Zadanie 1
40 pktJęzyk litewski — odpowiedź według zasad CKE
Wybierz jeden temat i napisz wypracowanie.
1 tema. Remdamiesi pateikta ištrauka suformuluokite problemą ir ją panagrinėkite.
Naudokitės Jono Meko ir jo pašnekovės tezėmis ir apmąstymais bei kitu
kultūros tekstu. Jūsų rašinio apimtis. Jūsų rašinio apimtis – ne mažiau kaip 300
žodžių.
Filmininką, rašytoją Joną Meką kalbina literatūros tyrinėtoja Evelina Gužauskytė
– Pasaulyje yra išsibarstę daugiau kaip milijonas įvairiais keliais iš Lietuvos per praeitą
šimtmetį išvykusių tautiečių ir jų palikuonių. Lietuvos statistikos departamento duomenimis,
vien nuo 1990 m. iš Lietuvos išvyko 615 tūkstančių gyventojų. Prie to skaičiaus reikėtų
pridėti dar apie 300–600 tūkstančių lietuvių, kurie, Išeivijos instituto duomenimis, atvyko
į JAV 1880–1914 metais. Ką manote apie lietuviškumo sąvoką, taip pat apie ryšius tarp
istorinio arba tradicinio lietuviškumo ir postmodernaus, globalaus lietuviškumo? Ar vis dar
galime kalbėti apie Lietuvą, suvokiamą teritoriniu požiūriu? Ar galime apskritai kalbėti apie
lietuviškumą?
– Žinoma, kad galima kalbėti. Visa tai labai realu ir labai abstraktu. Realioji dalis yra tai,
kad Lietuva arba Italija, arba bet kuri kita šalis visų pirma egzistuoja ten, kur ji yra
geografiškai. Ir tos šalies medžiaga yra jos žmonės. Ir jos istorija, ir visi jos archyvai, ten
esantys. Bet ta medžiaga, tas tautos turinys nėra nesikeičiantis. Jis gali ir atrofuotis, ir turtėti,
keistis dėl vidinių ir išorinių įtakų. Lietuviai per šimtmečius keliavo, mokėsi ir grįžo, kaip
bitės į avilį, o tada dirbo, statė, nes jie parsivežė su savimi viską geriausia, ką rado Vakaruose,
Europoje. Vėliau kiti tautiečiai buvo išvežti į Rytus, į Sibirą, tačiau kai kurie iš jų grįžo ir šį tą
iš ten taip pat parsivežė. Kai kurie tų dalykų buvo teigiami, kiti – neigiami. Bet taip atsitinka
visose šalyse.
– Tai tokį žmonių judėjimą Jūs vertinate kaip natūralų procesą?
– Natūralu, kad žmogus priima naują kultūrą ir prisitaiko prie pasikeitimų, svetimų šalių
ir naujų technologijų. Bet tam tikrą esminę kultūros dalį visose šalyse saugo patys
konservatyviausi žmonės, kurie nesutinka prisitaikyti, kurie net negali to padaryti. Yra štai
toks paradoksalus dalykas, kuris kartais mus supainioja. Nes mes sakome – „a, ta mintis tokia
senamadiška“. Bet abu žmonių tipai labai reikalingi. Ir tie, kurie išskėstomis rankomis priima
visus modernius gyvenimo pokyčius, ir tie, kurie kaip įstengdami stengiasi jų atsisakyti
ir laikytis senųjų tradicijų. Bet tos senosios tradicijos maitina ir keičia naująsias. Kuo ilgiau
gyvenu, tuo darausi vis konservatyvesnis, jei kalbame apie ištakas. Atvirai sakant, viskas daug
sudėtingiau. Manau, pati didžiausia pasaulio problema šiandien yra gyventojų perteklius.
Žmonija dar neatrado metodų ar sistemų, galinčių apsaugoti ją pačią nuo per spartaus augimo.
Kai gyventojų skaičius auga per dideliais tempais, jiems reikia visko vis daugiau.
Kad pagamintų visa tai, tautos privalo sunaikinti senąsias tradicijas, ir kalbame ne tik apie
sunaikinimą to, kas paviršiuje, bet ir esančio net labai giliai. Naikinama pati žemė, gentys,
civilizacijos, tautos… Galima sakyti, kad situacija beviltiška [juokiasi]. Bet Lietuva dar
tebeegzistuoja. […]
„Metai”, 2014 m., Nr. 12, http://www.tekstai.lt
MOL_1R
2 tema. Interpretuokite ir palyginkite pateiktus Marcelijaus Martinaičio eilėraščius iš
ciklo Kukučio baladės. Jūsų rašinio apimtis turi būti ne mažesnė negu 300
žodžių.
Marcelijus Martinaitis
Kaip Kukutis protą atgavo
Kai dirbau žemei dangų,
o jūrai dugną dėjau,
o jūrai dugną dėjau –
per Vokietijos gaisrą
manęs išvest atėjo,
ant kaklo pančius dėjo,
ant kaklo pančius dėjo,
per Vokietijos gaisrą
po Blinstrubiškės ąžuolu
mane pakorė.
O kai mane pakorė,
tuoj atėjau į protą:
atsižadėjau žemės,
dangaus ir Lietuvos,
dangaus ir Lietuvos.
Anoj pasaulio pusėj –
danguj man davė butą,
po Blinstrubiškės ąžuolu –
du sieksniu pievos.
O ko daugiau man reikia:
gavau du sieksniu pievos.
Nei arti, nei akėti:
ateina kartais karvė
ir visa patręšia.
Nei arti, nei akėti –
o ko daugiau man reikia?
Tveriu sau žemei dangų,
ramus sau gulinėju
po Blinstrubiškės ąžuolu –
senelių prieglaudoj.
Anoj pasaulio pusėj
žuvis varau į vandenis
ir suprantu, ko niekaip
suprasti negaliu.
MOL_1R
Marcelijus Martinaitis
Kukutis savo laidotuvėse
Pabudo rytą Kukutis
ir mato – jis pats
guli šalia negyvas.
Troba atšalusi,
o pro duris mato –
ant snieguoto kalnelio
šermenims skerdžia kiaulę.
Prie stalo moterys
duonriekiu ieško kažko
atverstuos plaučiuos.
Ir mato Kukutis pro langą:
leidžiasi aeroplanas,
pakyla išgąsdintos varnos.
Pro kitą langą,
nosis prie stiklo priploję,
žiūri
buriatų vaikai.
O pro virtuvės langą –
po Niagaros kriokliu
giminės verkia Kukučio,
atsirėmę į mašinas
ir labai ryškiai
fotografuodamiesi.
Galvoja Kukutis:
kaip gražiai viskas vyksta,
kaip manęs gailis,
kaip gerai apšneka –
tikriausiai
duos man kokią premiją,
ranką paspaus
arba pagirs
visuotiniam narių susirinkime.
