Zadanie 1
35 pktJęzyk litewski — odpowiedź według zasad CKE
Dwa alternatywne tematy i pełne teksty źródłowe MMLL-R0-100-2305
Temat 1: miłość i tęsknota za ojczyzną — porównanie Nėris i Brazdžionisa. Temat 2: twórca i emigracja — artykuł Kuizinienė oraz wybrane utwory.
Pełne własne polecenie i materiały
Pasirinkite vieną iš pateiktų temų ir parašykite rašinį.
• Jūsų rašinio apimtis turi būti ne mažesnė kaip 350 žodžių.
• Pasirinktos temos numerį įrašykite langelyje.
• Rašinį rašykite nurodytame lauke. Nerašykite paraštėse.
• Rašinį rašykite lietuviškai.
1 tema (0–35)
Tėvynės meilė ir ilgesys. Svarstykite interpretuodami ir lygindami pateiktus Salomėjos
Nėries ir Bernardo Brazdžionio eilėraščius.
Salomėja Nėris
Lietuvai
Iš negandingų vakarų
Audrų perkūnijų prikrauti
Lingavo debesų laivai.
Tada graži, graži buvai,
Akim tyliųjų ežerų…
Lyg eidama linelių rauti.
Dangus įkaito nuo žarų,
Gaisravietės žėravo baisios.
Ties vieškeliu, ties vėjuotu
Nustebusi stovėjai tu
Akim tyliųjų ežerų,
Upelių kaspinais žydraisiais.
Negaila juodbėrių bėrų,
Jaunų dienų jaunam negaila.
Man gaila tik tavęs vienos
Įsigalvojusios, liūdnos –
Akim tyliųjų ežerų…
Tavęs man begaliniai gaila.
Ir tavo ašarų tyrų…
Jom dulkių vieškelio nelaistyk.
Neverk daugiau ir neliūdėk,
Kovon mane tu palydėk
Akim tyliųjų ežerų…
Tau dovanų parnešiu laisvę.
Maskva, 1944 m.
http://antologija.lt
Bernardas Brazdžionis
Aš čia – gyva
leškojau tėviškės tamsioj naktyj, it kapas:
– Kur tu, tėvyne, kur tu, Lietuva?
Ar plaka dar skausme širdis sukepus,
ar tu gyva, ar negyva?
Iškėliau, šaukdamas, rankas į dangų juodą:
– Kur tu, tėvyne, kur tu, Lietuva?
Ir kai parpuoliau, bėgdamas per gruodą,
atsakė man: – Aš čia – gyva.
Aš čia – gyva, – po kojų tarė žemė,
aš čia – gyva – sūnau, ar nematai?
Aš čia – gyva, – palinkę ir sutemę
atsiliepė dangaus skliautai.
Aš čia – gyva, – Dubysa subangavo,
aš čia – gyva, – jai pritarė krantuos,
aš čia – gyva, – kaip aidas sudejavo
daina pagojuose aukštuos.
Ėjau klupau iš pirkios į pirkelę:
– Kur tu, tėvyne, kur tu, Lietuva?
Tik balsas tas man rodė tamsų kelią:
Aš čia – gyva, aš čia – gyva.
Kaip skausmo ašaros, mirgėjo žiburėliai…
– Ar tu tenai, ar tu ten, Lietuva?
Ir iš tamsos, ir iš nakties, ir iš šešėlių
atsiliepė: – Aš čia – gyva.
1940 m.
http://antologija.lt
2 tema (0–35)
Kūrėjas ir emigracija. Svarstykite remdamiesi pateikta Dalios Kuizinienės straipsnio
ištrauka ir kitais pasirinktais lietuvių literatūros tekstais.
Dalia Kuizinienė
Praradimo ir išlikimo dilema išeivijos kultūroje
Vengdami represijų, iš Lietuvos 1944–1945 m. buvo priversti pasitraukti apie 60
tūkstančių lietuvių. Tai kardinaliai pakeitė jų gyvenimą, dvasinę savimonę, pasikeitę sąlygos
veikė pasitraukusiųjų vertybinę orientaciją. Jau Lietuvoje patirtoji karo katastrofa, okupacijų
išgyvenimai buvo pažeidę ne tik natūralų, įprastą gyvenimo ritmą, bet tragiškai palietę
daugelio asmeninius gyvenimus, kūrybą. Pasitraukusieji lietuviai drauge su panašaus likimo
kitų Baltijos šalių, ukrainiečių, lenkų žmonėmis prieglobstį atranda Vokietijoje, suskirstytoje
į karą laimėjusiųjų sąjungininkų anglų, amerikiečių, prancūzų zonas. […]
Įvardijimas savęs tremtiniais lietuviams buvo priimtiniausias pirmaisiais buvimo svetur
metais Vokietijoje. Jis buvo vartojamas penkerius metus. […] Jau vėliau Amerikoje gimtinės,
žemės ir su ja susijusių vertybių praradimas, mėginimas pritapti svetimojoje aplinkoje yra
pavadinamas tarptautine egzilio, egzodo arba lietuviškąja išeivio sąvoka.
Tremtis pirmaisiais pasitraukimo iš Lietuvos metais daugelio išeivijos kultūrininkų, kūrėjų
suvokiama kaip asmeninė ir visos tautos tragedija. […] Fizinis savosios žemės praradimas
buvo itin skausmingas iš kaimo kilusiam žmogui, kuriam „emigruoti reiškia tam tikra prasme
numirti“. Tai viena iš kraštutinių tremtininkiškos pasaulėjautos pasireiškimo formų […].
Dauguma lietuvių buvo kilę iš kaimo, ir žemė, ryšys su žeme, archajinė liaudies pasaulėjauta
buvo jų įkvėpimo šaltinis, iš čia jie sėmėsi jėgų savo kūrybai. Neatsitiktinai jau pirmųjų metų
tremties literatūroje randame itin daug žemės mistikos, žemės mitologijos. […]
Praradimo kančia griauna vertybinę sistemą, pastovumą, tuo pačiu egzilio žmogus, ypač
kūrėjas, tampa savo tautos reprezentantu svetimoje kultūrinėje aplinkoje: „…kančia yra lyg
ta kaina, kurią mes turime mokėti už mūsų žmogiškąją tobulybę, už mūsų pirmąją vietą tarp
kitų pasaulio būtybių“. Daugeliui kūrėjų penkeri metai, praleisti Vokietijos DP* stovyklose,
tampa dvasinio lūžio, kūrybinių ieškojimų, kartais pralaimėjimų, kartais atradimų laikotarpiu.
Šiuo laikotarpiu, kai netenkama pastoviųjų vertybių, vieni užsidaro, nesidomi aplinkiniu
gyvenimu ir puoselėja iš Lietuvos atsineštąsias vertybes, kiti mėgina ieškoti naujų kūrybinio
ar visuomeninio gyvenimo įprasminimo kelių. Gimtinėje egzistavo natūralus ryšys su tradicija,
su savo tautos istorija, kultūra. Tremtyje atskaitos taškai, vertinimo kriterijai susvyravo, iškilo
būtinybė juos keisti, tačiau ir tremtyje visais įmanomais būdais mėginta atkurti visus Lietuvoje
egzistavusius visuomeninio bei kultūrinio gyvenimo modelius, politines bei visuomenines
organizacijas. […]
Šalia daugybės politinių ir visuomeninių organizacijų veiklos Vokietijos DP stovyklose
nuolat plečiamas švietimo ir kultūrinis tinklas: buvo kuriamos mokyklos, leidžiami vadovėliai,
studentai tęsė studijas Vokietijos, Austrijos universitetuose ar naujai įkurtame Pabaltijo
universitete Hamburge. Atgaivinami dramos ir dailės sambūriai, leidžiamos knygos ir spauda.
[…]
Išskirtinės tremties sąlygos, pasikeitusi kultūros, literatūros ir meno samprata sukūrė
galimybę kurti, dalyvauti meno kūrybos procese daugeliui mėgėjų. Kūryba, iškelianti
ir aukštinanti patriotinius jausmus, daugelio tuometinėje sampratoje tapo kovos priemone
už paliktosios tėvynės laisvę, už pavyzdingo lietuvio įvaizdžio literatūroje formavimą. […]
Įvairių generacijų atstovai svetimoje aplinkoje adaptavosi skirtingai, nevienodai jie priėmė
vakarietiškas įtakas. Jaunoji karta svetimoje aplinkoje ieškojo naujų savęs įprasminimo būdų,
nebuvo užsidariusi nuo pasaulinės kultūros ar literatūros įtakų, o jungė vakarietiškąją tradiciją
su lietuviškąja. […]
Jaunieji rašytojai ir žurnalistai gana lanksčiai ir imliai perėmė, pritaikė tai, ką pozityvaus
gavo studijuodami Vokietijos universitetuose, skaitydami knygas, ieškodami visuotinės
kultūros paralelių su lietuviškosios kultūros tremtyje įvairiomis tendencijomis bei mėgindami
atsakyti į klausimą, kokia lietuvių kultūros vieta pasaulyje. Tai buvo individualus santykis
su tuometine gyvenamąja tikrove, jaučiant ir save to konteksto dalimi, išgyvenant nuolatinę
įtampą tarp lietuviškojo identiteto ir pasaulio pilietybės. Jaunųjų lankstumas leido jiems
perimti iš svetimosios aplinkos tai, kas pozityvu, nauja, o vyresniųjų kultūrininkų užsidarymas
lietuviškojoje tradicijoje „atitolino nuo pasaulio ir sunkino galimybę priimti tai, kas teigiama,
nors ir nelietuviška“.
Pagal: http://www.tekstai.lt
Pasirinkite vieną iš dviejų temų ir parašykite lietuviškai ne trumpesnį kaip 350 žodžių rašinį. Abu temos variantai ir visi privalomi tekstai pateikti žemiau.
Pokaż dwa modele i omówienie
Autorskie modele — wybierz tylko jeden temat (nie są pracami CKE).
TEMAT 1 — INTERPRETACJA PORÓWNAWCZA
Tėvynė kaip sužeistas žmogus ir gyvas balsas
Salomėjos Nėries eilėraštį „Lietuvai“ ir Bernardo Brazdžionio „Aš čia – gyva“ sieja tėvynės meilė, išgyvenama istorinio pavojaus ir atskirties metu. Abiejų tekstų lyriniai subjektai mato Lietuvą kenčiančią, tačiau neleidžia jos sutapatinti su pralaimėjimu ar išnykimu. Nėries kūrinyje tėvynė įgauna liūdnos moters pavidalą, o subjektas pažada grįžti su laisve. Brazdžionio eilėraštyje žmogus tamsoje ieško Lietuvos ir išgirsta jos atsakymą gamtoje, žemėje bei dainoje. Taigi vienas tekstas pabrėžia pareigą veikti dėl sužeistos tėvynės, kitas — tikėjimą, kad ji gyva net tada, kai politinė tikrovė atrodo kaip kapas.
Nėries eilėraščio pradžioje iš vakarų artėja audros ir perkūnijos prikrauti debesų laivai. Grėsmė apima dangų, todėl nepalieka saugios erdvės. Šiame dramatiškame fone Lietuva vis dėlto išlieka graži. Pakartojimas „graži, graži“ ir tylūs ežerų akių vaizdiniai sužmogina šalį: ji primena jauną moterį, einančią linų rauti. Kasdienio kaimo darbo detalė susieja tėvynę ne su abstrakčiu žemėlapiu, o su pažįstamu gyvenimo ritmu.
Antroje strofoje peizažas pasikeičia. Dangus įkaista nuo gaisrų, o prie vėjuoto vieškelio stovinti Lietuva atrodo nustebusi ir pažeidžiama. Mėlyni upelių kaspinai tęsia moters įvaizdį, tačiau grožis dabar kontrastuoja su katastrofa. Eilėraščio subjektas gailisi ne prarastos jaunystės ar žirgų, o vien tėvynės. Toks vertybių pasirinkimas rodo, kad asmeninis likimas tampa mažiau svarbus už bendruomenės kančią.
