czy zdający konsekwentnie posługuje się jednym,
wybranym stylem, a jeżeli miesza różne style w wypowiedzi – to czy jest to uzasadnione
(czy czemuś to służy, jest funkcjonalne) oraz czy zdający nie napisał wypowiedzi,
stosując słownictwo charakterystyczne dla stylu potocznego w odmianie mówionej.
3a. Struktura wypowiedzi
Uporządkowanie elementów Liczba
Podział wypowiedzi
treściowych wypowiedzi punktów
Elementy treściowe Poprawny zarówno w skali ogólnej (wstęp, 3 pkt
wypowiedzi w całości lub część zasadnicza, zakończenie), jak
w przeważającej części i w zakresie struktury akapitów; sposób A
pracy są zorganizowane podziału tekstu pomaga w zrozumieniu tez
problemowo. zdającego. Dopuszczalna 1 usterka.
Usterki w podziale tekstu w skali ogólnej 2 pkt
(wstęp, część zasadnicza, zakończenie) B
ALBO w zakresie struktury akapitów.
Usterki w podziale tekstu w skali ogólnej 1 pkt
C
(wstęp, część zasadnicza, zakończenie)
Egzamin maturalny z języka kaszubskiego – termin główny 2023 r.
ORAZ w zakresie struktury akapitów.
• W pracy podjęta jest Poprawny zarówno w skali ogólnej (wstęp, 2 pkt
próba organizacji część zasadnicza, zakończenie), jak
elementów treściowych i w zakresie struktury akapitów; sposób D
wypowiedzi podziału tekstu pomaga w zrozumieniu tez
problemowo. zdającego. Dopuszczalna 1 usterka.
• Elementy treściowe Usterki w podziale tekstu w skali ogólnej 1 pkt
wypowiedzi (wstęp, część zasadnicza, zakończenie)
E
zorganizowane w pracy ALBO w zakresie struktury akapitów.
częściowo problemowo,
częściowo wyłącznie Usterki w podziale tekstu w skali ogólnej 0 pkt
pod względem (wstęp, część zasadnicza, zakończenie)
formalnym. ORAZ w zakresie struktury akapitów.
• Elementy treściowe
wypowiedzi w całości
lub w przeważającej
części pracy F
zorganizowane
wyłącznie pod
względem formalnym,
np. wg kolejno
omawianych tekstów
literackich.
Elementy treściowe wypowiedzi niezorganizowane; wypowiedź stanowi 0 pkt
G
zbiór w znacznej mierze niezależnych elementów.
Wyjaśnienia (kryterium 3a – Struktura wypowiedzi)
1. Elementy treściowe wypowiedzi to – najogólniej rzecz ujmując – „bloki”, na które
podzielone jest wypracowanie (w najprostszej formie: wstęp – część zasadnicza
(rozwinięcie) – zakończenie, ale „część zasadnicza” zazwyczaj jest dzielona na
kolejne „bloki”, tj. akapity).
1) Elementy treściowe wypowiedzi są zorganizowane problemowo (w toku
problemowym), jeżeli każdy z „bloków” w części zasadniczej wypracowania omawia
np. jeden aspekt tematu. Omawiając wybrany aspekt, zdający przywołuje
argumentację i przykłady z różnych tekstów literackich / kontekstów; czynnikiem
organizującym dany „blok” jest właśnie problem („ponadtekstowo”, „międzytekstowo”),
a nie dany tekst literacki.
2) Możliwa jest sytuacja, w której zorganizowanie problemowe „pokrywa się”
ze zorganizowaniem według kolejno omawianych tekstów literackich, jeżeli w pracy
widoczny jest zamysł kompozycyjny wskazujący na ustrukturyzowanie wypowiedzi
według tematów, np. kolejny tekst literacki stanowi przykład umożliwiający np.
uszczegółowienie wcześniej omawianego zagadnienia.
3) Elementy treściowe wypowiedzi są zorganizowane wyłącznie pod względem
formalnym (w toku liniowym), jeżeli każdy z „bloków” w części zasadniczej
wypracowania dotyczy innego tekstu literackiego / kontekstu, a jedynym
identyfikowalnym czynnikiem organizującym taki układ jest po prostu omawianie
w kolejnych „blokach” zagadnień dotyczących kolejnych tekstów / kontekstów; tekst
jest zorganizowany wg tekstów „jeden po drugim” (np. zmiana kolejności akapitów nie
Zasady oceniania rozwiązań zadań
wpływa na strukturę tekstu).