M. Martinaitis. Kukučio baladės: Eilėraščiai. Vilnius, 1977.
http://www.tekstai.lt
MOL_1R
1 tema. Remdamiesi pateikta ištrauka suformuluokite problemą ir ją panagrinėkite. Naudokitės Jono Meko ir jo pašnekovės tezėmis ir apmąstymais bei kitu kultūros tekstu. Jūsų rašinio apimtis. Jūsų rašinio apimtis – ne mažiau kaip 300 žodžių. Filmininką, rašytoją Joną Meką kalbina literatūros tyrinėtoja Evelina Gužauskytė – Pasaulyje yra išsibarstę daugiau kaip milijonas įvairiais keliais iš Lietuvos per praeitą šimtmetį išvykusių tautiečių ir jų palikuonių. Lietuvos statistikos departamento duomenimis, vien nuo 1990 m. iš Lietuvos išvyko 615 tūkstančių gyventojų. Prie to skaičiaus reikėtų pridėti dar apie 300–600 tūkstančių lietuvių, kurie, Išeivijos instituto duomenimis, atvyko į JAV 1880–1914 metais. Ką manote apie lietuviškumo sąvoką, taip pat apie ryšius tarp istorinio arba tradicinio lietuviškumo ir postmodernaus, globalaus lietuviškumo? Ar vis dar galime kalbėti apie Lietuvą, suvokiamą teritoriniu požiūriu? Ar galime apskritai kalbėti apie lietuviškumą? – Žinoma, kad galima kalbėti. Visa tai labai realu ir labai abstraktu. Realioji dalis yra tai, kad Lietuva arba Italija, arba bet kuri kita šalis visų pirma egzistuoja ten, kur ji yra geografiškai. Ir tos šalies medžiaga yra jos žmonės. Ir jos istorija, ir visi jos archyvai, ten esantys. Bet ta medžiaga, tas tautos turinys nėra nesikeičiantis. Jis gali ir atrofuotis, ir turtėti, keistis dėl vidinių ir išorinių įtakų. Lietuviai per šimtmečius keliavo, mokėsi ir grįžo, kaip bitės į avilį, o tada dirbo, statė, nes jie parsivežė su savimi viską geriausia, ką rado Vakaruose, Europoje. Vėliau kiti tautiečiai buvo išvežti į Rytus, į Sibirą, tačiau kai kurie iš jų grįžo ir šį tą iš ten taip pat parsivežė. Kai kurie tų dalykų buvo teigiami, kiti – neigiami. Bet taip atsitinka visose šalyse. – Tai tokį žmonių judėjimą Jūs vertinate kaip natūralų procesą? – Natūralu, kad žmogus priima naują kultūrą ir prisitaiko prie pasikeitimų, svetimų šalių ir naujų technologijų. Bet tam tikrą esminę kultūros dalį visose šalyse saugo patys konservatyviausi žmonės, kurie nesutinka prisitaikyti, kurie net negali to padaryti. Yra štai toks paradoksalus dalykas, kuris kartais mus supainioja. Nes mes sakome – „a, ta mintis tokia senamadiška“. Bet abu žmonių tipai labai reikalingi. Ir tie, kurie išskėstomis rankomis priima visus modernius gyvenimo pokyčius, ir tie, kurie kaip įstengdami stengiasi jų atsisakyti ir laikytis senųjų tradicijų. Bet tos senosios tradicijos maitina ir keičia naująsias. Kuo ilgiau gyvenu, tuo darausi vis konservatyvesnis, jei kalbame apie ištakas. Atvirai sakant, viskas daug sudėtingiau. Manau, pati didžiausia pasaulio problema šiandien yra gyventojų perteklius. Žmonija dar neatrado metodų ar sistemų, galinčių apsaugoti ją pačią nuo per spartaus augimo. Kai gyventojų skaičius auga per dideliais tempais, jiems reikia visko vis daugiau. Kad pagamintų visa tai, tautos privalo sunaikinti senąsias tradicijas, ir kalbame ne tik apie sunaikinimą to, kas paviršiuje, bet ir esančio net labai giliai. Naikinama pati žemė, gentys, civilizacijos, tautos… Galima sakyti, kad situacija beviltiška [juokiasi]. Bet Lietuva dar tebeegzistuoja. […] „Metai”, 2014 m., Nr. 12, http://www.tekstai.lt MOL_1R 2 tema. Interpretuokite ir palyginkite pateiktus Marcelijaus Martinaičio eilėraščius iš ciklo Kukučio baladės. Jūsų rašinio apimtis turi būti ne mažesnė negu 300 žodžių. Marcelijus Martinaitis Kaip Kukutis protą atgavo Kai dirbau žemei dangų, o jūrai dugną dėjau, o jūrai dugną dėjau – per Vokietijos gaisrą manęs išvest atėjo, ant kaklo pančius dėjo, ant kaklo pančius dėjo, per Vokietijos gaisrą po Blinstrubiškės ąžuolu mane pakorė. O kai mane pakorė, tuoj atėjau į protą: atsižadėjau žemės, dangaus ir Lietuvos, dangaus ir Lietuvos. Anoj pasaulio pusėj – danguj man davė butą, po Blinstrubiškės ąžuolu – du sieksniu pievos. O ko daugiau man reikia: gavau du sieksniu pievos. Nei arti, nei akėti: ateina kartais karvė ir visa patręšia. Nei arti, nei akėti – o ko daugiau man reikia? Tveriu sau žemei dangų, ramus sau gulinėju po Blinstrubiškės ąžuolu – senelių prieglaudoj. Anoj pasaulio pusėj žuvis varau į vandenis ir suprantu, ko niekaip suprasti negaliu. MOL_1R Marcelijus Martinaitis Kukutis savo laidotuvėse Pabudo rytą Kukutis ir mato – jis pats guli šalia negyvas. Troba atšalusi, o pro duris mato – ant snieguoto kalnelio šermenims skerdžia kiaulę. Prie stalo moterys duonriekiu ieško kažko atverstuos plaučiuos. Ir mato Kukutis pro langą: leidžiasi aeroplanas, pakyla išgąsdintos varnos. Pro kitą langą, nosis prie stiklo priploję, žiūri buriatų vaikai. O pro virtuvės langą – po Niagaros kriokliu giminės verkia Kukučio, atsirėmę į mašinas ir labai ryškiai fotografuodamiesi. Galvoja Kukutis: kaip gražiai viskas vyksta, kaip manęs gailis, kaip gerai apšneka – tikriausiai duos man kokią premiją, ranką paspaus arba pagirs visuotiniam narių susirinkime. M. Martinaitis. Kukučio baladės: Eilėraščiai. Vilnius, 1977. http://www.tekstai.lt MOL_1R
Pokaż oficjalne rozwiązanie i omówienie źródłowe
1 tema. Remdamiesi pateikta ištrauka suformuluokite problemą ir ją panagrinėkite.
Naudokitės Jono Meko ir jo pašnekovės tezėmis ir apmąstymais bei kitu
kultūros tekstu. Jūsų rašinio apimtis – ne mažiau kaip 300 žodžių.
Wymagania ogólne Wymagania szczegółowe
I. Zrozumienie własnego dziedzictwa Zdający:
narodowego lub etnicznego. 1.1. zna utwory literackie i inne teksty
kultury ważne dla poczucia tożsamości
narodowej […].
III. Tworzenie wypowiedzi. Zdający:
3.1. sprawnie posługuje się oficjalną
odmianą języka narodowego [gimnazjum];
3.1. tworzy dłuższy tekst pisany […]
zgodnie z podstawowymi regułami jego
organizacji, przestrzegając zasad spójności
znaczeniowej i logicznej;
3.2. tworzy samodzielną wypowiedź
argumentacyjną według podstawowych
zasad logiki i retoryki (stawia tezę, dobiera
i porządkuje argumenty, dobiera przykłady
ilustrujące wywód myślowy, przeprowadza
prawidłowe wnioskowanie);
3.4. stosuje uczciwe zabiegi perswazyjne,
zdając sobie sprawę z ich wartości i funkcji.
