Zadanie 10.
Twoja rodzina przeprowadza się do nowego mieszkania. W e-mailu do kolegi z Niemiec:
• napisz, dlaczego się przeprowadzacie
• opisz pamiątkę z dzieciństwa znalezioną podczas pakowania
• napisz, jakie emocje wywołała w Tobie ta pamiątka
• napisz, którego z mebli nie chcesz zabrać do nowego mieszkania i dlaczego.
Wymagania ogólne
I. Znajomość środków językowych.
Zdający posługuje się w miarę rozwiniętym zasobem środków językowych (leksykalnych,
gramatycznych, ortograficznych) […].
III. Tworzenie wypowiedzi.
Zdający samodzielnie formułuje krótkie, proste, zrozumiałe wypowiedzi […] pisemne.
IV. Reagowanie na wypowiedzi.
Zdający […] reaguje w sposób zrozumiały, adekwatnie do sytuacji komunikacyjnej […]
pisemnie.
Wymagania szczegółowe
1. Zdający posługuje się w miarę rozwiniętym zasobem środków językowych (leksykalnych,
gramatycznych, ortograficznych) […].
5.1) Zdający opisuje [...] przedmioty [...].
5.5) Zdający wyraża i uzasadnia [...] opinie, poglądy i uczucia.
7.2) Zdający [...] przekazuje informacje i wyjaśnienia.
7.7) Zdający wyraża emocje (np. radość, niezadowolenie, zdziwienie).
Każda wypowiedź jest oceniana przez egzaminatora w następujących kryteriach:
• treść
• spójność i logika wypowiedzi
• zakres środków językowych
• poprawność środków językowych.
Treść
W ocenie treści bierze się najpierw pod uwagę, do ilu podpunktów z polecenia zdający się
odniósł w swojej wypowiedzi, a następnie ile z tych podpunktów rozwinął w zadowalającym
stopniu. Za wypowiedź przyznaje się od 0 do 4 punktów, zgodnie z poniższą tabelą.
Do ilu podpunktów Ile podpunktów rozwinął?
zdający się odniósł? 4 3 2 1 0
4 4 p. 4 p. 3 p. 2 p. 2 p.
3 3 p. 3 p. 2 p. 1 p.
2 2 p. 1 p. 1 p.
1 1 p. 0 p.
0 0 p.
Dla przykładu, za wypowiedź zdającego, który odniósł się do 2 podpunktów i oba rozwinął,
przyznaje się 2 punkty.
Uwagi dodatkowe dotyczące oceniania treści
1. W ocenie treści egzaminator kieruje się:
a. nadrzędnymi ustaleniami dotyczącymi sposobu oceniania wypowiedzi podanymi
w punktach 2–18 poniżej oraz przyjętymi w danej sesji egzaminacyjnej dla konkretnego
zadania
b. w przypadku wątpliwości, rozważeniem następujących kwestii:
− w jakim stopniu jako czytelnik czuje się poinformowany w zakresie kluczowego
elementu danego podpunktu z polecenia?
− w jaki sposób zdający realizuje dany podpunkt, np. za pomocą ilu zdań i jakich,
za pomocą ilu czasowników/określników, jak złożona jest wypowiedź, jak wiele
szczegółów przekazuje?
2. Należy uznać, że zdający nie odniósł się do podpunktu polecenia, jeśli
a. nie realizuje tego podpunktu
b. realizuje go w sposób niekomunikatywny.
3. Należy uznać, że zdający odniósł się do danego podpunktu polecenia, jeśli
a. realizuje go w sposób komunikatywny, ale w minimalnym stopniu, np.
• napisz, dlaczego się przeprowadzacie
Wir ziehen um, denn die neue Wohnung ist groß. (jedno odniesienie)
b. rozbudowuje minimalną realizację podpunktu o dodatkową, komunikatywną informację,
np. Wir ziehen um, denn die neue Wohnung ist groß und hell. (dwa odniesienia)
4. Należy uznać, że zdający rozwinął dany podpunkt polecenia, jeśli odniósł się do niego
w sposób bardziej szczegółowy, tzn. w realizacji podpunktu można wyodrębnić
a. przynajmniej trzy komunikatywne, minimalne odniesienia, np.