Paskutinėje strofoje užuojauta virsta įsipareigojimu. Kalbėtojas prašo Lietuvos nebeverkti ir palydėti jį į kovą. Pažadas parnešti laisvę yra nukreiptas į ateitį. Tėvynės meilė čia nėra vien ilgesys; ji reikalauja veiksmo ir aukos. Vis dėlto jos personifikacija išlieka švelni: subjektas nori sustabdyti tyras ašaras, o ne naudoti šalį kaip skambų lozungą.
Brazdžionio eilėraštis prasideda ne pažadu, bet klausimu. Tamsi naktis lyginama su kapu, o kalbėtojas nežino, ar Lietuvos širdis dar plaka. Pakartotinis kreipinys „Kur tu, tėvyne?“ perteikia emigranto ar nuo gimtojo pasaulio atskirto žmogaus būseną: geografinis ir istorinis ryšys atrodo nutrūkęs. Subjektas bėga, klumpa, kelia rankas į juodą dangų, todėl ieškojimas apima visą jo kūną ir sąmonę.
Atsakymas „Aš čia – gyva“ pirmiausia pasigirsta po kojomis. Lietuva prabyla per žemę, dangų, Dubysą, krantus ir aukštų girių dainą. Personifikacija išskaido vieną balsą į daugybę gamtos ženklų. Tai, ko subjektas ieško kaip tolimo objekto, pasirodo esą šalia ir aplink jį. Tėvynė gyva ne todėl, kad dingo pavojus, bet todėl, kad išlieka kraštovaizdyje, kalboje, atmintyje ir žmonių dainoje.
Refrenas suteikia kūriniui dialogo formą. Kiekvienas klausimas apie mirtį sulaukia to paties atsakymo, kuris palaipsniui tampa vidiniu įsitikinimu. Nėries eilėraštyje vyrauja vaizdiniai — ežerų akys, upelių kaspinai, gaisrų žaros. Brazdžionio tekste itin svarbus garsas: žemė taria, Dubysa pritaria, daina atsiliepia, balsas rodo kelią. Pirmasis subjektas žiūri į sužeistą Lietuvą, antrasis mokosi ją išgirsti.
Skiriasi ir ilgesio kryptis. Nėries kalbėtojas ruošiasi kovai ir projektuoja būsimą sugrįžimą su laisvės dovana. Brazdžionio subjektas klaidžioja tamsoje, tačiau atranda tėvynės buvimą dabartyje. Vis dėlto abu kūriniai priešinasi beviltiškumui. Meilė leidžia matyti grožį katastrofos viduryje, o ilgesys virsta ne pasyviu skausmu, bet pažadu arba tikėjimu.
Taigi „Lietuvai“ ir „Aš čia – gyva“ parodo dvi viena kitą papildančias patriotinio jausmo formas. Tėvynė gali būti sužeistas artimas žmogus, kuriam reikia pagalbos, ir gyvas balsas, palaikantis ieškantįjį tamsoje. Nėris pabrėžia atsakomybę už šalies ateitį, Brazdžionis — jos dvasinį nenugalimumą. Abiejuose tekstuose meilė Lietuvai išsaugo viltį, o ilgesys patvirtina, kad ryšys su tėvyne tebėra gyvas.
TEMAT 2 — WYPOWIEDŹ ARGUMENTACYJNA
Kūryba emigracijoje: atmintis, lūžis ir laisvė
Dalios Kuizinienės straipsnyje „Praradimo ir išlikimo dilema išeivijos kultūroje“ emigracija parodyta kaip radikalus gyvenimo bei kūrybos lūžis. Pasitraukęs žmogus netenka ne tik namų, bet ir natūralaus ryšio su kalba, žeme, istorija bei bendruomene. Kūrėjui tenka papildoma atsakomybė: svetimoje aplinkoje jis gali tapti savo tautos atstovu, tačiau kartu privalo ieškoti naujos meninės kalbos. Manau, kad emigracija kūrybos vien tik nesunaikina ir vien tik neišlaisvina. Ji sukuria įtampą tarp atminties ir dabarties, o vertingiausi kūriniai gimsta tada, kai autorius nei užsidaro praeities kopijoje, nei išsižada savo kultūrinės patirties.
Kuizinienė primena, kad po Antrojo pasaulinio karo pasitraukę lietuviai pirmiausia save vadino tremtiniais. Toks žodis pabrėžė prievartą ir viltį grįžti. Vėliau įsitvirtino egzilio bei išeivio sąvokos, rodančios ilgesnį gyvenimą tarp dviejų pasaulių. Žmogui, kurio vaizduotę maitino kaimo žemė ir papročiai, emigracija galėjo reikšti simbolinę mirtį. Todėl ankstyvojoje išeivijos literatūroje sustiprėjo žemės mitologija, ilgesys ir praradimo skausmas.
Tačiau straipsnis neapsiriboja netekties vaizdu. DP stovyklose buvo kuriamos mokyklos, leidžiamos knygos, atkuriami meno sambūriai. Kultūra tapo būdu išsaugoti bendruomenę be valstybės teritorijos. Kuizinienė taip pat skiria kartų reakcijas: vieni kūrėjai užsidarė atsineštoje tradicijoje, o kiti mėgino lietuvišką patirtį jungti su Vakarų kultūra. Šis skirtumas svarbus, nes vien saugojimas gali sustingdyti meną, o beatodairiškas prisitaikymas — nutraukti atmintį.
Sudėtingą emigranto kūrėjo padėtį atskleidžia Antano Škėmos romanas „Balta drobulė“. Antanas Garšva yra lietuvių poetas, Niujorke dirbantis liftininku. Vienoda uniforma ir mechaninis kilimas aukštyn bei žemyn paverčia kasdienybę pasikartojančiu vaidmeniu, kuris beveik nepalieka vietos kūrybai. Didmiestyje jo kalba, išsilavinimas ir ankstesnė socialinė tapatybė nebesuteikia savaime suprantamos vietos. Taigi emigracija reiškia ne tik geografinį atstumą, bet ir skausmingą neatitikimą tarp vidinio pasaulio bei išorinės funkcijos.
Garšvos sąmonėje dabartis nuolat susipina su vaikystės, karo, meilės ir Lietuvos prisiminimais. Fragmentiška romano kompozicija nėra vien formalus eksperimentas: ji perteikia žmogų, kuris nebegali sudėti gyvenimo į vientisą pasakojimą. Tautosaka, lietuviški žodžiai ir kultūrinės nuorodos saugo ryšį su kilme, bet kartu grįžta kaip traumos dalis. Kūryba padeda Garšvai suvokti save, tačiau nepanaikina ligos ir vienatvės. Škėma neidealizuoja emigracijos: nauja aplinka skatina modernią formą, bet už ją mokama dvasinio suskilimo kaina.
Kitokią kūrėjo laikyseną rodo Henriko Radausko eilėraštis „Aš nestatau namų“. Lyrinis subjektas pareiškia, kad nestato namų ir neveda tautos; jo užduotis — klausytis pasaulio muzikos ir paversti ją eilėraščiu. Toks požiūris prieštarauja reikalavimui kiekvieną išeivijos kūrinį paversti tiesiogine patriotine deklaracija. Menas turi teisę į vaizduotę, grožį ir autonomiją. Tačiau ši autonomija nereiškia kultūrinės išdavystės. Pats eilėraštis, parašytas lietuvių kalba ir tęsiantis jos poetines galimybes, saugo bendruomenės kultūrą kitu būdu negu politinis šūkis.
Škėmos ir Radausko kūriniai papildo Kuizinienės aprašytą dilemą. Garšva įkūnija skausmingą praradimą ir bandymą sujungti lietuvišką atmintį su moderniu Vakarų didmiesčiu. Radausko subjektas gina kūrybos laisvę nuo pareigos nuolat reprezentuoti tautą. Pirmuoju atveju emigracija įsiveržia į pačią sąmonės formą, antruoju — skatina aiškiau apibrėžti menininko nepriklausomybę. Abu atsakymai rodo, kad kūrėjas negali būti tik kultūrinio paveldo saugotojas mechanine prasme.
Vis dėlto visiška izoliacija taip pat būtų klaidinga. Kuizinienė pabrėžia, kad jaunesni autoriai produktyviai jungė lietuvišką tradiciją su pasauline kultūra. Toks jungimas nereikalauja pasirinkti tik vienos tapatybės. Kūrėjas gali kalbėti iš savo istorinės patirties ir kartu naudoti naujas formas, ginčytis su paveldėtais lūkesčiais, dalyvauti platesniame meno pokalbyje.
Todėl emigracija kūrėjui tampa išbandymu, kuris keičia ir temą, ir meninę kalbą. Praradimas gali suardyti žmogų, bet atmintis, bendruomenės institucijos ir kūrybinė laisvė leidžia kurti naują kultūros tęstinumą. Išeivijos menas išlieka gyvas ne tada, kai tik pakartoja praeitį, o tada, kai išsaugo ryšį su ja ir sąžiningai kalba apie pasikeitusį pasaulį.
Autorskie opracowanie MMLL-R0-100-2305. Oba modele są pierwszą redakcją wymagającą niezależnej recenzji języka litewskiego, literaturoznawczej i egzaminatorskiej. Nie są oficjalnymi odpowiedziami CKE ani gwarancją punktów; zdający wybiera jeden temat i pisze własną pracę.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
- Wybierz jeden temat i zachowaj jego obowiązkowe źródła
Temat 1 wymaga porównania obu podanych wierszy Nėris i Brazdžionisa. Temat 2 wymaga wykorzystania artykułu Kuizinienė oraz co najmniej jednego samodzielnie wybranego utworu literatury litewskiej. Nie wolno mieszać tematów ani zastąpić analizy streszczeniem.
- Temat 1: postaw wspólną tezę o miłości i tęsknocie
Model pokazuje, że oba teksty przeciwstawiają historycznemu zagrożeniu więź z żywą Litwą. U Nėris uczucie prowadzi do obietnicy działania dla zranionej ojczyzny, u Brazdžionisa — do rozpoznania jej obecności w ziemi, naturze, pamięci i pieśni.
- Temat 1: porównuj obrazy, głos i kierunek czasu
U Nėris dominują wizualne obrazy kobiety o oczach jezior, pożarów i przyszłego powrotu z wolnością. Brazdžionis buduje dialog pytań oraz refrenowego głosu «Aš čia – gyva», który rozbrzmiewa w teraźniejszości przez ziemię, Dubysę i pieśń.
- Temat 2: wykorzystaj artykuł jako mapę problemu
Kuizinienė opisuje utratę ziemi i stabilnych wartości, rolę twórcy jako reprezentanta wspólnoty, odbudowę instytucji kultury oraz różnicę między zamknięciem w tradycji a łączeniem jej z wpływami Zachodu. Model rozwija każdy z tych punktów.
- Temat 2: zestaw dwa odmienne doświadczenia twórcy
«Balta drobulė» pokazuje rozszczepioną pamięć poety Garšvy i modernistyczną formę wyrastającą z emigracyjnego kryzysu. «Aš nestatau namų» broni autonomii sztuki, ale samym użyciem języka litewskiego nadal tworzy ciągłość kultury bez redukowania poezji do deklaracji.
- Sprawdź limit, skalę i samodzielność
Modele mają 524 i 569 słów wraz z tytułami, więc każdy osobno przekracza minimum 350. Skala wynosi 1+16+7+11=35 pkt; poniżej limitu kompozycja i język są zerowane. To pierwsza redakcja do niezależnej recenzji litewskiej i egzaminatorskiej, a nie tekst do odtworzenia jako własny.
Nie mieszaj dwóch tematów. W temacie 1 nie twórz dwóch niezależnych interpretacji bez wspólnej tezy, a w temacie 2 nie ograniczaj się do streszczenia artykułu ani ogólników o emigracji bez analizy utworów.