IV. Analiza i interpretacja tekstów kultury. Zdający:
4.1. R wskazuje związki między różnymi
aspektami utworu (poznawczym,
estetycznym i etycznym);
4.8. R rozpoznaje retoryczną organizację
wypowiedzi […];
4.7. określa problematykę utworu
[gimnazjum].
Kryteria oceny wypowiedzi argumentacyjnej
Sformułowanie
stanowiska
wobec
Określenie Poprawność Zamysł Spójność Poprawność Poprawność
A B rozwiązania C D E F Styl tekstu G H
problemu rzeczowa kompozycyjny lokalna językowa zapisu
przyjętego
przez autora
tekstu
Pełna
Zapis
Określenie spójność Brak
w pełni
problemu Stanowisko wypowiedzi błędów lub
Kompozycja Styl poprawny
9 zgodne 9 adekwatne do 6 2 lub 4 4 nieliczne 4
funkcjonalna stosowny lub nieliczne
z tekstem tekstu i pełne nieznaczne błędy
błędy
i pełne zaburzenia nierażące
nierażące
spójności
Określenie Brak
Stanowisko
problemu 2 błędów
adekwatne do
6 zgodne 6 rzeczowych
tekstu, ale
z tekstem, Liczne błędy Liczne błędy
niepełne Zaburzenia Znaczne Styl
ale niepełne nierażące nierażące
3 funkcjonalności 1 zaburzenia 2 częściowo 2 2
Określenie lub nieliczne lub nieliczne
Stanowisko kompozycji spójności stosowny
problemu błędy rażące błędy rażące
częściowo
3 częściowo 3
adekwatne do
zgodne
tekstu
z tekstem
Brak
Brak
określenia Jeden błąd
stanowiska lub
problemu lub więcej Brak zamysłu Wypowiedź Styl Liczne błędy Liczne błędy
0 0 stanowisko 0 0 0 0 0 0
lub problem błędów kompozycyjnego niespójna niestosowny rażące rażące
nieadekwatne
niezgodny rzeczowych
do tekstu
z tekstem
UWAGA
Jeśli w kategorii A praca uzyska 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach.
Jeśli w kategorii A praca uzyska 3 punkty, a w kategorii B – 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach.
Jeśli praca składa się z mniej niż 300 słów, egzaminator przyznaje punkty tylko w kategoriach A, B i C.
Pojawienie się rzeczowego błędu kardynalnego dyskwalifikuje pracę – zdający otrzymuje 0 punktów.
Objaśnienia
A. Określenie problemu. Zdający powinien zrozumieć, jaki problem podejmuje autor w przedstawionym
fragmencie tekstu, i sformułować ten problem. Określenie problemu jest oceniane ze względu na to, czy jest
zgodne z tekstem i czy jest pełne.
– Określenie problemu uważa się za pełne, jeśli praca zawiera zarówno odtworzenie problemu (np. w postaci
pytania), jak i jego interpretację, czyli umieszczenie tego problemu w odpowiednim kontekście. Interpretacja
problemu powinna być uzasadniona (np. wagę problemu można uzasadnić jego historycznymi
uwarunkowaniami lub współczesnymi implikacjami).
– Określenie problemu uważa się za niepełne, jeśli praca nie zawiera interpretacji trafnie rozpoznanego
problemu.
– Określenie problemu uważa się za częściowo zgodne z tekstem, jeśli zdający nie w pełni rozpoznaje problem
główny lub wydobywa z tekstu tylko problem drugorzędny.
B. Sformułowanie stanowiska zdającego wobec rozwiązania przyjętego przez autora tekstu
Zdający powinien omówić i ocenić rozwiązanie zaproponowane przez autora w przedstawionym tekście.
Sformułowanie stanowiska zdającego wobec rozwiązania przyjętego przez autora tekstu jest oceniane
ze względu na to, czy jest adekwatne do tekstu i czy jest pełne.
– Sformułowanie stanowiska wobec rozwiązania przyjętego przez autora tekstu częściowo adekwatne
do tekstu zniekształca rozwiązanie proponowane przez autora.
– Sformułowanie stanowiska wobec rozwiązania przyjętego przez autora tekstu uważa się za pełne, gdy
zawiera ono odtworzenie rozwiązania przyjętego przez autora tekstu oraz trafne odwołania do innych tekstów
kultury uzasadniające stanowisko zdającego.
– Sformułowanie stanowiska wobec rozwiązania przyjętego przez autora tekstu uważa się za niepełne, kiedy
brak trafnego odwołania do innych tekstów kultury uzasadniających stanowisko zdającego.
C. Poprawność rzeczową ocenia się na podstawie liczby błędów rzeczowych. Pomyłki (np. w nazwach
własnych lub datach) niewpływające na sformułowanie stanowiska wobec rozwiązania przyjętego przez autora
tekstu uważa się za usterki, a nie błędy rzeczowe.
Błąd kardynalny to błąd rzeczowy świadczący o nieznajomości: (1) tekstu kultury, do którego odwołuje się
zdający oraz (2) kontekstu interpretacyjnego przywołanego przez zdającego.
D. Zamysł kompozycyjny ocenia się ze względu na funkcjonalność segmentacji i uporządkowania tekstu
właściwych wybranemu przez zdającego gatunkowi wypowiedzi. Należy wziąć pod uwagę, czy w tekście
zostały wyodrębnione – językowo i graficznie – części pracy i akapity niezbędne dla jasnego sformułowania
stanowiska i uzasadniających go argumentów oraz czy wyodrębnione części i akapity są uporządkowane
konsekwentnie (bez luk i zbędnych powtórzeń).
– Kompozycja jest funkcjonalna, jeśli podział tekstu na segmenty (części) i ich porządek (układ) są ściśle
powiązane z porządkiem treści i realizowanymi w tekście funkcjami retorycznymi. Odejście od zasady
trójdzielnej kompozycji nie jest błędem, jeśli segmentacja jest funkcjonalna.
Wagę zaburzenia funkcjonalności ocenia egzaminator na podstawie całości pracy (np. brak zakończenia w pracy,
w której zdający jasno rozwija swoją myśl, uznaje się za niewielkie zaburzenie, natomiast brak rozdzielenia
interpretacji problemu od interpretacji rozwiązania lub podważenie w zakończeniu wcześniejszych wywodów –
za znaczne zaburzenie).
E. Spójność lokalną ocenia się na podstawie zgodności logicznej i gramatycznej między kolejnymi,
znajdującymi się w bezpośrednim sąsiedztwie zdaniami w akapitach. Znaczne zaburzenia spójności wypowiedzi
to np. akapity zbudowane z sekwencji zdań niepowiązanych ze sobą ani logicznie, ani gramatycznie (potok
luźnych myśli, skojarzeń).
F. Styl tekstu napisanego przez zdającego ocenia się ze względu na stosowność.
Styl uznaje się za stosowny, jeśli zachowana jest zasada decorum (dobór środków językowych jest celowy
i adekwatny do wybranego przez zdającego gatunku wypowiedzi, sytuacji egzaminacyjnej, tematu i intencji
wypowiedzi oraz odmiany pisanej języka). Dopuszcza się drobne, sporadyczne odstępstwa od stosowności.
Styl częściowo stosowny dotyczy wypowiedzi, w której zdający niefunkcjonalnie łączy różne style, nie
kontroluje jednolitości stylu – np. w wypowiedzi pojawiają się wyrazy i konstrukcje z języka potocznego,
nieoficjalnego, wtręty ze stylu urzędowego, nadmierna metaforyka.