2. Ocena podziału wypowiedzi w skali ogólnej wymaga rozważenia proporcji
i funkcjonalności zasadniczych „bloków” pracy, tj. wstępu – części zasadniczej –
zakończenia. Usterki w podziale wypowiedzi w skali ogólnej mogą wynikać z np.
nieproporcjonalnie i niefunkcjonalnie długiego wstępu, zbyt krótkiego (lakonicznego)
zakończenia lub braku jednego z tych „bloków”.
3. Ocena podziału wypowiedzi na akapity wymaga rozważenia, czy logika wywodu
została odzwierciedlona w podziale na graficznie wyodrębnione i funkcjonalne akapity.
Usterki w podziale wypowiedzi na akapity mogą wynikać np. z faktu, że w pracy
występują wyodrębnione graficznie akapity, które nie stanowią zwartej myślowo
całości, albo występują akapity, które powinny zostać podzielone na mniejsze bloki,
ponieważ taki akapit zawiera kilka wątków (każdy z takich wątków stanowi sam w
sobie zwartą myślowo całość).
4. W ocenie struktury wypowiedzi nie uwzględnia się niezrealizowania przez zdającego
któregoś z elementów tematu, np. nieodwołania się w ogóle do jednego z tekstów
wskazanych w temacie jako obowiązkowy.
3b. Spójność wypowiedzi
Wypowiedź jest w całości spójna lub występują w niej nie więcej niż 2 zaburzenia 3 pkt
w spójności (tj. logice, uporządkowaniu) na poziomie poszczególnych akapitów
LUB całej wypowiedzi.
W wypowiedzi występuje 3–5 zaburzeń w spójności (tj. logice, uporządkowaniu) 2 pkt
na poziomie poszczególnych akapitów LUB całej wypowiedzi.
• W wypowiedzi występuje 6–8 zaburzeń w spójności (tj. logice, 1 pkt
uporządkowaniu) na poziomie poszczególnych akapitów LUB całej
wypowiedzi.
LUB
• Wstęp pracy jest treściowo niespójny z częścią zasadniczą pracy ALBO
z zakończeniem pracy.
ALBO
• Zakończenie pracy jest treściowo niespójne z wstępem ALBO częścią
zasadniczą pracy.
• W wypowiedzi występuje 9 lub więcej zaburzeń w spójności (tj. logice, 0 pkt
uporządkowaniu) na poziomie poszczególnych akapitów
• LUB całej wypowiedzi.
LUB
• Wstęp pracy jest treściowo niespójny z częścią zasadniczą pracy ORAZ
z zakończeniem pracy.
ALBO
• Zakończenie pracy jest treściowo niespójne z wstępem ORAZ częścią
zasadniczą pracy.
Egzamin maturalny z języka kaszubskiego – termin główny 2023 r.
Wyjaśnienia (kryterium 3b – Spójność wypowiedzi)
1. Wypowiedź jest spójna, jeżeli elementy, które ją tworzą, stanowią logiczną
i uporządkowaną całość.
2. Wywód jest uporządkowany, jeśli każdy kolejny akapit wynika z poprzedniego, a np.
przestawienie akapitów zaburzyłoby tok rozumowania przyjęty przez zdającego.
3. Zaburzenia w spójności mogą wynikać m.in. z:
a) błędów logicznych, w tym np. zbyt daleko idących uogólnień, nieuzasadnionych
wniosków (np. wnioski w zakończeniu pracy nie wynikają z przeprowadzonego
rozumowania), sprzecznych stwierdzeń;
b) odstępstw od podporządkowania wywodu myśli przewodniej, np. wypracowanie
zawiera niefunkcjonalne fragmenty stanowiące niezwiązane z tematem wątki
poboczne;
c) zredagowania wstępu lub rozwinięcia, lub zakończenia, lub akapitu, które nie pasują
logicznie do pozostałej części wypracowania, nie łączą się logicznie
z poprzedzającą je częścią / poprzedzającym je akapitem;
d) rozwijania jednocześnie więcej niż jednego wątku („zazębiania” się wątków);
e) pomijania pośrednich ogniw rozumowania, tzw. skróty myślowe;
f) wprowadzenia treści nieistotnych, zbędnych dla pracy, bez związku/pozostających
w wątpliwym związku z tematem/wywodem;
g) wprowadzania dygresji stosowanych niefunkcjonalnie;
h) przerywania toku myślenia zbędnymi zdaniami.