Punktowanie i źródło
35 pkt = warunki formalne 1 + kompetencje literackie i kulturowe 16 + kompozycja 7 (struktura 3, spójność 3, styl 1) + język 11 (zakres i poprawność 7, ortografia 2, interpunkcja 2). Temat 1 wymaga funkcjonalnego porównania obu podanych wierszy. Temat 2 wymaga odwołania do artykułu Kuizinienė i co najmniej jednego utworu literackiego; model wykorzystuje dwa. Jeżeli praca ma mniej niż 350 słów, ocenia się tylko warunki formalne oraz kompetencje literackie i kulturowe, a za kompozycję i język przyznaje się 0 pkt. Brak rozwinięcia zeruje wszystkie kryteria. Modele są autorskimi przykładami do nauki, nie odpowiedziami CKE, pracami ocenionymi przez egzaminatora ani gwarancją wyniku.
Pełne własne zasady oceniania MMLL-R0-100-2305:
Pasirinkite vieną iš pateiktų temų ir parašykite rašinį.
• Jūsų rašinio apimtis turi būti ne mažesnė kaip 350 žodžių.
• Pasirinktos temos numerį įrašykite langelyje.
• Rašinį rašykite nurodytame lauke. Nerašykite paraštėse.
• Rašinį rašykite lietuviškai.
1 tema (0–35)
Tėvynės meilė ir ilgesys. Svarstykite interpretuodami ir lygindami pateiktus Salomėjos
Nėries ir Bernardo Brazdžionio eilėraščius.
Wymagania egzaminacyjne 2023 i 20241
Wymagania ogólne Wymagania szczegółowe
I. Świadomość własnego dziedzictwa I. Świadomość własnego dziedzictwa
narodowego […]. narodowego […]. Zdający:
1. Rozumienie znaczenia literatury i kultury 2) rozumie tematy, motywy, toposy
w kształtowaniu poczucia tożsamości charakterystyczne dla literatury narodowej;
narodowej […]. 3) rozumie związek poznanych utworów
z życiem narodu i różnych grup
wspólnotowych.
II. Kształcenie językowe. II.3. Komunikacja językowa i kultura
1. Rozumienie wartości języka ojczystego języka. Zdający:
oraz jego funkcji w budowaniu wspólnoty 1) sprawnie posługuje się oficjalną […]
rodzinnej, narodowej i kulturowej. odmianą języka narodowego;
2. Kształtowanie odpowiedzialności 4) stosuje uczciwe zabiegi perswazyjne,
za świadome posługiwanie się językiem zdając sobie sprawę z ich wartości i funkcji;
ojczystym. 8) stosuje zasady etyki i etykiety językowej
6. Pogłębianie umiejętności poprawnego […].
pisania […] zgodnego z zasadami
poprawności językowej.
III. Kształcenie literackie i kulturowe. III.1. Analiza i interpretacja utworów
1. Pogłębianie umiejętności analizy literackich. Zdający:
i interpretacji utworów literackich i innych 1) zna podstawy periodyzacji literatury
tekstów kultury z wykorzystaniem właściwej mniejszości narodowej […];
terminologii. 2) zna prądy literackie i artystyczne
2. Rozumienie zależności między w epokach literackich, określa ich cechy;
wydarzeniami historycznymi a literaturą 3) rozpoznaje gatunki literackie, potrafi
i kulturą. wymienić ich cechy;
3. Pogłębianie zdolności rozumienia 4) wskazuje zastosowane w utworze
wartości o charakterze narodowym, językowe środki wyrazu artystycznego oraz
etnicznym i uniwersalnym. inne wyznaczniki poetyki danego utworu
1 Rozporządzenie Ministra Edukacji i Nauki z dnia 10 czerwca 2022 r. w sprawie wymagań egzaminacyjnych dla
egzaminu maturalnego przeprowadzanego w roku szkolnym 2022/2023 i 2023/2024 (Dz.U. poz. 1246).
Zasady oceniania rozwiązań zadań
(z zakresu podstaw wersyfikacji,
kompozycji, genologii) i określa ich funkcje;
6) rozpoznaje w utworze sposoby
kreowania bohatera i świata
przedstawionego (narracja, fabuła, sytuacja
liryczna, akcja) oraz różne sposoby
pokazywania świata przedstawionego:
realizm, fantastyka, groteska;
7) rozpoznaje podstawowe motywy […] oraz
ich funkcje w utworze;
8) wykorzystuje w interpretacji elementy
znaczące dla odczytania sensu utworu
(tytuł, podtytuł, puenta, kompozycja, słowa
klucze, motto);
9) wykorzystuje w interpretacji utworu
konteksty: literacki, kulturowy, filozoficzny,
biograficzny;
10) dostrzega obecne w utworach
literackich oraz innych tekstach kultury
wartości narodowe […];
3) dostrzega i potrafi komentować
estetyczne wartości utworu literackiego
(poziom rozszerzony);
4) przeprowadza interpretację porównawczą
utworów literackich (poziom rozszerzony).
IV. Tworzenie wypowiedzi. IV.2. Pisanie. Zdający:
3. Doskonalenie posługiwania się zasadami 1) hierarchizuje informacje w zależności
retoryki, w szczególności argumentowania. od ich funkcji w przekazie;
5. Wyrażanie własnych poglądów i opinii. 2) tworzy dłuższy tekst pisany (rozprawka,
6. Tworzenie wypowiedzi pisemnych, […] interpretacja utworu literackiego lub
z uwzględnieniem estetyki tekstu i zasad fragmentu) zgodnie z podstawowymi
jego organizacji […]. regułami jego organizacji, przestrzegając
zasad spójności znaczeniowej i logicznej;
3) tworzy samodzielną wypowiedź
argumentacyjną według podstawowych
zasad logiki i retoryki (stawia tezę lub
hipotezę, dobiera argumenty, porządkuje je,
hierarchizuje, dokonuje ich selekcji pod
względem użyteczności wypowiedzi,
podsumowuje, dobiera przykłady ilustrujące
wywód myślowy, przeprowadza prawidłowe
wnioskowanie);
7) uwzględnia w interpretacji potrzebne
konteksty, np. biograficzny, historyczny.
Egzamin maturalny z języka litewskiego – termin główny 2023 r.
1. Spełnienie formalnych warunków polecenia (maksymalnie 1 punkt)
Sprawdzając wypracowanie zdającego w tym kryterium, egzaminator będzie oceniał, czy:
• wypowiedź w co najmniej jednym fragmencie dotyczy problemu wskazanego w poleceniu
• napisane wypracowanie jest w jakiejkolwiek części wypowiedzią argumentacyjną
• w wypracowaniu zdający odwołał się do co najmniej dwóch tekstów (zgodnie
ze wskazaniem w poleceniu)
• W wypracowaniu jest odwołanie do dwóch tekstów literackich (temat pierwszy) oraz 1 pkt
załączonego tekstu i minimum jednego tekstu literackiego (temat drugi)
ORAZ
• Wypracowanie przynajmniej częściowo dotyczy problemu wskazanego w poleceniu.
ORAZ
• Wypracowanie przynajmniej częściowo jest wypowiedzią argumentacyjną.
• Wypracowanie nie spełnia któregokolwiek z warunków określonych w kategorii „1 pkt”. 0 pkt
ALBO
• Wypracowanie jest napisane w formie planu albo w punktach.
Uwaga: Jeżeli w kryterium Spełnienie formalnych warunków polecenia przyznano 0 pkt,
we wszystkich pozostałych kryteriach przyznaje się 0 pkt.
Wyjaśnienia (kryterium 1. – SFWP)
1. W wypracowaniu zdający powinien odwołać się do co najmniej jednej lektury/jednego
tekstu wskazanych w poleceniu jako obowiązkowe. Odwołanie się zdającego do lektury /
tekstu oznacza, że co najmniej jedno zdanie o tej lekturze / tym tekście ma charakter
analityczny, a nie tylko informacyjny.
a) Przykład zdania analitycznego: Antano Škėmos romane Balta drobulė yra daug
autobiografinių bruožų, nes veikėjas Antanas Garšva, kaip ir kūrinio autorius patyrė
„persodinto augalo“ (išeivio) būklę.
b) Przykład zdania informacyjnego: Antanas Garšva yra pagrindinis romano Balta
drobulė veikėjas.
Za zdania informacyjne uznaje się również sformułowania będące wyłącznie
przepisanymi fragmentami polecenia lub parafrazą polecenia.
2. Wypracowanie przynajmniej częściowo dotyczy problemu wskazanego w poleceniu,
jeżeli:
a) zawiera fragmenty odnoszące się do zakresu merytorycznego zagadnienia, którego
omówienie jest wymagane ORAZ
3. Wypracowanie przynajmniej częściowo jest wypowiedzią argumentacyjną, jeżeli zawiera
co najmniej jeden akapit argumentacyjny.
Zasady oceniania rozwiązań zadań
2. Kompetencje literackie i kulturowe (maksymalnie 16 punktów)
Sprawdzając wypracowanie zdającego w tym kryterium, egzaminator będzie oceniał,
czy w wypracowaniu zdający:
• wykorzystał znajomość tekstów z literatury litewskiej
• funkcjonalnie wykorzystał kontekst, np. literacki, historyczny, filozoficzny, kulturowy, który
pogłębia i rozwija rozważany problem
• przedstawił bogatą argumentację świadczącą o jego erudycji
• wykazał się wiedzą i umiejętnościami z zakresu nauki o literaturze
• nie popełnił błędów rzeczowych zarówno w odniesieniu do przywołanych tekstów
literackich oraz kontekstów, jak i terminologii historycznoliterackiej oraz/lub
teoretycznoliterackiej.
Interpretacja porównawcza
Funkcjonalność
wykorzystania
Poziom argumentacji wypowiedzi; erudycyjność Liczba Błędy
utworów
wypowiedzi punktów rzeczowe
wskazanych
w poleceniu
Dwa utwory • Bogata argumentacja.
wykorzystane • Funkcjonalne wykorzystanie kontekstów. 16 pkt
Za każdy błąd rzeczowy należy odjąć 1 pkt od ogólnej liczby punktów przyznanych za
(porównane) • Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.
w pełni • Zadowalająca argumentacja.
funkcjonalnie. 15 pkt
• Co najmniej jeden kontekst wykorzystany funkcjonalnie.
• Powierzchowna argumentacja.
14 pkt
• W pracy kontekst/y wykorzystano częściowo funkcjonalnie.
• Powierzchowna argumentacja.
13 pkt
• W pracy nie wykorzystano funkcjonalnie kontekstów.
Jeden utwór • Bogata argumentacja.
wykorzystany • Funkcjonalne wykorzystanie kontekstów. 12 pkt
w pełni • Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.
funkcjonalnie, • Zadowalająca argumentacja.
a drugi – 11 pkt
• Co najmniej jeden kontekst wykorzystany funkcjonalnie.
częściowo
KLiK (od 0 do 16; bez punktów ujemnych).
funkcjonalnie • Powierzchowna argumentacja.
10 pkt
(porównanie • W pracy kontekst/y wykorzystano częściowo funkcjonalnie.
częściowe). • Powierzchowna argumentacja.
9 pkt
• W pracy nie wykorzystano funkcjonalnie kontekstów.
Dwa utwory • Trafna argumentacja.
wykorzystane • Funkcjonalne wykorzystanie kontekstów. 8 pkt
częściowo • Praca zawiera fragmenty erudycyjne.
funkcjonalnie • Zadowalająca argumentacja.
(porównanie 7 pkt
• Co najmniej jeden kontekst wykorzystany funkcjonalnie.
częściowe).
• Powierzchowna argumentacja.
6 pkt
• W pracy kontekst/y wykorzystano częściowo funkcjonalnie.
• Powierzchowna argumentacja.
5 pkt
• W pracy nie wykorzystano funkcjonalnie kontekstów.
Tylko jeden utwór • Trafna argumentacja.
4 pkt
wykorzystany • Funkcjonalne wykorzystanie kontekstów.
częściowo LUB • Zadowalająca argumentacja.
w pełni 3 pkt
• Co najmniej jeden kontekst wykorzystany funkcjonalnie.
Egzamin maturalny z języka litewskiego – termin główny 2023 r.
funkcjonalnie • Powierzchowna argumentacja.
2 pkt
(brak • W pracy kontekst/y wykorzystano częściowo funkcjonalnie.
porównania).
• Powierzchowna argumentacja.
1 pkt
• W pracy nie wykorzystano funkcjonalnie kontekstów.