Mieszanie różnych stylów wypowiedzi uznaje się za uzasadnione, jeśli jest funkcjonalne.
Styl jest niestosowny, jeśli wypowiedź zawiera np. wulgaryzmy lub ma charakter obraźliwy.
Styl wypracowania nie musi być zgodny z upodobaniami stylistycznymi egzaminatora.
G. Poprawność językową ocenia się ze względu na liczbę i wagę błędów składniowych,
leksykalnych, słowotwórczych, frazeologicznych, fleksyjnych i stylistycznych.
Błąd stylistyczny to konstrukcja zgodna z normą językową, ale niewłaściwa w sytuacji, w której powstaje tekst,
oraz nieodpowiednia dla stylu, w jakim tekst jest pisany, np. udziwniona metafora, niefunkcjonalny
kolokwializm, wulgaryzm, nieuzasadnione powtórzenie leksykalne lub składniowe. Błędów logicznych nie
uznaje się za błędy stylistyczne.
H. Poprawność zapisu ocenia się ze względu na liczbę błędów ortograficznych i interpunkcyjnych (szacowaną
odpowiednio do objętości tekstu) oraz ich wagę (błędy rażące i nierażące). Za błąd rażący uznaje się błąd, który
polega na naruszeniu ogólnej reguły ortograficznej lub interpunkcyjnej w zapisie słów lub fraz o wysokiej
frekwencji.
2 tema. Interpretuokite ir palyginkite pateiktus Marcelijaus Martinaičio eilėraščius iš
ciklo Kukučio baladės. Jūsų rašinio apimtis turi būti ne mažesnė negu 300
žodžių.
Wymagania ogólne Wymagania szczegółowe
I. Zrozumienie własnego dziedzictwa Zdający:
narodowego lub etnicznego. 1.1. zna utwory literackie i inne teksty
kultury ważne dla poczucia tożsamości
narodowej […];
1.2. rozpoznaje wartości narodowe związane
z własnym dziedzictwem kulturowym […].
III. Tworzenie wypowiedzi. Zdający:
3.1. sprawnie posługuje się oficjalną
odmianą języka narodowego [gimnazjum];
3.1. tworzy dłuższy tekst pisany ([…]
interpretacja utworu literackiego) zgodnie
z podstawowymi regułami jego organizacji,
przestrzegając zasad spójności znaczeniowej
i logicznej;
3.2. tworzy samodzielną wypowiedź
argumentacyjną według podstawowych
zasad logiki i retoryki (stawia tezę, dobiera
i porządkuje argumenty, dobiera przykłady
ilustrujące wywód myślowy, przeprowadza
prawidłowe wnioskowanie);
3.4. stosuje uczciwe zabiegi perswazyjne,
zdając sobie sprawę z ich wartości i funkcji.
IV. Analiza i interpretacja tekstów kultury. Zdający:
4.1. R wskazuje związki między różnymi
aspektami utworu (poznawczym,
estetycznym i etycznym);
4.5. rozpoznaje treści symboliczne utworu;
4.5. R dostrzega i potrafi komentować
estetyczne wartości utworu literackiego;
4.6. wskazuje zastosowane w utworach
językowe środki wyrazu artystycznego oraz
inne wyznaczniki poetyki danych utworów;
4.6. R przeprowadza interpretację
porównawczą utworów literackich;
4.7. określa problematykę utworu
[gimnazjum];
4.10. rozpoznaje sposoby kreowania
bohatera i świata przedstawionego ([…]
sytuacja liryczna […]);
4.11. rozpoznaje podstawowe motywy oraz
ich funkcje w utworach;
4.12. wykorzystuje w interpretacji elementy
znaczące dla odczytania sensu utworów (tytuł,
podtytuł, puenta, kompozycja, słowa-klucze,
[…]);
4.13. wykorzystuje w interpretacji utworu
konteksty […].
Kryteria oceny interpretacji porównawczej
Koncepcja Uzasadnienie
Poprawność Zamysł Spójność Poprawność Poprawność
A porównywania B tezy C D E F Styl tekstu G H
rzeczowa kompozycyjny lokalna językowa zapisu
utworów interpretacyjnej
Zapis
Koncepcja Brak błędów w pełni
Uzasadnienie
niesprzeczna Pełna Styl lub nieliczne poprawny
6 12 trafne, 4 4 4
z utworami spójność stosowny błędy lub nieliczne
pogłębione
i spójna wypowiedzi nierażące błędy
Kompozycja nierażące
6 2 lub
funkcjonalna
Koncepcja nieznaczne
2 Brak błędów zaburzenia
niesprzeczna Uzasadnienie
rzeczowych spójności
4 z utworami 8 trafne, ale
i częściowo niepogłębione Liczne błędy Liczne błędy
Styl
spójna nierażące nierażące
2 częściowo 2 2
lub nieliczne lub nieliczne
Koncepcja stosowny
Uzasadnienie Zaburzenia Znaczne błędy rażące błędy rażące
częściowo
2 4 częściowo 3 funkcjonalności 1 zaburzenia
sprzeczna
trafne kompozycji spójności
z utworami
Koncepcja Brak trafnych
Jeden błąd
sprzeczna argumentów
lub więcej Brak zamysłu Wypowiedź Styl Liczne błędy Liczne błędy
0 z utworami 0 uzasadniających 0 0 0 0 0 0
błędów kompozycyjnego niespójna niestosowny rażące rażące
lub brak interpretację
rzeczowych
koncepcji porównawczą
UWAGA
Jeśli w kategorii A praca uzyska 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach.
Jeśli w kategorii A praca uzyska 2 punkty, a w kategorii B – 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach.
Jeśli praca składa się z mniej niż 300 słów, egzaminator przyznaje punkty tylko w kategoriach A, B i C.
Pojawienie się rzeczowego błędu kardynalnego dyskwalifikuje pracę – zdający otrzymuje 0 punktów.
Objaśnienia
A. Koncepcja interpretacji porównawczej jest efektem poszukiwania przez zdającego sensów wynikających
z zestawienia tekstów i wymaga ustalenia pewnych obszarów porównania, w których szuka się podobieństw
i/lub różnic między utworami, a następnie wyciąga z tego wnioski. Koncepcja jest oceniana ze względu na to,
czy jest niesprzeczna z utworami i czy jest spójna.
– Koncepcja jest niesprzeczna z utworami, jeśli znajduje potwierdzenia w obu tekstach, przy czym
porównywane obszary są dla tekstów trafne i istotne, a nie drugorzędne.
Koncepcja jest częściowo sprzeczna z utworami, jeśli jedynie we fragmentach (lub fragmencie) znajduje
potwierdzenie w tekstach lub porównywane obszary są dla tekstów drugorzędne.
Koncepcja jest całkowicie sprzeczna z utworami, jeśli nawet we fragmentach (lub fragmencie) nie znajduje
potwierdzenia w tekstach.
– Koncepcja jest spójna, gdy wypowiedź w sposób wystarczający dla uzasadnienia tezy/hipotezy
interpretacyjnej obejmuje i łączy w całość sensy obu utworów.
– Koncepcja jest częściowo spójna, gdy wypowiedź obejmuje i łączy sensy obu utworów, ale w sposób
niewystarczający dla uzasadnienia tezy/hipotezy interpretacyjnej.
– Koncepcja jest niespójna, gdy wypowiedź obejmuje sensy każdego tekstu, ale ich nie łączy (tzn. wypowiedź
składa się z dwóch niepowiązanych ze sobą interpretacji).