4. Błędy w spójności wewnątrz akapitów oznaczają np. nielogiczne połączenia zdań
w akapicie oraz brak zastosowania w nim wskaźników zespolenia.
5. Błędy w spójności między akapitami oznaczają nielogiczne powiązanie danego akapitu
z poprzednim lub poprzednimi akapitami oraz brak zastosowania wskaźników
zespolenia między akapitami.
6. Błąd w składni prowadzący do błędu w spójności jest traktowany zarówno jako błąd
językowy, jak i błąd w spójności.
3c. Styl wypowiedzi
Styl w całości lub w przeważającej części stosowny, tj. adekwatny do odmiany
pisanej języka oraz do sytuacji komunikacyjnej (jednorodny albo funkcjonalnie 1 pkt
niejednorodny).
Wypracowanie nie spełnia warunków określonych w kategorii „1 pkt”. 0 pkt
Wyjaśnienia (kryterium 3c – Styl wypowiedzi)
1. Styl wypowiedzi – co do zasady – powinien być: jasny, prosty (nie: zawiły,
pretensjonalny), zwięzły, jednolity. Dodatkowo może być żywy, obrazowy.
2. Wypracowanie powinno być napisane stylem stosownym do sytuacji komunikacyjnej,
jaką jest egzamin maturalny, co oznacza, że nie należy redagować go, stosując
słownictwo charakterystyczne dla stylu potocznego w odmianie mówionej. Styl uznaje
Zasady oceniania rozwiązań zadań
się za stosowny w przeważającej części, jeżeli jest stosowany w orientacyjnie 2/3
pracy. Styl jest niestosowny do sytuacji komunikacyjnej, jeżeli orientacyjnie ok. 2/3
wypracowania zredagowano przy użyciu struktur językowych charakterystycznych
dla stylu potocznego w odmianie mówionej.
3. Styl wypracowania jest jednorodny, jeśli zdający konsekwentnie posługuje się jednym,
wybranym stylem, odpowiednim dla treści i formy wypowiedzi, lub miesza różne style
w wypowiedzi, ale jest to uzasadnione i celowe.
4. Indywidualne upodobania stylistyczne egzaminatora nie mogą wpływać na ocenę stylu
pracy zdającego.
Egzamin maturalny z języka kaszubskiego – termin główny 2023 r.
4. Język wypowiedzi (maksymalnie 11 punktów)
Sprawdzając wypracowanie zdającego w tym kryterium, egzaminator będzie oceniał:
1. w odniesieniu do zakresu i poprawności środków językowych:
• czy zdający poprawnie użył w wypowiedzi różnych rodzajów zdań i bogatej leksyki (np.
frazeologizmów, wyrazów rzadziej używanych w języku kaszubskim), czy też ograniczył
się do najprostszych środków językowych;
• czy środki językowe, których użył zdający, pozwalają mu zrealizować temat w sposób
swobodny i precyzyjny, czy też pobieżny, sprawiający trudność w zrozumieniu tekstu.
• ile błędów językowych, w tym błędów stylistycznych, zdający popełnił w pracy;
2. w odniesieniu do poprawności ortograficznej:
• ile błędów ortograficznych zdający popełnił w pracy.
3. w odniesieniu do poprawności interpunkcyjnej:
• ile błędów interpunkcyjnych zdający popełnił w pracy.
4a. Zakres i poprawność środków językowych
Oceniając język wypowiedzi, egzaminator najpierw oceni zakres użytych środków
językowych, a następnie – ich poprawność. Ostateczną liczbę punktów ustali na podstawie
oceny obu tych aspektów wypowiedzi, zgodnie z poniższą tabelą.
Poprawność środków Nie
16 lub
więcej 4–5 6–7 8–9 10–11 12–13 14–15
więcej
niż 3 błędy błędów błędów błędów błędów błędów
błędów
Zakres środków błędy jęz. jęz. jęz. jęz. jęz. jęz.
jęz.
jęz.
A B C D E F G H
1. Szeroki zakres
środków językowych,
tzn.
• zróżnicowana
składnia,
• zróżnicowana
leksyka, w tym np.
poprawna
łączliwość
7 pkt 6 pkt 5 pkt 4 pkt 3 pkt 2 pkt 1 pkt 0 pkt
wyrazów, bogata
frazeologia,
precyzyjne
słownictwo,
umożliwiających pełną
i swobodną realizację
tematu.