Żaden utwór nie został wykorzystany przynajmniej w części funkcjonalnie. 0 pkt
Uwaga: Jeżeli ostateczna liczba punktów przyznana w kryterium Kompetencje literackie
i kulturowe, tj. liczba punktów po odjęciu punktów za błędy rzeczowe (jeżeli wystąpiły
w pracy), wynosi 0 pkt, wówczas w pozostałych kryteriach (Kompozycja wypowiedzi oraz
Język wypowiedzi) przyznaje się 0 pkt.
Wyjaśnienia (kryterium 2. – KLiK)
1. Poprzez wykorzystanie utworu rozumie się wykorzystanie znajomości jego treści oraz
odczytanych sensów.
2. Zdający powinien funkcjonalnie wykorzystać w wypracowaniu minimum dwa teksty
(temat pierwszy) lub trzy teksty (temat drugi). Funkcjonalne wykorzystanie utworu
oznacza przywołanie w wypracowaniu:
1) elementów fabuły, np. wydarzeń, bohaterów, wątków
2) sensów utworów,
które istotnie wspierają tok rozumowania zdającego, albo dobrze ilustrują to, o czym
zdający pisze.
Funkcjonalność wykorzystania znajomości tekstów ocenia się w odniesieniu do tematu
pracy. Jeżeli w części zasadniczej pracy w charakterze argumentów/przykładów
wykorzystane są elementy fabuły lub sensy utworów, które nie są zgodne np.
ze stanowiskiem zdającego wyrażonym we wstępie do pracy – wówczas uwzględnia się
tę niezgodność w ocenie funkcjonalności.
3. Utwór literacki nie jest wykorzystany funkcjonalnie, jeżeli zdający wyłącznie streszcza ten
utwór lub wybrane jego wątki, nie wyciągając żadnego wniosku, nie dokonując żadnej
refleksji związanej ze streszczonym utworem.
4. Argumentacja to udowodnienie tezy/opinii/stanowiska przedstawionego przez zdającego
za pomocą argumentów.
1) Bogata argumentacja – to argumentacja rzeczowa, pogłębiona, poparta trafnymi
przykładami i szeroka/wieloaspektowa, stanowiąca – jako całość – wnikliwą analizę
problemu sformułowanego w poleceniu; zawiera elementy refleksji / głębszego
namysłu nad problemem.
W przypadku interpretacji porównawczej zawiera również analizę utworów. W sytuacji
gdy znajomość utworów literackich została wykorzystana częściowo funkcjonalnie,
mówimy o argumentacji trafnej.
2) Zadowalająca argumentacja – to argumentacja rzeczowa, pogłębiona, poparta
trafnymi przykładami.
3) Powierzchowna argumentacja – to argumentacja oparta na uogólnieniach,
niewnikająca w istotę rzeczy, poprzestająca na pobieżnych obserwacjach, mało
dokładna, czasami niepoparta przykładami; również argumentacja, w której zdający
podejmuje próbę zbudowania argumentu, dobierając jedynie środki językowe typowe
Zasady oceniania rozwiązań zadań
dla struktur argumentacyjnych, np. Moim pierwszym argumentem jest…
5. Kontekst należy rozumieć jako odniesienie się przez zdającego w pracy do np.
1) historii
2) filozofii
3) innego utworu literackiego niż wskazany w poleceniu
4) utworu muzycznego, dzieła plastycznego
5) biografii autora
6) prądu literackiego
7) charakteru epoki,
wybrane przez zdającego w sposób celowy, przydatne do osadzenia omawianego utworu
w szerszej perspektywie i pogłębionego odczytania sensów utworu literackiego, do
którego zdający odwołuje się w wypracowaniu. Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu
polega na trafnym jego doborze ze względu na rozważany problem; kontekst pogłębia
i rozwija omawiane zagadnienie. Pogłębienie i omówienie danego zagadnienia poprzez
konteksty nie oznacza konieczności dogłębnej analizy samych kontekstów jako takich;
w szczególności nie może prowadzić do dygresji stosowanej niefunkcjonalnie.
6. Kontekst wykorzystany częściowo funkcjonalnie to odniesienie wyłącznie na poziomie
przywołania, np. informacji, wydarzenia; kontekst jest poprawny, ale ogranicza się tylko
do funkcji informacyjnej, nie pogłębia i nie rozwija omawianego zagadnienia.
7. Kontekst poprzez odniesienie się przez zdającego do innego utworu literackiego niż
wskazany w poleceniu nie jest wykorzystany funkcjonalnie, jeżeli zdający wyłącznie
streszcza ten utwór lub wybrane jego wątki, nie wyciągając żadnego wniosku, nie
dokonując żadnej refleksji związanej ze streszczonym utworem.
8. Erudycję należy rozumieć jako wiedzę przedmiotową zdającego, w tym m.in. wiedzę
i umiejętność wykorzystania kontekstów, kodów kulturowych, terminologii, znajomości
kultury, w tym literatury i sztuki. Wypowiedź świadcząca o erudycji zdającego to
wypracowanie, w którym zdający funkcjonalnie wykorzystał wiedzę przedmiotową
w rozważaniu problemu sformułowanego w poleceniu.
9. W ocenie poziomu argumentacji wypowiedzi nie uwzględnia się fragmentów wypowiedzi
zawierających błędy rzeczowe.
10. Błąd rzeczowy – to błąd świadczący o:
1) nieznajomości tekstu literackiego lub tekstu kultury, do którego odwołuje się zdający
2) nieuprawnionej interpretacji fragmentu lub fragmentów / części utworu literackiego,
w tym poetyckiego, do którego odwołuje się zdający, będącej częściową falsyfikacją
danego utworu
3) nieznajomości zagadnień z zakresu teorii i historii literatury bądź języka
11. Ten sam błąd rzeczowy (np. konsekwentne stosowanie błędnego imienia bohatera,
którego da się w jednoznaczny sposób zidentyfikować, a opisane w wypracowaniu fakty
świadczą o znajomości lektury) powtórzony kilkakrotnie jest liczony jako jeden błąd.
Egzamin maturalny z języka litewskiego – termin główny 2023 r.
3. Kompozycja wypowiedzi: struktura, spójność i styl (maksymalnie 7 punktów)
Sprawdzając wypracowanie zdającego w tym kryterium, egzaminator będzie oceniał, czy:
1. w zakresie struktury wypowiedzi:
• kompozycja wypowiedzi jest funkcjonalna, tzn. czy układ i sposób przedstawienia treści
pomaga zrozumieniu wypowiedzi
• podział wypowiedzi – zarówno w skali ogólnej (wstęp, część zasadnicza, zakończenie),
jak i w zakresie podziału na akapity – jest poprawny i funkcjonalny
2. w zakresie spójności wypowiedzi:
• wypowiedź jest spójna, tzn. złożona z elementów, które tworzą logiczną i uporządkowaną
całość
• w wypowiedzi spójność jest zachowana zarówno wewnątrz zdań, jak również między
zdaniami i akapitami
• w wypowiedzi użyte zostały odpowiednie środki językowe, np. wskaźniki zespolenia
tekstu, struktury metatekstowe, leksykalne wykładniki spójności, które ułatwiają śledzenie
toku rozumowania autora
3. w zakresie stylu wypowiedzi:
• styl wypowiedzi jest stosowny, tzn. czy zdający konsekwentnie posługuje się jednym,
wybranym stylem, a jeżeli miesza różne style w wypowiedzi – to czy jest to uzasadnione
(czy czemuś to służy, jest funkcjonalne) oraz czy zdający nie napisał wypowiedzi,
stosując słownictwo charakterystyczne dla stylu potocznego w odmianie mówionej.
3a. Struktura wypowiedzi
Uporządkowanie
elementów treściowych Podział wypowiedzi Liczba
punktów
wypowiedzi
Elementy treściowe Poprawny zarówno w skali ogólnej (wstęp, 3 pkt
wypowiedzi w całości lub część zasadnicza, zakończenie), jak
w przeważającej części i w zakresie struktury akapitów; sposób A
pracy są zorganizowane podziału tekstu pomaga w zrozumieniu tez
problemowo. zdającego. Dopuszczalna 1 usterka.
Usterki w podziale tekstu w skali ogólnej 2 pkt
(wstęp, część zasadnicza, zakończenie) B
ALBO w zakresie struktury akapitów.
Usterki w podziale tekstu w skali ogólnej 1 pkt
(wstęp, część zasadnicza, zakończenie) C
ORAZ w zakresie struktury akapitów.
• W pracy podjęta jest Poprawny zarówno w skali ogólnej (wstęp, 2 pkt
próba organizacji część zasadnicza, zakończenie), jak
elementów treściowych i w zakresie struktury akapitów; sposób D
wypowiedzi podziału tekstu pomaga w zrozumieniu tez
problemowo. zdającego. Dopuszczalna 1 usterka.
• Elementy treściowe Usterki w podziale tekstu w skali ogólnej 1 pkt
wypowiedzi (wstęp, część zasadnicza, zakończenie)
E
zorganizowane w pracy ALBO w zakresie struktury akapitów.
Zasady oceniania rozwiązań zadań
częściowo problemowo, Usterki w podziale tekstu w skali ogólnej 0 pkt
częściowo wyłącznie (wstęp, część zasadnicza, zakończenie)
pod względem ORAZ w zakresie struktury akapitów.
formalnym.
• Elementy treściowe
wypowiedzi w całości
lub w przeważającej
F
części pracy
zorganizowane
wyłącznie pod
względem formalnym,
np. wg kolejno
omawianych tekstów
literackich.
Elementy treściowe wypowiedzi niezorganizowane; wypowiedź stanowi 0 pkt
G
zbiór w znacznej mierze niezależnych elementów.
Wyjaśnienia (kryterium 3a – Struktura wypowiedzi)
1. Elementy treściowe wypowiedzi to – najogólniej rzecz ujmując – „bloki”, na które
podzielone jest wypracowanie (w najprostszej formie: wstęp – część zasadnicza
(rozwinięcie) – zakończenie, ale „część zasadnicza” zazwyczaj jest dzielona na kolejne
„bloki”, tj. akapity).
1) Elementy treściowe wypowiedzi są zorganizowane problemowo (w toku
problemowym), jeżeli każdy z „bloków” w części zasadniczej wypracowania
omawia np. jeden aspekt tematu. Omawiając wybrany aspekt, zdający przywołuje
argumentację i przykłady z różnych tekstów literackich / kontekstów; czynnikiem
organizującym dany „blok” jest właśnie problem („ponadtekstowo”,
„międzytekstowo”), a nie dany tekst literacki.
2) Możliwa jest sytuacja, w której zorganizowanie problemowe „pokrywa się”
ze zorganizowaniem według kolejno omawianych tekstów literackich, jeżeli w pracy
widoczny jest zamysł kompozycyjny wskazujący na ustrukturyzowanie wypowiedzi
według tematów, np. kolejny tekst literacki stanowi przykład umożliwiający np.
uszczegółowienie wcześniej omawianego zagadnienia.
3) Elementy treściowe wypowiedzi są zorganizowane wyłącznie pod względem
formalnym (w toku liniowym), jeżeli każdy z „bloków” w części zasadniczej
wypracowania dotyczy innego tekstu literackiego / kontekstu, a jedynym
identyfikowalnym czynnikiem organizującym taki układ jest po prostu omawianie
w kolejnych „blokach” zagadnień dotyczących kolejnych tekstów / kontekstów; tekst
jest zorganizowany wg tekstów „jeden po drugim” (np. zmiana kolejności akapitów
nie wpływa na strukturę tekstu).
2. Ocena podziału wypowiedzi w skali ogólnej wymaga rozważenia proporcji
i funkcjonalności zasadniczych „bloków” pracy, tj. wstępu – części zasadniczej –
zakończenia. Usterki w podziale wypowiedzi w skali ogólnej mogą wynikać
z np. nieproporcjonalnie i niefunkcjonalnie długiego wstępu, zbyt krótkiego
(lakonicznego) zakończenia lub braku jednego z tych „bloków”.
Egzamin maturalny z języka litewskiego – termin główny 2023 r.