Brak koncepcji to brak wskazania zasady zestawienia utworów.
B. Uzasadnienie interpretacji jest oceniane ze względu na to, czy jest trafne i czy jest pogłębione.
– Uzasadnienie trafne zawiera wyłącznie powiązane z tekstami argumenty na rzecz odczytania sensów
wynikających z zestawienia utworów. Argumenty muszą wynikać ze sfunkcjonalizowanej analizy,
to znaczy wywodzić się z formy lub/i treści tekstów.
Uzasadnienie jest częściowo trafne, jeśli w pracy oprócz niepowiązanych z tekstami lub/i niewynikających
ze sfunkcjonalizowanej analizy argumentów pojawi się przynajmniej jeden argument powiązany z tekstami
i wynikający ze sfunkcjonalizowanej analizy.
– Uzasadnienie jest pogłębione, jeśli jest osadzone nie tylko w tekstach, ale także w potwierdzonych tekstami
i przyjętą koncepcją porównywania utworów kontekstach (np. biograficznym, historycznoliterackim,
filozoficznym, kulturowym). Zdający powinien choć częściowo rozwinąć przywołany kontekst, aby
uzasadnić jego pojawienie się.
– Uzasadnienie jest niepogłębione, gdy wszystkie argumenty są sfunkcjonalizowane, ale zdający przywołał
je tylko z tekstów albo tylko z kontekstów.
C. Poprawność rzeczową ocenia się na podstawie liczby błędów rzeczowych. Pomyłki (np. w nazwach
własnych lub datach) niewpływające na koncepcję interpretacyjną uważa się za usterki, a nie błędy rzeczowe.
Błąd kardynalny to błąd rzeczowy świadczący o nieznajomości: (1) tekstu kultury, do którego odwołuje się
zdający oraz (2) kontekstu interpretacyjnego przywołanego przez zdającego.
D. Kompozycję ocenia się ze względu na funkcjonalność segmentacji i uporządkowania tekstu zgodnie
z wybranym przez zdającego gatunkiem wypowiedzi. Należy wziąć pod uwagę, czy w tekście zostały
wyodrębnione – językowo i graficznie – części pracy i akapity niezbędne dla jasnego przedstawienia koncepcji
interpretacyjnej i uzasadniających ją argumentów oraz czy wyodrębnione części i akapity są logicznie
i konsekwentnie uporządkowane (bez luk i zbędnych powtórzeń).
Kompozycja jest funkcjonalna, jeśli podział tekstu na segmenty (części) i ich porządek (układ) są ściśle
powiązane z porządkiem treści i realizowanymi w tekście funkcjami retorycznymi. Odejście od zasady
trójdzielnej kompozycji nie jest błędem, jeśli segmentacja jest funkcjonalna.
E. Spójność lokalną ocenia się na podstawie zgodności logicznej i gramatycznej między kolejnymi,
znajdującymi się w bezpośrednim sąsiedztwie zdaniami w akapitach. Znaczne zaburzenia spójności wypowiedzi
to np. akapity zbudowane z sekwencji zdań niepowiązanych ze sobą ani logicznie, ani gramatycznie (potok
luźnych myśli, skojarzeń).
F. Styl tekstu napisanego przez zdającego ocenia się ze względu na stosowność.
Styl uznaje się za stosowny, jeśli zachowana jest zasada decorum (dobór środków językowych jest celowy
i adekwatny do wybranego przez zdającego gatunku wypowiedzi, sytuacji egzaminacyjnej, tematu i intencji
wypowiedzi oraz odmiany pisanej języka). Dopuszcza się drobne, sporadyczne odstępstwa od stosowności.
Styl częściowo stosowny dotyczy wypowiedzi, w której zdający niefunkcjonalnie łączy różne style, nie
kontroluje jednolitości stylu – np. w wypowiedzi pojawiają się wyrazy i konstrukcje z języka potocznego,
nieoficjalnego, wtręty ze stylu urzędowego, nadmierna metaforyka.
Mieszanie różnych stylów wypowiedzi uznaje się za uzasadnione, jeśli jest funkcjonalne.
Styl jest niestosowny, jeśli wypowiedź zawiera np. wulgaryzmy lub ma charakter obraźliwy. Styl
wypracowania nie musi być zgodny z upodobaniami stylistycznymi egzaminatora.
G. Poprawność językową ocenia się ze względu na liczbę i wagę błędów składniowych, leksykalnych,
słowotwórczych, frazeologicznych, fleksyjnych i stylistycznych.
Błąd stylistyczny to konstrukcja zgodna z normą językową, ale niewłaściwa w sytuacji, w której powstaje tekst,
oraz nieodpowiednia dla stylu, w jakim tekst jest pisany, np. udziwniona metafora, niefunkcjonalny
kolokwializm, wulgaryzm, nieuzasadnione powtórzenie leksykalne lub składniowe. Błędów logicznych nie
uznaje się za błędy stylistyczne.
H. Poprawność zapisu ocenia się ze względu na liczbę błędów ortograficznych i interpunkcyjnych (szacowaną
odpowiednio do objętości tekstu) oraz ich wagę (błędy rażące i nierażące). Za błąd rażący uznaje się błąd, który
polega na naruszeniu ogólnej reguły ortograficznej lub interpunkcyjnej w zapisie słów lub fraz o wysokiej
frekwencji.
Odpowiedź, przykładowe rozwiązanie lub rubryka pochodzą z przypisanych oficjalnych zasad CKE dla MOL-R1_1P-172, zadanie 1. To źródłowe opracowanie pierwszego przebiegu, nie niezależne rozwiązanie autorskie ani druga akceptacja redakcyjna.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
- Odczytaj wszystkie warunki polecenia
1 tema. Remdamiesi pateikta ištrauka suformuluokite problemą ir ją panagrinėkite. Naudokitės Jono Meko ir jo pašnekovės tezėmis ir apmąstymais bei kitu kultūros tekstu. Jūsų rašinio apimtis. Jūsų rašinio apimtis – ne mažiau kaip 300 žodžių. Filmininką, rašytoją Joną Meką kalbina literatūros tyrinėtoja Evelina Gužauskytė – Pasaulyje yra… Przy rozwiązywaniu zachowaj wszystkie wskazane dane, ograniczenia, jednostki i wymaganą formę odpowiedzi.
- Prześledź oficjalne rozwiązanie lub klucz
W polu odpowiedzi zachowano pełny tok rozwiązania albo rubrykę z oficjalnych zasad CKE, bez skracania do samego wyniku. Początek materiału źródłowego: 1 tema. Remdamiesi pateikta ištrauka suformuluokite problemą ir ją panagrinėkite. Naudokitės Jono Meko ir jo pašnekovės tezėmis ir apmąstymais bei kitu kultūros tekstu. Jūsų rašinio apimtis – ne mažiau kaip 300 žodžių. Wymagania ogólne Wymagania szczegółowe I. Zrozumienie własnego dziedzictwa Zdający: narodowego lub etnicznego. 1.1. zna utwory literackie i inne teksty kultury ważne dla poczucia tożsamości narodowej…
- Sprawdź zapis i punktowanie
1 tema. Remdamiesi pateikta ištrauka suformuluokite problemą ir ją panagrinėkite. Naudokitės Jono Meko ir jo pašnekovės tezėmis ir apmąstymais bei kitu kultūros tekstu. Jūsų rašinio apimtis – ne mažiau kaip 300 žodžių. Wymagania ogólne Wymagania szczegółowe I. Zrozumienie własnego dziedzictwa Zdający: narodowego lub etnicznego. 1.1. zna utwory literackie i inne teksty kultury ważne dla poczucia tożsamości narodowej […]. III. Tworzenie wypowiedzi. Zdający:… Przed zakończeniem porównaj odpowiedź z dokładnym poleceniem oraz dopuszczalnymi wariantami wskazanymi w zasadach.