2. Zadowalający zakres
środków językowych,
tzn. składnia i leksyka
stosowne / 6 pkt 5 pkt 4 pkt 3 pkt 2 pkt 1 pkt 0 pkt 0 pkt
odpowiednie do
realizacji tematu.
3. Wąski zakres środków
językowych, tzn.
składnia i leksyka
proste / ograniczone, 5 pkt 4 pkt 3 pkt 2 pkt 1 pkt 0 pkt 0 pkt 0 pkt
utrudniające realizację
tematu.
Zasady oceniania rozwiązań zadań
Przykładowo za wypowiedź, w której zakres środków językowych wykorzystanych przez
zdającego jest zadowalający, i znajdują się w niej 4 błędy językowe, egzaminator przyzna
5 pkt w tym kryterium.
Wyjaśnienia (kryterium 4a)
1. Nie każde nieprecyzyjne sformułowanie jest niepoprawne językowo (stanowi błąd
językowy); może być przejawem nieporadności językowej. Błędem jest nieporadność
językowa będąca oczywistym nieuzasadnionym naruszeniem obowiązującej normy
językowej.
2. Indywidualne upodobania językowe egzaminatora nie mogą wpływać na ocenę
poprawności środków językowych w pracy zdającego.
3. W wypracowaniu występuje zróżnicowana składnia, jeżeli w pracy zdający wykorzystał
poprawnie co najmniej 4 różne struktury składniowe, np.: zdanie pojedyncze, zdanie
złożone, zdanie wielokrotnie złożone, równoważnik zdania, imiesłowowy równoważnik
zdania, strona bierna, paralelizmy składniowe, poprawne wprowadzanie cytatów,
zdania pytające.
4. W wypracowaniu występuje zróżnicowana leksyka, jeżeli w pracy zdający np. nie
stosuje nieuzasadnionych powtórzeń, stosuje wyrazy/wyrażenia synonimiczne, stosuje
bogatą frazeologię, używa precyzyjnego słownictwa, w tym np. terminologii.
5. W ocenie zróżnicowania leksyki nie uwzględnia się nieuzasadnionych powtórzeń
wyrazów, zwrotów. Nieuzasadnione powtórzenia są uwzględniane w liczbie błędów
językowych.
4b. Poprawność ortograficzna
Praca jest bezbłędna lub zawiera do 9 błędów ortograficznych 2 pkt
Praca zawiera 10–18 błędów ortograficznych. 1 pkt
Praca zawiera 19 lub więcej błędów ortograficznych. 0 pkt
Uwaga: Ten sam wyraz zapisany niepoprawnie ortograficznie, powtórzony w wypracowaniu,
jest liczony jako jeden błąd ortograficzny.
4c. Poprawność interpunkcyjna
Praca jest bezbłędna albo zawiera nie więcej niż 4 błędy interpunkcyjne. 2 pkt
Praca zawiera 5–8 błędów interpunkcyjnych. 1 pkt
Praca zawiera 9 lub więcej błędów interpunkcyjnych. 0 pkt
Uwagi ogólne
1. Jeżeli wypowiedź jest nieczytelna (w rozumieniu czytelności zapisu), egzaminator oceni ją
na 0 pkt.
2. Jeżeli wypowiedź nie zawiera w ogóle rozwinięcia (np. zdający napisał tylko wstęp),
egzaminator przyzna 0 pkt w każdym kryterium.
Egzamin maturalny z języka kaszubskiego – termin główny 2023 r.
3. Jeżeli wypowiedź zawiera mniej niż 350 wyrazów, jest oceniana wyłącznie w kryteriach:
Spełnienie formalnych warunków polecenia oraz Kompetencje literackie i kulturowe.
W pozostałych kryteriach egzaminator przyzna 0 punktów.
4. Jeżeli wypowiedź jest napisana niesamodzielnie, np. zawiera fragmenty odtworzone
z podręcznika, zadania zawartego w arkuszu egzaminacyjnym lub innego źródła, w tym
internetowego, lub jest przepisana od innego zdającego, wówczas egzamin z języka
kaszubskiego, w przypadku takiego zdającego, zostanie unieważniony.
5. Zabronione jest pisanie wypowiedzi obraźliwych, wulgarnych lub propagujących
postępowanie niezgodne z prawem. W przypadku takich wypowiedzi zostanie podjęta
indywidualna decyzja dotycząca danej pracy, np. nie zostaną przyznane punkty za styl
i język lub cała wypowiedź nie będzie podlegała ocenie.
Strona arkusza: 4 · Strona zasad oceniania: 4
Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.