3. Ocena podziału wypowiedzi na akapity wymaga rozważenia, czy logika wywodu
została odzwierciedlona w podziale na graficznie wyodrębnione i funkcjonalne akapity.
Usterki w podziale wypowiedzi na akapity mogą wynikać np. z faktu, że w pracy
występują wyodrębnione graficznie akapity, które nie stanowią zwartej myślowo
całości, albo występują akapity, które powinny zostać podzielone na mniejsze bloki,
ponieważ taki akapit zawiera kilka wątków (każdy z takich wątków stanowi sam
w sobie zwartą myślowo całość).
4. W ocenie struktury wypowiedzi nie uwzględnia się niezrealizowania przez zdającego
któregoś z elementów tematu, np. nieodwołania się w ogóle do jednego z tekstów
wskazanych w temacie jako obowiązkowy.
3b. Spójność wypowiedzi
Wypowiedź jest w całości spójna lub występują w niej nie więcej niż 2 zaburzenia w 3 pkt
spójności (tj. logice, uporządkowaniu) na poziomie poszczególnych akapitów LUB
całej wypowiedzi.
W wypowiedzi występuje 3–5 zaburzeń w spójności (tj. logice, uporządkowaniu) na 2 pkt
poziomie poszczególnych akapitów LUB całej wypowiedzi.
• W wypowiedzi występuje 6–8 zaburzeń w spójności (tj. logice, uporządkowaniu) 1 pkt
na poziomie poszczególnych akapitów LUB całej wypowiedzi.
LUB
• Wstęp pracy jest treściowo niespójny z częścią zasadniczą pracy ALBO
z zakończeniem pracy.
ALBO
• Zakończenie pracy jest treściowo niespójne z wstępem ALBO częścią
zasadniczą pracy.
• W wypowiedzi występuje 9 lub więcej zaburzeń w spójności (tj. logice, 0 pkt
uporządkowaniu) na poziomie poszczególnych akapitów LUB całej wypowiedzi.
LUB
• Wstęp pracy jest treściowo niespójny z częścią zasadniczą pracy ORAZ
z zakończeniem pracy.
ALBO
• Zakończenie pracy jest treściowo niespójne z wstępem ORAZ częścią
zasadniczą pracy.
Zasady oceniania rozwiązań zadań
Wyjaśnienia (kryterium 3b – Spójność wypowiedzi)
1. Wypowiedź jest spójna, jeżeli elementy, które ją tworzą, stanowią logiczną
i uporządkowaną całość.
2. Wywód jest uporządkowany, jeśli każdy kolejny akapit wynika z poprzedniego,
a np. przestawienie akapitów zaburzyłoby tok rozumowania przyjęty przez zdającego.
3. Zaburzenia w spójności mogą wynikać m.in. z:
a) błędów logicznych, w tym ze zbyt daleko idących uogólnień, nieuzasadnionych
wniosków (np. wnioski w zakończeniu pracy nie wynikają z przeprowadzonego
rozumowania), sprzecznych stwierdzeń
b) odstępstw od podporządkowania wywodu myśli przewodniej, np. wypracowanie
zawiera niefunkcjonalne fragmenty stanowiące niezwiązane z tematem wątki
poboczne
c) zredagowania wstępu lub rozwinięcia, lub zakończenia, lub akapitu, które nie
pasują logicznie do pozostałej części wypracowania, nie łączą się logicznie
z poprzedzającą je częścią / poprzedzającym je akapitem
d) rozwijania jednocześnie więcej niż jednego wątku („zazębiania” się wątków)
e) pomijania pośrednich ogniw rozumowania, tzw. skróty myślowe
f) wprowadzenie treści nieistotnych, zbędnych dla pracy, bez
związku/pozostających w wątpliwym związku z tematem/wywodem
g) wprowadzania dygresji stosowanych niefunkcjonalnie
h) przerywania toku myślenia zbędnymi zdaniami.
4. Błędy w spójności wewnątrz akapitów oznaczają np. nielogiczne połączenia zdań
w akapicie oraz brak zastosowania w nim wskaźników zespolenia.
5. Błędy w spójności między akapitami oznaczają nielogiczne powiązanie danego akapitu
z poprzednim lub poprzednimi akapitami oraz brak zastosowania wskaźników
zespolenia między akapitami.
6. Błąd w składni prowadzący do błędu w spójności jest traktowany zarówno jako błąd
językowy, jak i błąd w spójności.
3c. Styl wypowiedzi
Styl w całości lub w przeważającej części stosowny, tj. adekwatny do odmiany
pisanej języka oraz do sytuacji komunikacyjnej (jednorodny albo funkcjonalnie 1 pkt
niejednorodny).
Wypracowanie nie spełnia warunków określonych w kategorii „1 pkt”. 0 pkt
Egzamin maturalny z języka litewskiego – termin główny 2023 r.
Wyjaśnienia (kryterium 3c – Styl wypowiedzi)
1. Styl wypowiedzi – co do zasady – powinien być: jasny, prosty (nie: zawiły,
pretensjonalny), zwięzły, jednolity. Dodatkowo może być żywy, obrazowy.
2. Wypracowanie powinno być napisane stylem stosownym do sytuacji komunikacyjnej,
jaką jest egzamin maturalny, co oznacza, że nie należy redagować go, stosując
słownictwo charakterystyczne dla stylu potocznego w odmianie mówionej. Styl uznaje
się za stosowny w przeważającej części, jeżeli jest stosowany w orientacyjnie 2/3
pracy. Styl jest niestosowny do sytuacji komunikacyjnej, jeżeli orientacyjnie ok. 2/3
wypracowania zredagowane jest przy użyciu struktur językowych charakterystycznych
dla stylu potocznego w odmianie mówionej.
3. Styl wypracowania jest jednorodny, jeśli zdający konsekwentnie posługuje się jednym,
wybranym stylem, odpowiednim dla treści i formy wypowiedzi, lub miesza różne style
w wypowiedzi, ale jest to uzasadnione i celowe.
4. Indywidualne upodobania stylistyczne egzaminatora nie mogą wpływać na ocenę stylu
pracy zdającego.
4. Język wypowiedzi (maksymalnie 11 punktów)
Sprawdzając wypracowanie zdającego w tym kryterium, egzaminator będzie oceniał:
1. w odniesieniu do zakresu i poprawności środków językowych:
• czy zdający poprawnie użył w wypowiedzi różnych rodzajów zdań i bogatej leksyki (np.
frazeologizmów, wyrazów rzadziej używanych w języku litewskim), czy też ograniczył się
do najprostszych środków językowych
• czy środki językowe, których użył zdający, pozwalają mu zrealizować temat w sposób
swobodny i precyzyjny, czy też pobieżny, sprawiający trudność w zrozumieniu tekstu.
• ile błędów językowych, w tym błędów stylistycznych, zdający popełnił w pracy
2. w odniesieniu do poprawności ortograficznej:
• ile błędów ortograficznych zdający popełnił w pracy
3. w odniesieniu do poprawności interpunkcyjnej:
• ile błędów interpunkcyjnych zdający popełnił w pracy.
Zasady oceniania rozwiązań zadań
4a. Zakres i poprawność środków językowych
Oceniając język wypowiedzi, egzaminator najpierw oceni zakres użytych środków
językowych, a następnie – ich poprawność. Ostateczną liczbę punktów ustali na podstawie
oceny obu tych aspektów wypowiedzi, zgodnie z poniższą tabelą.
Poprawność środków Nie
16 lub
więcej 4–5 6–7 8–9 10–11 12–13 14–15
więcej
niż 3 błędy błędów błędów błędów błędów błędów
błędów
Zakres środków błędy jęz. jęz. jęz. jęz. jęz. jęz.
jęz.
jęz.
A B C D E F G H
1. Szeroki zakres środków
językowych, tzn.
• zróżnicowana
składnia,
• zróżnicowana
leksyka, w tym np.
poprawna 7 pkt 6 pkt 5 pkt 4 pkt 3 pkt 2 pkt 1 pkt 0 pkt
frazeologia,
precyzyjne
słownictwo,
umożliwiających pełną
i swobodną realizację
tematu.
2. Zadowalający zakres
środków językowych, tzn.
składnia i leksyka 6 pkt 5 pkt 4 pkt 3 pkt 2 pkt 1 pkt 0 pkt 0 pkt
stosowne / odpowiednie
do realizacji tematu.
3. Wąski zakres środków
językowych, tzn. składnia
i leksyka proste / 5 pkt 4 pkt 3 pkt 2 pkt 1 pkt 0 pkt 0 pkt 0 pkt
ograniczone, utrudniające
realizację tematu.
Przykładowo za wypowiedź, w której zakres środków językowych wykorzystanych przez
zdającego jest zadowalający, i znajdują się w niej 4 błędy językowe, egzaminator przyzna
5 pkt w tym kryterium.
Wyjaśnienia (kryterium 4a)
1. Nie każde nieprecyzyjne sformułowanie jest niepoprawne językowo (stanowi błąd
językowy); może być przejawem nieporadności językowej. Błędem jest nieporadność
językowa będąca oczywistym nieuzasadnionym naruszeniem obowiązującej normy
językowej.
2. Indywidualne upodobania językowe egzaminatora nie mogą wpływać na ocenę
poprawności środków językowych w pracy zdającego.
3. W wypracowaniu występuje zróżnicowana składnia, jeżeli w pracy zdający wykorzystał
poprawnie co najmniej 4 różne struktury składniowe, np.: zdanie pojedyncze, zdanie
złożone, zdanie wielokrotnie złożone, równoważnik zdania, imiesłowowy równoważnik
zdania, strona bierna, paralelizm składniowy, poprawne wprowadzanie cytatu, zdanie
pytające, zdanie wtrącone.
4. W wypracowaniu występuje zróżnicowana leksyka, jeżeli w pracy zdający np. stosuje
wyrazy/wyrażenia synonimiczne, stosuje bogatą frazeologię, używa precyzyjnego
słownictwa, w tym np. terminologii.
Egzamin maturalny z języka litewskiego – termin główny 2023 r.
5. W ocenie zróżnicowania leksyki nie uwzględnia się nieuzasadnionych powtórzeń
wyrazów, zwrotów. Nieuzasadnione powtórzenia są uwzględniane w liczbie błędów
językowych.
4b. Poprawność ortograficzna
Praca jest bezbłędna lub zawiera 1 błąd ortograficzny. 2 pkt
Praca zawiera 2–3 błędy ortograficzne. 1 pkt
Praca zawiera 4 lub więcej błędów ortograficznych. 0 pkt
Uwaga: Ten sam wyraz zapisany niepoprawnie ortograficznie, powtórzony w wypracowaniu,
jest liczony jako jeden błąd ortograficzny.
4c. Poprawność interpunkcyjna
Praca jest bezbłędna albo zawiera nie więcej niż 4 błędy interpunkcyjne. 2 pkt
Praca zawiera 5–8 błędów interpunkcyjnych. 1 pkt
Praca zawiera 9 lub więcej błędów interpunkcyjnych. 0 pkt
Uwagi ogólne
1. Jeżeli wypowiedź jest nieczytelna (w rozumieniu czytelności zapisu), egzaminator oceni
ją na 0 pkt.
2. Jeżeli wypowiedź nie zawiera w ogóle rozwinięcia (np. zdający napisał tylko wstęp),
egzaminator przyzna 0 pkt w każdym kryterium.
3. Jeżeli wypowiedź zawiera mniej niż 350 wyrazów, jest oceniana wyłącznie w kryteriach:
Spełnienie formalnych warunków polecenia oraz Kompetencje literackie i kulturowe.
W pozostałych kryteriach egzaminator przyzna 0 punktów.
4. Jeżeli wypowiedź jest napisana niesamodzielnie, np. zawiera fragmenty odtworzone
z podręcznika, zadania zawartego w arkuszu egzaminacyjnym lub innego źródła, w tym
internetowego, lub jest przepisana od innego zdającego, wówczas egzamin z języka
litewskiego, w przypadku takiego zdającego, zostanie unieważniony.