Nie ograniczaj rozwiązania do końcowego wyniku. Zachowaj warunki, jednostki, tok rozumowania i wszystkie elementy wymagane przez kryteria punktowania.
Punktowanie i źródło
1 tema. Remdamiesi pateikta ištrauka suformuluokite problemą ir ją panagrinėkite.
Naudokitės Jono Meko ir jo pašnekovės tezėmis ir apmąstymais bei kitu
kultūros tekstu. Jūsų rašinio apimtis – ne mažiau kaip 300 žodžių.
Wymagania ogólne Wymagania szczegółowe
I. Zrozumienie własnego dziedzictwa Zdający:
narodowego lub etnicznego. 1.1. zna utwory literackie i inne teksty
kultury ważne dla poczucia tożsamości
narodowej […].
III. Tworzenie wypowiedzi. Zdający:
3.1. sprawnie posługuje się oficjalną
odmianą języka narodowego [gimnazjum];
3.1. tworzy dłuższy tekst pisany […]
zgodnie z podstawowymi regułami jego
organizacji, przestrzegając zasad spójności
znaczeniowej i logicznej;
3.2. tworzy samodzielną wypowiedź
argumentacyjną według podstawowych
zasad logiki i retoryki (stawia tezę, dobiera
i porządkuje argumenty, dobiera przykłady
ilustrujące wywód myślowy, przeprowadza
prawidłowe wnioskowanie);
3.4. stosuje uczciwe zabiegi perswazyjne,
zdając sobie sprawę z ich wartości i funkcji.
IV. Analiza i interpretacja tekstów kultury. Zdający:
4.1. R wskazuje związki między różnymi
aspektami utworu (poznawczym,
estetycznym i etycznym);
4.8. R rozpoznaje retoryczną organizację
wypowiedzi […];
4.7. określa problematykę utworu
[gimnazjum].
Kryteria oceny wypowiedzi argumentacyjnej
Sformułowanie
stanowiska
wobec
Określenie Poprawność Zamysł Spójność Poprawność Poprawność
A B rozwiązania C D E F Styl tekstu G H
problemu rzeczowa kompozycyjny lokalna językowa zapisu
przyjętego
przez autora
tekstu
Pełna
Zapis
Określenie spójność Brak
w pełni
problemu Stanowisko wypowiedzi błędów lub
Kompozycja Styl poprawny
9 zgodne 9 adekwatne do 6 2 lub 4 4 nieliczne 4
funkcjonalna stosowny lub nieliczne
z tekstem tekstu i pełne nieznaczne błędy
błędy
i pełne zaburzenia nierażące
nierażące
spójności
Określenie Brak
Stanowisko
problemu 2 błędów
adekwatne do
6 zgodne 6 rzeczowych
tekstu, ale
z tekstem, Liczne błędy Liczne błędy
niepełne Zaburzenia Znaczne Styl
ale niepełne nierażące nierażące
3 funkcjonalności 1 zaburzenia 2 częściowo 2 2
Określenie lub nieliczne lub nieliczne
Stanowisko kompozycji spójności stosowny
problemu błędy rażące błędy rażące
częściowo
3 częściowo 3
adekwatne do
zgodne
tekstu
z tekstem
Brak
Brak
określenia Jeden błąd
stanowiska lub
problemu lub więcej Brak zamysłu Wypowiedź Styl Liczne błędy Liczne błędy
0 0 stanowisko 0 0 0 0 0 0
lub problem błędów kompozycyjnego niespójna niestosowny rażące rażące
nieadekwatne
niezgodny rzeczowych
do tekstu
z tekstem
UWAGA
Jeśli w kategorii A praca uzyska 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach.
Jeśli w kategorii A praca uzyska 3 punkty, a w kategorii B – 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach.
Jeśli praca składa się z mniej niż 300 słów, egzaminator przyznaje punkty tylko w kategoriach A, B i C.
Pojawienie się rzeczowego błędu kardynalnego dyskwalifikuje pracę – zdający otrzymuje 0 punktów.
Objaśnienia
A. Określenie problemu. Zdający powinien zrozumieć, jaki problem podejmuje autor w przedstawionym
fragmencie tekstu, i sformułować ten problem. Określenie problemu jest oceniane ze względu na to, czy jest
zgodne z tekstem i czy jest pełne.
– Określenie problemu uważa się za pełne, jeśli praca zawiera zarówno odtworzenie problemu (np. w postaci
pytania), jak i jego interpretację, czyli umieszczenie tego problemu w odpowiednim kontekście. Interpretacja
problemu powinna być uzasadniona (np. wagę problemu można uzasadnić jego historycznymi
uwarunkowaniami lub współczesnymi implikacjami).
– Określenie problemu uważa się za niepełne, jeśli praca nie zawiera interpretacji trafnie rozpoznanego
problemu.
– Określenie problemu uważa się za częściowo zgodne z tekstem, jeśli zdający nie w pełni rozpoznaje problem
główny lub wydobywa z tekstu tylko problem drugorzędny.
B. Sformułowanie stanowiska zdającego wobec rozwiązania przyjętego przez autora tekstu
Zdający powinien omówić i ocenić rozwiązanie zaproponowane przez autora w przedstawionym tekście.
Sformułowanie stanowiska zdającego wobec rozwiązania przyjętego przez autora tekstu jest oceniane
ze względu na to, czy jest adekwatne do tekstu i czy jest pełne.
– Sformułowanie stanowiska wobec rozwiązania przyjętego przez autora tekstu częściowo adekwatne
do tekstu zniekształca rozwiązanie proponowane przez autora.
– Sformułowanie stanowiska wobec rozwiązania przyjętego przez autora tekstu uważa się za pełne, gdy
zawiera ono odtworzenie rozwiązania przyjętego przez autora tekstu oraz trafne odwołania do innych tekstów
kultury uzasadniające stanowisko zdającego.
– Sformułowanie stanowiska wobec rozwiązania przyjętego przez autora tekstu uważa się za niepełne, kiedy
brak trafnego odwołania do innych tekstów kultury uzasadniających stanowisko zdającego.
C. Poprawność rzeczową ocenia się na podstawie liczby błędów rzeczowych. Pomyłki (np. w nazwach
własnych lub datach) niewpływające na sformułowanie stanowiska wobec rozwiązania przyjętego przez autora
tekstu uważa się za usterki, a nie błędy rzeczowe.
Błąd kardynalny to błąd rzeczowy świadczący o nieznajomości: (1) tekstu kultury, do którego odwołuje się
zdający oraz (2) kontekstu interpretacyjnego przywołanego przez zdającego.
D. Zamysł kompozycyjny ocenia się ze względu na funkcjonalność segmentacji i uporządkowania tekstu
właściwych wybranemu przez zdającego gatunkowi wypowiedzi. Należy wziąć pod uwagę, czy w tekście
zostały wyodrębnione – językowo i graficznie – części pracy i akapity niezbędne dla jasnego sformułowania
stanowiska i uzasadniających go argumentów oraz czy wyodrębnione części i akapity są uporządkowane
konsekwentnie (bez luk i zbędnych powtórzeń).