5. Zabronione jest pisanie wypowiedzi obraźliwych, wulgarnych lub propagujących
postępowanie niezgodne z prawem. W przypadku takich wypowiedzi zostanie podjęta
indywidualna decyzja dotycząca danej pracy, np. nie zostaną przyznane punkty za styl
i język lub cała wypowiedź nie będzie podlegała ocenie.
Zasady oceniania rozwiązań zadań
2 tema (0–35)
Kūrėjas ir emigracija. Svarstykite remdamiesi pateikta Dalios Kuizinienės straipsnio
ištrauka ir kitais pasirinktais lietuvių literatūros tekstais.
Wymagania egzaminacyjne 2023 i 2024
Wymagania ogólne Wymagania szczegółowe
I. Świadomość własnego dziedzictwa Świadomość własnego dziedzictwa
narodowego […]. narodowego […]. Zdający:
1. Rozumienie znaczenia literatury i kultury 2) rozumie tematy, motywy, toposy
w kształtowaniu poczucia tożsamości charakterystyczne dla literatury narodowej;
narodowej […]. 3) rozumie związek poznanych utworów
z życiem narodu i różnych grup
wspólnotowych.
II. Kształcenie językowe. II.3. Komunikacja językowa i kultura
1. Rozumienie wartości języka ojczystego języka. Zdający:
oraz jego funkcji w budowaniu wspólnoty 1) sprawnie posługuje się oficjalną […]
rodzinnej, narodowej i kulturowej. odmianą języka narodowego;
2. Kształtowanie odpowiedzialności 4) stosuje uczciwe zabiegi perswazyjne,
za świadome posługiwanie się językiem zdając sobie sprawę z ich wartości i funkcji;
ojczystym. 8) stosuje zasady etyki i etykiety językowej
6. Pogłębianie umiejętności poprawnego […].
pisania […] zgodnego z zasadami
poprawności językowej.
III. Kształcenie literackie i kulturowe. III.1. Analiza i interpretacja utworów
1. Pogłębianie umiejętności analizy literackich. Zdający:
i interpretacji utworów literackich i innych 1) zna podstawy periodyzacji literatury
tekstów kultury z wykorzystaniem właściwej mniejszości narodowej lub etnicznej;
terminologii. 2) zna prądy literackie i artystyczne
2. Rozumienie zależności między w epokach literackich, określa ich cechy;
wydarzeniami historycznymi a literaturą 3) rozpoznaje gatunki literackie, potrafi
i kulturą. wymienić ich cechy;
3. Pogłębianie zdolności rozumienia 4) wskazuje zastosowane w utworze
wartości o charakterze narodowym, językowe środki wyrazu artystycznego oraz
etnicznym i uniwersalnym. inne wyznaczniki poetyki danego utworu
(z zakresu podstaw wersyfikacji,
kompozycji, genologii) i określa ich funkcje;
6) rozpoznaje w utworze sposoby
kreowania bohatera i świata
przedstawionego (narracja, fabuła, sytuacja
liryczna, akcja) oraz różne sposoby
pokazywania świata przedstawionego:
realizm, fantastyka, groteska;
7) rozpoznaje podstawowe motywy […] oraz
ich funkcje w utworze;
8) wykorzystuje w interpretacji elementy
znaczące dla odczytania sensu utworu
(tytuł, podtytuł, puenta, kompozycja, słowa
Egzamin maturalny z języka litewskiego – termin główny 2023 r.
klucze, motto);
9) wykorzystuje w interpretacji utworu
konteksty: literacki, kulturowy, filozoficzny,
biograficzny;
10) dostrzega obecne w utworach
literackich oraz innych tekstach kultury
wartości narodowe […];
3) dostrzega i potrafi komentować
estetyczne wartości utworu literackiego
(poziom rozszerzony);
4) przeprowadza interpretację porównawczą
utworów literackich (poziom rozszerzony).
IV. Tworzenie wypowiedzi. IV.2. Pisanie. Zdający:
3. Doskonalenie posługiwania się zasadami 1) hierarchizuje informacje w zależności
retoryki, w szczególności argumentowania. od ich funkcji w przekazie;
5. Wyrażanie własnych poglądów i opinii. 2) tworzy dłuższy tekst pisany (rozprawka,
6. Tworzenie wypowiedzi pisemnych, […] interpretacja utworu literackiego lub
z uwzględnieniem estetyki tekstu i zasad fragmentu) zgodnie z podstawowymi
jego organizacji […]. regułami jego organizacji, przestrzegając
zasad spójności znaczeniowej i logicznej;
3) tworzy samodzielną wypowiedź
argumentacyjną według podstawowych
zasad logiki i retoryki (stawia tezę lub
hipotezę, dobiera argumenty, porządkuje je,
hierarchizuje, dokonuje ich selekcji pod
względem użyteczności wypowiedzi,
podsumowuje, dobiera przykłady ilustrujące
wywód myślowy, przeprowadza prawidłowe
wnioskowanie);
7) uwzględnia w interpretacji potrzebne
konteksty, np. biograficzny, historyczny.
Zasady oceniania rozwiązań zadań
1. Spełnienie formalnych warunków polecenia (maksymalnie 1 punkt)
Sprawdzając wypracowanie zdającego w tym kryterium, egzaminator będzie oceniał, czy:
• wypowiedź w co najmniej jednym fragmencie dotyczy problemu wskazanego w poleceniu
• napisane wypracowanie jest w jakiejkolwiek części wypowiedzią argumentacyjną
• w wypracowaniu zdający odwołał się do co najmniej dwóch tekstów (zgodnie ze
wskazaniem w poleceniu)
• W wypracowaniu jest odwołanie do załączonego tekstu oraz minimum jednego tekstu 1 pkt
literackiego (temat pierwszy) oraz dwóch tekstów literackich (temat drugi)
ORAZ
• Wypracowanie przynajmniej częściowo dotyczy problemu wskazanego w poleceniu.
ORAZ
• Wypracowanie przynajmniej częściowo jest wypowiedzią argumentacyjną.
• Wypracowanie nie spełnia któregokolwiek z warunków określonych w kategorii „1 pkt”. 0 pkt
ALBO
• Wypracowanie jest napisane w formie planu albo w punktach.
Uwaga: Jeżeli w kryterium Spełnienie formalnych warunków polecenia przyznano 0 pkt,
we wszystkich pozostałych kryteriach przyznaje się 0 pkt.
Wyjaśnienia (kryterium 1. – SFWP)
1. W wypracowaniu zdający powinien odwołać się do co najmniej jednej lektury/jednego
tekstu wskazanych w poleceniu jako obowiązkowe. Odwołanie się zdającego do lektury/
tekstu oznacza, że co najmniej jedno zdanie o tej lekturze/ tym tekście ma charakter
analityczny, a nie tylko informacyjny.
a) Przykład zdania analitycznego: Antano Škėmos romane Balta drobulė yra daug
autobiografinių bruožų, nes veikėjas Antanas Garšva, kaip ir kūrinio autorius patyrė
„persodinto augalo“ (išeivio) būklę.
b) Przykład zdania informacyjnego: Antanas Garšva yra pagrindinis romano Balta
drobulė veikėjas.
Za zdania informacyjne uznaje się również sformułowania będące wyłącznie
przepisanymi fragmentami polecenia lub parafrazą polecenia.
2. Wypracowanie przynajmniej częściowo dotyczy problemu wskazanego w poleceniu,
jeżeli:
b) zawiera fragmenty odnoszące się do zakresu merytorycznego zagadnienia, którego
omówienie jest wymagane ORAZ
3. Wypracowanie przynajmniej częściowo jest wypowiedzią argumentacyjną, jeżeli zawiera
co najmniej jeden akapit argumentacyjny.
Egzamin maturalny z języka litewskiego – termin główny 2023 r.
2. Kompetencje literackie i kulturowe (maksymalnie 16 punktów)
Sprawdzając wypracowanie zdającego w tym kryterium, egzaminator będzie oceniał,
czy w wypracowaniu zdający:
• wykorzystał znajomość tekstów z literatury litewskiej
• funkcjonalnie wykorzystał kontekst, np. literacki, historyczny, filozoficzny, kulturowy, który
pogłębia i rozwija rozważany problem
• przedstawił bogatą argumentację świadczącą o jego erudycji
• wykazał się wiedzą i umiejętnościami z zakresu nauki o literaturze
• nie popełnił błędów rzeczowych zarówno w odniesieniu do przywołanych tekstów
literackich oraz kontekstów, jak i terminologii historycznoliterackiej oraz/lub
teoretycznoliterackiej.
Wypowiedź argumentacyjna
Funkcjonalność
Liczba Błędy
wykorzystanych Poziom argumentacji wypowiedzi; erudycyjność wypowiedzi
punktów rzeczowe
tekstów
Trzy teksty • Bogata argumentacja.
Za każdy błąd rzeczowy należy odjąć 1 pkt od ogólnej liczby punktów przyznanych za KLiK (od 0 do 16; bez
wykorzystane w pełni • Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu. 16 pkt
funkcjonalnie.
• Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.
• Zadowalająca argumentacja.
• Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu. 15 pkt
• Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.
• Zadowalająca argumentacja.
• Kontekst wykorzystany częściowo funkcjonalnie. 14 pkt
• Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.
• Powierzchowna argumentacja.
13 pkt
• W pracy nie wykorzystano funkcjonalnie kontekstu.
Dwa teksty • Bogata argumentacja.
wykorzystane w pełni • Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu. 12 pkt
funkcjonalnie, a trzeci
• Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.
– częściowo
funkcjonalnie. • Zadowalająca argumentacja.
• Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu. 11 pkt
• Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.
• Zadowalająca argumentacja.
• Kontekst wykorzystany częściowo funkcjonalnie. 10 pkt
punktów ujemnych).
• Wypowiedź świadczy o erudycji zdającego.
• Powierzchowna argumentacja.
9 pkt
• W pracy nie wykorzystano funkcjonalnie kontekstu.
• Dwa – w pełni • Trafna argumentacja.
funkcjonalnie, • Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu. 8 pkt
trzeci –
• Praca zawiera fragmenty erudycyjne.
niefunkcjonalnie
albo brak. • Zadowalająca argumentacja.
ALBO • Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu. 7 pkt
• Jeden – w pełni • Praca zawiera fragmenty erudycyjne.
funkcjonalnie, a
• Zadowalająca argumentacja.
dwa – częściowo
funkcjonalnie.
• Kontekst wykorzystany częściowo funkcjonalnie. 6 pkt
• Praca zawiera fragmenty erudycyjne.
• Powierzchowna argumentacja.
5 pkt
• W pracy nie wykorzystano funkcjonalnie kontekstu.
• Jeden – w pełni • Trafna argumentacja. 4 pkt
Zasady oceniania rozwiązań zadań
funkcjonalnie, • Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu.
drugi – częściowo • Praca zawiera fragmenty erudycyjne.
funkcjonalnie,
trzeci – • Zadowalająca argumentacja.
niefunkcjonalnie • Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu. 3 pkt
albo brak. • Praca zawiera fragmenty erudycyjne.
ALBO • Zadowalająca argumentacja.
• Jeden – w pełni
• Kontekst wykorzystany częściowo funkcjonalnie. 2 pkt
funkcjonalnie,
pozostałe dwa – • Praca zawiera fragmenty erudycyjne.
niefunkcjonalnie • Powierzchowna argumentacja.
albo brak. • W pracy nie wykorzystano funkcjonalnie kontekstu.
ALBO
• Trzy utwory
wykorzystane
częściowo
funkcjonalnie. 1 pkt
ALBO
• Dwa – częściowo
funkcjonalnie, a
trzeci –
niefunkcjonalnie
albo brak.
• Jeden utwór – częściowo funkcjonalnie, pozostałe – niefunkcjonalnie albo brak.
0 pkt
• Żaden utwór nie został wykorzystany przynajmniej w części funkcjonalnie.
Uwaga: Jeżeli ostateczna liczba punktów przyznana w kryterium Kompetencje literackie
i kulturowe, tj. liczba punktów po odjęciu punktów za błędy rzeczowe (jeżeli wystąpiły
w pracy), wynosi 0 pkt, wówczas w pozostałych kryteriach (Kompozycja wypowiedzi oraz
Język wypowiedzi) przyznaje się 0 pkt.
Egzamin maturalny z języka litewskiego – termin główny 2023 r.
Wyjaśnienia (kryterium 2. – KLiK)
1. Poprzez wykorzystanie utworu rozumie się wykorzystanie znajomości jego treści oraz
odczytanych sensów.
2. Zdający powinien funkcjonalnie wykorzystać w wypracowaniu minimum dwa teksty
(temat pierwszy) lub trzy teksty (temat drugi). Funkcjonalne wykorzystanie utworu
oznacza przywołanie w wypracowaniu:
1) elementów fabuły, np. wydarzeń, bohaterów, wątków
2) sensów utworów,
które istotnie wspierają tok rozumowania zdającego, albo dobrze ilustrują to, o czym
zdający pisze.
Funkcjonalność wykorzystania znajomości tekstów ocenia się w odniesieniu do tematu
pracy. Jeżeli w części zasadniczej pracy w charakterze argumentów/przykładów
wykorzystane są elementy fabuły lub sensy utworów, które nie są zgodne np. ze
stanowiskiem zdającego wyrażonym we wstępie do pracy – wówczas uwzględnia się
tę niezgodność w ocenie funkcjonalności.
3. Utwór literacki nie jest wykorzystany funkcjonalnie, jeżeli zdający wyłącznie streszcza
ten utwór lub wybrane jego wątki, nie wyciągając żadnego wniosku, nie dokonując
żadnej refleksji związanej ze streszczonym utworem.
4. Argumentacja to udowodnienie tezy/opinii/stanowiska przedstawionego przez
zdającego za pomocą argumentów.
1) Bogata argumentacja – to argumentacja rzeczowa, pogłębiona, poparta trafnymi
przykładami i szeroka/wieloaspektowa, stanowiąca – jako całość – wnikliwą analizę
problemu sformułowanego w poleceniu; zawiera elementy refleksji / głębszego
namysłu nad problemem.
W przypadku interpretacji porównawczej zawiera również analizę utworów.
W sytuacji, gdy znajomość utworów literackich została wykorzystana częściowo
funkcjonalnie, mówimy o argumentacji trafnej.
2) Zadowalająca argumentacja – to argumentacja rzeczowa, pogłębiona, poparta
trafnymi przykładami.
3) Powierzchowna argumentacja – to argumentacja oparta na uogólnieniach,
niewnikająca w istotę rzeczy, poprzestająca na pobieżnych obserwacjach, mało
dokładna, czasami niepoparta przykładami; również argumentacja, w której zdający
podejmuje próbę zbudowania argumentu, dobierając jedynie środki językowe typowe
dla struktur argumentacyjnych, np. Moim pierwszym argumentem jest…
5. Kontekst należy rozumieć jako odniesienie się przez zdającego w pracy do np.
1) historii
2) filozofii
3) innego utworu literackiego niż wskazany w poleceniu
4) utworu muzycznego, dzieła plastycznego
5) biografii autora
6) prądu literackiego
7) charakteru epoki,
wybrane przez zdającego w sposób celowy, przydatne do osadzenia omawianego utworu
Zasady oceniania rozwiązań zadań
w szerszej perspektywie i pogłębionego odczytania sensów utworu literackiego, do
którego zdający odwołuje się w wypracowaniu. Funkcjonalne wykorzystanie kontekstu
polega na trafnym jego doborze ze względu na rozważany problem; kontekst pogłębia
i rozwija omawiane zagadnienie. Pogłębienie i omówienie danego zagadnienia poprzez
konteksty nie oznacza konieczności dogłębnej analizy samych kontekstów jako takich;
w szczególności nie może prowadzić do dygresji stosowanej niefunkcjonalnie.
6. Kontekst wykorzystany częściowo funkcjonalnie to odniesienie wyłącznie na poziomie
przywołania, np. informacji, wydarzenia; kontekst jest poprawny, ale ogranicza się
tylko do funkcji informacyjnej, nie pogłębia i nie rozwija omawianego zagadnienia.
7. Kontekst poprzez odniesienie się przez zdającego do innego utworu literackiego niż
wskazany w poleceniu nie jest wykorzystany funkcjonalnie, jeżeli zdający wyłącznie
streszcza ten utwór lub wybrane jego wątki, nie wyciągając żadnego wniosku, nie
dokonując żadnej refleksji związanej ze streszczonym utworem.
8. Erudycję należy rozumieć jako wiedzę przedmiotową zdającego, w tym m.in. wiedzę
i umiejętność wykorzystania kontekstów, kodów kulturowych, terminologii, znajomości
kultury, w tym literatury i sztuki. Wypowiedź świadcząca o erudycji zdającego to
wypracowanie, w którym zdający funkcjonalnie wykorzystał wiedzę przedmiotową
w rozważaniu problemu sformułowanego w poleceniu.
9. W ocenie poziomu argumentacji wypowiedzi nie uwzględnia się fragmentów
wypowiedzi zawierających błędy rzeczowe.
10. Błąd rzeczowy – to błąd świadczący o:
1) nieznajomości tekstu literackiego lub tekstu kultury, do którego odwołuje się zdający
2) nieuprawnionej interpretacji fragmentu lub fragmentów / części utworu literackiego,
w tym poetyckiego, do którego odwołuje się zdający, będącej częściową falsyfikacją
danego utworu
3) nieznajomości zagadnień z zakresu teorii i historii literatury bądź języka
11. Ten sam błąd rzeczowy (np. konsekwentne stosowanie błędnego imienia bohatera,
którego da się w jednoznaczny sposób zidentyfikować, a opisane w wypracowaniu
fakty świadczą o znajomości lektury) powtórzony kilkakrotnie jest liczony jako jeden
błąd.
Egzamin maturalny z języka litewskiego – termin główny 2023 r.
3. Kompozycja wypowiedzi: struktura, spójność i styl (maksymalnie 7 punktów)
Sprawdzając wypracowanie zdającego w tym kryterium, egzaminator będzie oceniał, czy:
1. w zakresie struktury wypowiedzi:
• kompozycja wypowiedzi jest funkcjonalna, tzn. czy układ i sposób przedstawienia treści
pomaga w zrozumieniu wypowiedzi
• podział wypowiedzi – zarówno w skali ogólnej (wstęp, część zasadnicza, zakończenie),
jak i w zakresie podziału na akapity – jest poprawny i funkcjonalny.
2. w zakresie spójności wypowiedzi:
• wypowiedź jest spójna, tzn. złożona z elementów, które tworzą logiczną i uporządkowaną
całość
• w wypowiedzi spójność jest zachowana zarówno wewnątrz zdań, jak również między
zdaniami i akapitami
• w wypowiedzi użyte zostały odpowiednie środki językowe, np. wskaźniki zespolenia
tekstu, struktury metatekstowe, leksykalne wykładniki spójności, które ułatwiają śledzenie
toku rozumowania autora.
3. w zakresie stylu wypowiedzi:
• styl wypowiedzi jest stosowny, tzn. czy zdający konsekwentnie posługuje się jednym,
wybranym stylem, a jeżeli miesza różne style w wypowiedzi – to czy jest to uzasadnione
(czy czemuś to służy, jest funkcjonalne) oraz czy zdający nie napisał wypowiedzi,
stosując słownictwo charakterystyczne dla stylu potocznego w odmianie mówionej.
3a. Struktura wypowiedzi
Uporządkowanie
elementów treściowych Podział wypowiedzi Liczba
punktów
wypowiedzi
Elementy treściowe Poprawny zarówno w skali ogólnej (wstęp, 3 pkt
wypowiedzi w całości lub część zasadnicza, zakończenie), jak
w przeważającej części i w zakresie struktury akapitów; sposób A
pracy są zorganizowane podziału tekstu pomaga w zrozumieniu tez
problemowo. zdającego. Dopuszczalna 1 usterka.
Usterki w podziale tekstu w skali ogólnej 2 pkt
(wstęp, część zasadnicza, zakończenie) B
ALBO w zakresie struktury akapitów.
Usterki w podziale tekstu w skali ogólnej 1 pkt
(wstęp, część zasadnicza, zakończenie) C
ORAZ w zakresie struktury akapitów.
• W pracy podjęta jest Poprawny zarówno w skali ogólnej (wstęp, 2 pkt
próba organizacji część zasadnicza, zakończenie), jak
elementów treściowych i w zakresie struktury akapitów; sposób D
wypowiedzi podziału tekstu pomaga w zrozumieniu tez
problemowo. zdającego. Dopuszczalna 1 usterka.
• Elementy treściowe Usterki w podziale tekstu w skali ogólnej 1 pkt
wypowiedzi (wstęp, część zasadnicza, zakończenie)
E
zorganizowane w pracy ALBO w zakresie struktury akapitów.
Zasady oceniania rozwiązań zadań
częściowo problemowo, Usterki w podziale tekstu w skali ogólnej 0 pkt
częściowo wyłącznie (wstęp, część zasadnicza, zakończenie)
pod względem ORAZ w zakresie struktury akapitów.
formalnym.
• Elementy treściowe
wypowiedzi w całości
lub w przeważającej
F
części pracy
zorganizowane
wyłącznie pod
względem formalnym,
np. wg kolejno
omawianych tekstów
literackich.
Elementy treściowe wypowiedzi niezorganizowane; wypowiedź stanowi 0 pkt
G
zbiór w znacznej mierze niezależnych elementów.
Wyjaśnienia (kryterium 3a – Struktura wypowiedzi)
1. Elementy treściowe wypowiedzi to – najogólniej rzecz ujmując – „bloki”, na które
podzielone jest wypracowanie (w najprostszej formie: wstęp – część zasadnicza
(rozwinięcie) – zakończenie, ale „część zasadnicza” zazwyczaj jest dzielona na kolejne
„bloki”, tj. akapity).
1) Elementy treściowe wypowiedzi są zorganizowane problemowo (w toku
problemowym), jeżeli każdy z „bloków” w części zasadniczej wypracowania
omawia np. jeden aspekt tematu. Omawiając wybrany aspekt, zdający przywołuje
argumentację i przykłady z różnych tekstów literackich / kontekstów; czynnikiem
organizującym dany „blok” jest właśnie problem („ponadtekstowo”,
„międzytekstowo”), a nie dany tekst literacki.
2) Możliwa jest sytuacja, w której zorganizowanie problemowe „pokrywa się”
ze zorganizowaniem według kolejno omawianych tekstów literackich, jeżeli w pracy
widoczny jest zamysł kompozycyjny wskazujący na ustrukturyzowanie wypowiedzi
według tematów, np. kolejny tekst literacki stanowi przykład umożliwiający np.
uszczegółowienie wcześniej omawianego zagadnienia.
3) Elementy treściowe wypowiedzi są zorganizowane wyłącznie pod względem
formalnym (w toku liniowym), jeżeli każdy z „bloków” w części zasadniczej
wypracowania dotyczy innego tekstu literackiego / kontekstu, a jedynym
identyfikowalnym czynnikiem organizującym taki układ jest po prostu omawianie
w kolejnych „blokach” zagadnień dotyczących kolejnych tekstów / kontekstów; tekst
jest zorganizowany wg tekstów „jeden po drugim” (np. zmiana kolejności akapitów
nie wpływa na strukturę tekstu).
2. Ocena podziału wypowiedzi w skali ogólnej wymaga rozważenia proporcji
i funkcjonalności zasadniczych „bloków” pracy, tj. wstępu – części zasadniczej –
zakończenia. Usterki w podziale wypowiedzi w skali ogólnej mogą wynikać
z np. nieproporcjonalnie i niefunkcjonalnie długiego wstępu, zbyt krótkiego
(lakonicznego) zakończenia lub braku jednego z tych „bloków”.
3. Ocena podziału wypowiedzi na akapity wymaga rozważenia, czy logika wywodu
Egzamin maturalny z języka litewskiego – termin główny 2023 r.
została odzwierciedlona w podziale na graficznie wyodrębnione i funkcjonalne akapity.
Usterki w podziale wypowiedzi na akapity mogą wynikać np. z faktu, że w pracy
występują wyodrębnione graficznie akapity, które nie stanowią zwartej myślowo
całości, albo występują akapity, które powinny zostać podzielone na mniejsze bloki,
ponieważ taki akapit zawiera kilka wątków (każdy z takich wątków stanowi sam
w sobie zwartą myślowo całość).