– Kompozycja jest funkcjonalna, jeśli podział tekstu na segmenty (części) i ich porządek (układ) są ściśle
powiązane z porządkiem treści i realizowanymi w tekście funkcjami retorycznymi. Odejście od zasady
trójdzielnej kompozycji nie jest błędem, jeśli segmentacja jest funkcjonalna.
Wagę zaburzenia funkcjonalności ocenia egzaminator na podstawie całości pracy (np. brak zakończenia w pracy,
w której zdający jasno rozwija swoją myśl, uznaje się za niewielkie zaburzenie, natomiast brak rozdzielenia
interpretacji problemu od interpretacji rozwiązania lub podważenie w zakończeniu wcześniejszych wywodów –
za znaczne zaburzenie).
E. Spójność lokalną ocenia się na podstawie zgodności logicznej i gramatycznej między kolejnymi,
znajdującymi się w bezpośrednim sąsiedztwie zdaniami w akapitach. Znaczne zaburzenia spójności wypowiedzi
to np. akapity zbudowane z sekwencji zdań niepowiązanych ze sobą ani logicznie, ani gramatycznie (potok
luźnych myśli, skojarzeń).
F. Styl tekstu napisanego przez zdającego ocenia się ze względu na stosowność.
Styl uznaje się za stosowny, jeśli zachowana jest zasada decorum (dobór środków językowych jest celowy
i adekwatny do wybranego przez zdającego gatunku wypowiedzi, sytuacji egzaminacyjnej, tematu i intencji
wypowiedzi oraz odmiany pisanej języka). Dopuszcza się drobne, sporadyczne odstępstwa od stosowności.
Styl częściowo stosowny dotyczy wypowiedzi, w której zdający niefunkcjonalnie łączy różne style, nie
kontroluje jednolitości stylu – np. w wypowiedzi pojawiają się wyrazy i konstrukcje z języka potocznego,
nieoficjalnego, wtręty ze stylu urzędowego, nadmierna metaforyka.
Mieszanie różnych stylów wypowiedzi uznaje się za uzasadnione, jeśli jest funkcjonalne.
Styl jest niestosowny, jeśli wypowiedź zawiera np. wulgaryzmy lub ma charakter obraźliwy.
Styl wypracowania nie musi być zgodny z upodobaniami stylistycznymi egzaminatora.
G. Poprawność językową ocenia się ze względu na liczbę i wagę błędów składniowych,
leksykalnych, słowotwórczych, frazeologicznych, fleksyjnych i stylistycznych.
Błąd stylistyczny to konstrukcja zgodna z normą językową, ale niewłaściwa w sytuacji, w której powstaje tekst,
oraz nieodpowiednia dla stylu, w jakim tekst jest pisany, np. udziwniona metafora, niefunkcjonalny
kolokwializm, wulgaryzm, nieuzasadnione powtórzenie leksykalne lub składniowe. Błędów logicznych nie
uznaje się za błędy stylistyczne.
H. Poprawność zapisu ocenia się ze względu na liczbę błędów ortograficznych i interpunkcyjnych (szacowaną
odpowiednio do objętości tekstu) oraz ich wagę (błędy rażące i nierażące). Za błąd rażący uznaje się błąd, który
polega na naruszeniu ogólnej reguły ortograficznej lub interpunkcyjnej w zapisie słów lub fraz o wysokiej
frekwencji.
2 tema. Interpretuokite ir palyginkite pateiktus Marcelijaus Martinaičio eilėraščius iš
ciklo Kukučio baladės. Jūsų rašinio apimtis turi būti ne mažesnė negu 300
žodžių.
Wymagania ogólne Wymagania szczegółowe
I. Zrozumienie własnego dziedzictwa Zdający:
narodowego lub etnicznego. 1.1. zna utwory literackie i inne teksty
kultury ważne dla poczucia tożsamości
narodowej […];
1.2. rozpoznaje wartości narodowe związane
z własnym dziedzictwem kulturowym […].
III. Tworzenie wypowiedzi. Zdający:
3.1. sprawnie posługuje się oficjalną
odmianą języka narodowego [gimnazjum];
3.1. tworzy dłuższy tekst pisany ([…]
interpretacja utworu literackiego) zgodnie
z podstawowymi regułami jego organizacji,
przestrzegając zasad spójności znaczeniowej
i logicznej;
3.2. tworzy samodzielną wypowiedź
argumentacyjną według podstawowych
zasad logiki i retoryki (stawia tezę, dobiera
i porządkuje argumenty, dobiera przykłady
ilustrujące wywód myślowy, przeprowadza
prawidłowe wnioskowanie);
3.4. stosuje uczciwe zabiegi perswazyjne,
zdając sobie sprawę z ich wartości i funkcji.
IV. Analiza i interpretacja tekstów kultury. Zdający:
4.1. R wskazuje związki między różnymi
aspektami utworu (poznawczym,
estetycznym i etycznym);
4.5. rozpoznaje treści symboliczne utworu;
4.5. R dostrzega i potrafi komentować
estetyczne wartości utworu literackiego;
4.6. wskazuje zastosowane w utworach
językowe środki wyrazu artystycznego oraz
inne wyznaczniki poetyki danych utworów;
4.6. R przeprowadza interpretację
porównawczą utworów literackich;
4.7. określa problematykę utworu
[gimnazjum];
4.10. rozpoznaje sposoby kreowania
bohatera i świata przedstawionego ([…]
sytuacja liryczna […]);
4.11. rozpoznaje podstawowe motywy oraz
ich funkcje w utworach;
4.12. wykorzystuje w interpretacji elementy
znaczące dla odczytania sensu utworów (tytuł,
podtytuł, puenta, kompozycja, słowa-klucze,
[…]);
4.13. wykorzystuje w interpretacji utworu
konteksty […].
Kryteria oceny interpretacji porównawczej
Koncepcja Uzasadnienie
Poprawność Zamysł Spójność Poprawność Poprawność
A porównywania B tezy C D E F Styl tekstu G H
rzeczowa kompozycyjny lokalna językowa zapisu
utworów interpretacyjnej
Zapis
Koncepcja Brak błędów w pełni
Uzasadnienie
niesprzeczna Pełna Styl lub nieliczne poprawny
6 12 trafne, 4 4 4
z utworami spójność stosowny błędy lub nieliczne
pogłębione
i spójna wypowiedzi nierażące błędy
Kompozycja nierażące
6 2 lub
funkcjonalna
Koncepcja nieznaczne
2 Brak błędów zaburzenia
niesprzeczna Uzasadnienie
rzeczowych spójności
4 z utworami 8 trafne, ale
i częściowo niepogłębione Liczne błędy Liczne błędy
Styl
spójna nierażące nierażące
2 częściowo 2 2
lub nieliczne lub nieliczne
Koncepcja stosowny
Uzasadnienie Zaburzenia Znaczne błędy rażące błędy rażące
częściowo
2 4 częściowo 3 funkcjonalności 1 zaburzenia
sprzeczna
trafne kompozycji spójności
z utworami
Koncepcja Brak trafnych
Jeden błąd
sprzeczna argumentów
lub więcej Brak zamysłu Wypowiedź Styl Liczne błędy Liczne błędy
0 z utworami 0 uzasadniających 0 0 0 0 0 0
błędów kompozycyjnego niespójna niestosowny rażące rażące
lub brak interpretację
rzeczowych
koncepcji porównawczą
UWAGA
Jeśli w kategorii A praca uzyska 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach.