4. W ocenie struktury wypowiedzi nie uwzględnia się niezrealizowania przez zdającego
któregoś z elementów tematu, np. nieodwołania się w ogóle do jednego z tekstów
wskazanych w temacie jako obowiązkowy.
3b. Spójność wypowiedzi
Wypowiedź jest w całości spójna lub występują w niej nie więcej niż 2 zaburzenia w 3 pkt
spójności (tj. logice, uporządkowaniu) na poziomie poszczególnych akapitów LUB
całej wypowiedzi.
W wypowiedzi występuje 3–5 zaburzeń w spójności (tj. logice, uporządkowaniu) na 2 pkt
poziomie poszczególnych akapitów LUB całej wypowiedzi.
• W wypowiedzi występuje 6–8 zaburzeń w spójności (tj. logice, uporządkowaniu) 1 pkt
na poziomie poszczególnych akapitów LUB całej wypowiedzi.
LUB
• Wstęp pracy jest treściowo niespójny z częścią zasadniczą pracy ALBO
z zakończeniem pracy.
ALBO
• Zakończenie pracy jest treściowo niespójne z wstępem ALBO częścią
zasadniczą pracy.
• W wypowiedzi występuje 9 lub więcej zaburzeń w spójności (tj. logice, 0 pkt
uporządkowaniu) na poziomie poszczególnych akapitów LUB całej wypowiedzi.
LUB
• Wstęp pracy jest treściowo niespójny z częścią zasadniczą pracy ORAZ
z zakończeniem pracy.
ALBO
• Zakończenie pracy jest treściowo niespójne z wstępem ORAZ częścią
zasadniczą pracy.
Zasady oceniania rozwiązań zadań
Wyjaśnienia (kryterium 3b – Spójność wypowiedzi)
1. Wypowiedź jest spójna, jeżeli elementy, które ją tworzą, stanowią logiczną
i uporządkowaną całość.
2. Wywód jest uporządkowany, jeśli każdy kolejny akapit wynika z poprzedniego,
a np. przestawienie akapitów zaburzyłoby tok rozumowania przyjęty przez zdającego.
3. Zaburzenia w spójności mogą wynikać m.in. z:
a) błędów logicznych, w tym ze zbyt daleko idących uogólnień, nieuzasadnionych
wniosków (np. wnioski w zakończeniu pracy nie wynikają z przeprowadzonego
rozumowania), sprzecznych stwierdzeń
b) odstępstw od podporządkowania wywodu myśli przewodniej, np. wypracowanie
zawiera niefunkcjonalne fragmenty stanowiące niezwiązane z tematem wątki
poboczne
c) zredagowaniu wstępu lub rozwinięcia, lub zakończenia, lub akapitu, które nie
pasują logicznie do pozostałej części wypracowania, nie łączą się logicznie
z poprzedzającą je częścią / poprzedzającym je akapitem
d) rozwijania jednocześnie więcej niż jednego wątku („zazębiania” się wątków)
e) pomijania pośrednich ogniw rozumowania, tzw. skróty myślowe
f) wprowadzenie treści nieistotnych, zbędnych dla pracy, bez związku/pozostających
w wątpliwym związku z tematem/wywodem
g) wprowadzania dygresji stosowanych niefunkcjonalnie
h) przerywania toku myślenia zbędnymi zdaniami.
4. Błędy w spójności wewnątrz akapitów oznaczają np. nielogiczne połączenia zdań
w akapicie oraz brak zastosowania w nim wskaźników zespolenia.
5. Błędy w spójności między akapitami oznaczają nielogiczne powiązanie danego akapitu
z poprzednim lub poprzednimi akapitami oraz brak zastosowania wskaźników
zespolenia między akapitami.
6. Błąd w składni prowadzący do błędu w spójności jest traktowany zarówno jako błąd
językowy, jak i błąd w spójności.
3c. Styl wypowiedzi
Styl w całości lub w przeważającej części stosowny, tj. adekwatny do odmiany
pisanej języka oraz do sytuacji komunikacyjnej (jednorodny albo funkcjonalnie 1 pkt
niejednorodny).
Wypracowanie nie spełnia warunków określonych w kategorii „1 pkt”. 0 pkt
Egzamin maturalny z języka litewskiego – termin główny 2023 r.
Wyjaśnienia (kryterium 3c – Styl wypowiedzi)
1. Styl wypowiedzi – co do zasady – powinien być: jasny, prosty (nie: zawiły,
pretensjonalny), zwięzły, jednolity. Dodatkowo może być żywy, obrazowy.
2. Wypracowanie powinno być napisane stylem stosownym do sytuacji komunikacyjnej,
jaką jest egzamin maturalny, co oznacza, że nie należy redagować go, stosując
słownictwo charakterystyczne dla stylu potocznego w odmianie mówionej. Styl uznaje
się za stosowny w przeważającej części, jeżeli jest stosowany w orientacyjnie 2/3
pracy. Styl jest niestosowny do sytuacji komunikacyjnej, jeżeli orientacyjnie ok. 2/3
wypracowania zredagowane jest przy użyciu struktur językowych charakterystycznych
dla stylu potocznego w odmianie mówionej.
3. Styl wypracowania jest jednorodny, jeśli zdający konsekwentnie posługuje się jednym,
wybranym stylem, odpowiednim dla treści i formy wypowiedzi, lub miesza różne style
w wypowiedzi, ale jest to uzasadnione i celowe.
4. Indywidualne upodobania stylistyczne egzaminatora nie mogą wpływać na ocenę stylu
pracy zdającego.
4. Język wypowiedzi (maksymalnie 11 punktów)
Sprawdzając wypracowanie zdającego w tym kryterium, egzaminator będzie oceniał:
1. w odniesieniu do zakresu i poprawności środków językowych:
• czy zdający poprawnie użył w wypowiedzi różnych rodzajów zdań i bogatej leksyki (np.
frazeologizmów, wyrazów rzadziej używanych w języku litewskim), czy też ograniczył się
do najprostszych środków językowych
• czy środki językowe, których użył zdający, pozwalają mu zrealizować temat w sposób
swobodny i precyzyjny, czy też pobieżny, sprawiający trudność w zrozumieniu tekstu.
• ile błędów językowych, w tym błędów stylistycznych, zdający popełnił w pracy
2. w odniesieniu do poprawności ortograficznej:
• ile błędów ortograficznych zdający popełnił w pracy
3. w odniesieniu do poprawności interpunkcyjnej:
• ile błędów interpunkcyjnych zdający popełnił w pracy.
Zasady oceniania rozwiązań zadań
4a. Zakres i poprawność środków językowych
Oceniając język wypowiedzi, egzaminator najpierw oceni zakres użytych środków
językowych, a następnie – ich poprawność. Ostateczną liczbę punktów ustali na podstawie
oceny obu tych aspektów wypowiedzi, zgodnie z poniższą tabelą.
Poprawność środków Nie
16 lub
więcej 4–5 6–7 8–9 10–11 12–13 14–15
więcej
niż 3 błędy błędów błędów błędów błędów błędów
błędów
Zakres środków błędy jęz. jęz. jęz. jęz. jęz. jęz.
jęz.
jęz.
A B C D E F G H
1. Szeroki zakres środków
językowych, tzn.
• zróżnicowana
składnia,
• zróżnicowana
leksyka, w tym np.
poprawna 7 pkt 6 pkt 5 pkt 4 pkt 3 pkt 2 pkt 1 pkt 0 pkt
frazeologia,
precyzyjne
słownictwo,
umożliwiających pełną
i swobodną realizację
tematu.
2. Zadowalający zakres
środków językowych, tzn.
składnia i leksyka 6 pkt 5 pkt 4 pkt 3 pkt 2 pkt 1 pkt 0 pkt 0 pkt
stosowne / odpowiednie
do realizacji tematu.
3. Wąski zakres środków
językowych, tzn. składnia
i leksyka proste / 5 pkt 4 pkt 3 pkt 2 pkt 1 pkt 0 pkt 0 pkt 0 pkt
ograniczone, utrudniające
realizację tematu.
Przykładowo za wypowiedź, w której zakres środków językowych wykorzystanych przez
zdającego jest zadowalający, i znajdują się w niej 4 błędy językowe, egzaminator przyzna
5 pkt w tym kryterium.
Wyjaśnienia (kryterium 4a)
1. Nie każde nieprecyzyjne sformułowanie jest niepoprawne językowo (stanowi błąd
językowy); może być przejawem nieporadności językowej. Błędem jest nieporadność
językowa będąca oczywistym nieuzasadnionym naruszeniem obowiązującej normy
językowej.
2. Indywidualne upodobania językowe egzaminatora nie mogą wpływać na ocenę
poprawności środków językowych w pracy zdającego.
3. W wypracowaniu występuje zróżnicowana składnia, jeżeli w pracy zdający wykorzystał
poprawnie co najmniej 4 różne struktury składniowe, np.: zdanie pojedyncze, zdanie
złożone, zdanie wielokrotnie złożone, równoważnik zdania, imiesłowowy równoważnik
zdania, strona bierna, paralelizm składniowy, poprawne wprowadzanie cytatu, zdanie
pytające, zdanie wtrącone.
4. W wypracowaniu występuje zróżnicowana leksyka, jeżeli w pracy zdający np. stosuje
wyrazy/wyrażenia synonimiczne, stosuje bogatą frazeologię, używa precyzyjnego
słownictwa, w tym np. terminologii.
Egzamin maturalny z języka litewskiego – termin główny 2023 r.
5. W ocenie zróżnicowania leksyki nie uwzględnia się nieuzasadnionych powtórzeń
wyrazów, zwrotów. Nieuzasadnione powtórzenia są uwzględniane w liczbie błędów
językowych.
4b. Poprawność ortograficzna
Praca jest bezbłędna lub zawiera 1 błąd ortograficzny 2 pkt
Praca zawiera 2–3 błędy ortograficzne. 1 pkt
Praca zawiera 4 lub więcej błędów ortograficznych. 0 pkt
Uwaga: Ten sam wyraz zapisany niepoprawnie ortograficznie, powtórzony w wypracowaniu,
jest liczony jako jeden błąd ortograficzny.
4c. Poprawność interpunkcyjna
Praca jest bezbłędna albo zawiera nie więcej niż 4 błędy interpunkcyjne. 2 pkt
Praca zawiera 5–8 błędów interpunkcyjnych. 1 pkt
Praca zawiera 9 lub więcej błędów interpunkcyjnych. 0 pkt
Uwagi ogólne
1. Jeżeli wypowiedź jest nieczytelna (w rozumieniu czytelności zapisu), egzaminator oceni
ją na 0 pkt.
2. Jeżeli wypowiedź nie zawiera w ogóle rozwinięcia (np. zdający napisał tylko wstęp),
egzaminator przyzna 0 pkt w każdym kryterium.
3. Jeżeli wypowiedź zawiera mniej niż 350 wyrazów, jest oceniana wyłącznie w kryteriach:
Spełnienie formalnych warunków polecenia oraz Kompetencje literackie i kulturowe.
W pozostałych kryteriach egzaminator przyzna 0 punktów.
4. Jeżeli wypowiedź jest napisana niesamodzielnie, np. zawiera fragmenty odtworzone
z podręcznika, zadania zawartego w arkuszu egzaminacyjnym lub innego źródła, w tym
internetowego, lub jest przepisana od innego zdającego, wówczas egzamin z języka
litewskiego, w przypadku takiego zdającego, zostanie unieważniony.
5. Zabronione jest pisanie wypowiedzi obraźliwych, wulgarnych lub propagujących
postępowanie niezgodne z prawem. W przypadku takich wypowiedzi zostanie podjęta
indywidualna decyzja dotycząca danej pracy, np. nie zostaną przyznane punkty za styl
i język lub cała wypowiedź nie będzie podlegała ocenie.
Strona arkusza: 5 · Strona zasad oceniania: 5
Opracowanie wstępne — oczekuje na zatwierdzenie redakcyjne.