Jeśli w kategorii A praca uzyska 2 punkty, a w kategorii B – 0 punktów, egzaminator nie przyznaje punktów w pozostałych kategoriach.
Jeśli praca składa się z mniej niż 300 słów, egzaminator przyznaje punkty tylko w kategoriach A, B i C.
Pojawienie się rzeczowego błędu kardynalnego dyskwalifikuje pracę – zdający otrzymuje 0 punktów.
Objaśnienia
A. Koncepcja interpretacji porównawczej jest efektem poszukiwania przez zdającego sensów wynikających
z zestawienia tekstów i wymaga ustalenia pewnych obszarów porównania, w których szuka się podobieństw
i/lub różnic między utworami, a następnie wyciąga z tego wnioski. Koncepcja jest oceniana ze względu na to,
czy jest niesprzeczna z utworami i czy jest spójna.
– Koncepcja jest niesprzeczna z utworami, jeśli znajduje potwierdzenia w obu tekstach, przy czym
porównywane obszary są dla tekstów trafne i istotne, a nie drugorzędne.
Koncepcja jest częściowo sprzeczna z utworami, jeśli jedynie we fragmentach (lub fragmencie) znajduje
potwierdzenie w tekstach lub porównywane obszary są dla tekstów drugorzędne.
Koncepcja jest całkowicie sprzeczna z utworami, jeśli nawet we fragmentach (lub fragmencie) nie znajduje
potwierdzenia w tekstach.
– Koncepcja jest spójna, gdy wypowiedź w sposób wystarczający dla uzasadnienia tezy/hipotezy
interpretacyjnej obejmuje i łączy w całość sensy obu utworów.
– Koncepcja jest częściowo spójna, gdy wypowiedź obejmuje i łączy sensy obu utworów, ale w sposób
niewystarczający dla uzasadnienia tezy/hipotezy interpretacyjnej.
– Koncepcja jest niespójna, gdy wypowiedź obejmuje sensy każdego tekstu, ale ich nie łączy (tzn. wypowiedź
składa się z dwóch niepowiązanych ze sobą interpretacji).
Brak koncepcji to brak wskazania zasady zestawienia utworów.
B. Uzasadnienie interpretacji jest oceniane ze względu na to, czy jest trafne i czy jest pogłębione.
– Uzasadnienie trafne zawiera wyłącznie powiązane z tekstami argumenty na rzecz odczytania sensów
wynikających z zestawienia utworów. Argumenty muszą wynikać ze sfunkcjonalizowanej analizy,
to znaczy wywodzić się z formy lub/i treści tekstów.
Uzasadnienie jest częściowo trafne, jeśli w pracy oprócz niepowiązanych z tekstami lub/i niewynikających
ze sfunkcjonalizowanej analizy argumentów pojawi się przynajmniej jeden argument powiązany z tekstami
i wynikający ze sfunkcjonalizowanej analizy.
– Uzasadnienie jest pogłębione, jeśli jest osadzone nie tylko w tekstach, ale także w potwierdzonych tekstami
i przyjętą koncepcją porównywania utworów kontekstach (np. biograficznym, historycznoliterackim,
filozoficznym, kulturowym). Zdający powinien choć częściowo rozwinąć przywołany kontekst, aby
uzasadnić jego pojawienie się.
– Uzasadnienie jest niepogłębione, gdy wszystkie argumenty są sfunkcjonalizowane, ale zdający przywołał
je tylko z tekstów albo tylko z kontekstów.
C. Poprawność rzeczową ocenia się na podstawie liczby błędów rzeczowych. Pomyłki (np. w nazwach
własnych lub datach) niewpływające na koncepcję interpretacyjną uważa się za usterki, a nie błędy rzeczowe.
Błąd kardynalny to błąd rzeczowy świadczący o nieznajomości: (1) tekstu kultury, do którego odwołuje się
zdający oraz (2) kontekstu interpretacyjnego przywołanego przez zdającego.
D. Kompozycję ocenia się ze względu na funkcjonalność segmentacji i uporządkowania tekstu zgodnie
z wybranym przez zdającego gatunkiem wypowiedzi. Należy wziąć pod uwagę, czy w tekście zostały
wyodrębnione – językowo i graficznie – części pracy i akapity niezbędne dla jasnego przedstawienia koncepcji
interpretacyjnej i uzasadniających ją argumentów oraz czy wyodrębnione części i akapity są logicznie
i konsekwentnie uporządkowane (bez luk i zbędnych powtórzeń).
Kompozycja jest funkcjonalna, jeśli podział tekstu na segmenty (części) i ich porządek (układ) są ściśle
powiązane z porządkiem treści i realizowanymi w tekście funkcjami retorycznymi. Odejście od zasady
trójdzielnej kompozycji nie jest błędem, jeśli segmentacja jest funkcjonalna.
E. Spójność lokalną ocenia się na podstawie zgodności logicznej i gramatycznej między kolejnymi,
znajdującymi się w bezpośrednim sąsiedztwie zdaniami w akapitach. Znaczne zaburzenia spójności wypowiedzi
to np. akapity zbudowane z sekwencji zdań niepowiązanych ze sobą ani logicznie, ani gramatycznie (potok
luźnych myśli, skojarzeń).
F. Styl tekstu napisanego przez zdającego ocenia się ze względu na stosowność.
Styl uznaje się za stosowny, jeśli zachowana jest zasada decorum (dobór środków językowych jest celowy
i adekwatny do wybranego przez zdającego gatunku wypowiedzi, sytuacji egzaminacyjnej, tematu i intencji
wypowiedzi oraz odmiany pisanej języka). Dopuszcza się drobne, sporadyczne odstępstwa od stosowności.
Styl częściowo stosowny dotyczy wypowiedzi, w której zdający niefunkcjonalnie łączy różne style, nie
kontroluje jednolitości stylu – np. w wypowiedzi pojawiają się wyrazy i konstrukcje z języka potocznego,
nieoficjalnego, wtręty ze stylu urzędowego, nadmierna metaforyka.
Mieszanie różnych stylów wypowiedzi uznaje się za uzasadnione, jeśli jest funkcjonalne.
Styl jest niestosowny, jeśli wypowiedź zawiera np. wulgaryzmy lub ma charakter obraźliwy. Styl
wypracowania nie musi być zgodny z upodobaniami stylistycznymi egzaminatora.
G. Poprawność językową ocenia się ze względu na liczbę i wagę błędów składniowych, leksykalnych,
słowotwórczych, frazeologicznych, fleksyjnych i stylistycznych.
Błąd stylistyczny to konstrukcja zgodna z normą językową, ale niewłaściwa w sytuacji, w której powstaje tekst,
oraz nieodpowiednia dla stylu, w jakim tekst jest pisany, np. udziwniona metafora, niefunkcjonalny
kolokwializm, wulgaryzm, nieuzasadnione powtórzenie leksykalne lub składniowe. Błędów logicznych nie
uznaje się za błędy stylistyczne.
H. Poprawność zapisu ocenia się ze względu na liczbę błędów ortograficznych i interpunkcyjnych (szacowaną
odpowiednio do objętości tekstu) oraz ich wagę (błędy rażące i nierażące). Za błąd rażący uznaje się błąd, który
polega na naruszeniu ogólnej reguły ortograficznej lub interpunkcyjnej w zapisie słów lub fraz o wysokiej
frekwencji.
Strona arkusza: 2
Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.