• napisz, dlaczego się przeprowadzacie
Wir ziehen um, denn die neue Wohnung ist groß, hell und preiswert.
b. jedno lub dwa bardziej rozbudowane, komunikatywne odniesienia, np.
Wir ziehen um, denn die neue Wohnung hat eine gute Lage. Sie liegt in der Innenstadt
und ist dazu ruhig gelegen. (jedno rozbudowane odniesienie)
5. W przypadku podpunktów polecenia, które składają się z dwóch członów:
a. jeśli zdający w minimalnym stopniu nawiązał do jednego członu, a drugiego
nie zrealizował, należy uznać, że odniósł się do danego podpunktu, np.
• napisz, którego z mebli nie chcesz zabrać do nowego mieszkania i dlaczego
Ich nehme den Kleiderschrank nicht mit.
b. jeśli zdający nawiązał do obydwu członów w minimalnym stopniu, należy uznać,
że odniósł się do danego podpunktu, np. Ich nehme den Kleiderschrank nicht mit, denn
er ist zu alt.
c. jeśli zdający rozbudował swoją wypowiedź tylko w zakresie jednego członu,
a drugiego nie zrealizował, należy uznać, że odniósł się do danego podpunktu, np. Das
Möbel nehme ich nicht mit. Es gefällt mir nicht mehr, es ist zu alt und braucht Reparatur.
d. jeśli zdający odniósł się do obydwu członów i przynajmniej jeden z nich przedstawił
w sposób bardziej szczegółowy, należy uznać, że rozwinął wypowiedź, np. Ich nehme
den Kleiderschrank nicht mit, denn er ist zu alt und braucht Reparatur.
6. Wyrażenia takie jak np. interessant, bemerkenswert są traktowane jako jedno odniesienie
się do podpunktu polecenia.
7. Realizacja podpunktu polecenia za pomocą wyrażeń synonimicznych lub wzajemnie
wykluczających się słów/wyrażeń, lub za pomocą równorzędnych słów odnoszących się do
jednego aspektu, jest traktowana jako jedno odniesienie, np.
• opisz pamiątkę z dzieciństwa znalezioną podczas pakowania
Die Jacke, die ich gefunden habe, ist blau, grau und grün. / Diese Legosteine, die ich
fand, habe ich von meiner Tante, meinem Onkel und meinem Opa.
• napisz, jakie emocje wywołała w Tobie ta pamiątka
Ich wurde traurig und froh.
8. Realizacja podpunktu polecenia za pomocą co najmniej trzech słów/wyrażeń odnoszących
się do różnych aspektów, jest uznawana za podpunkt rozwinięty, np.
• opisz pamiątkę z dzieciństwa znalezioną podczas pakowania
Ich fand meinen Teddybären. Er ist schön. Er ist weiß und weich.
9. Zaimki oraz pospolite modyfikatory takie jak np. sehr, genug, ein bisschen nie są
traktowane jako kolejne odniesienie do danego podpunktu polecenia.
10. Nazwy własne nie są traktowane jako kolejne odniesienie do danego podpunktu polecenia,
chyba że w wyraźny sposób wnoszą dodatkowe informacje.
11. Realizację poszczególnych podpunktów polecenia ocenia się w całej wypowiedzi;
odniesienia do tego samego podpunktu polecenia mogą wystąpić w różnych częściach
pracy.
12. Ten sam fragment tekstu nie może być traktowany jako realizacja dwóch różnych
podpunktów polecenia, np.
• opisz pamiątkę z dzieciństwa znalezioną podczas pakowania
• napisz, którego z mebli nie chcesz zabrać do nowego mieszkania i dlaczego
Ich habe meinen alten Kinderstuhl gefunden und ich möchte ihn in die neue Wohnung
nicht mitnehmen.
13. Dopuszczalna jest sytuacja, w której zdający traktuje poszczególne podpunkty polecenia
jak zadawane pytania i tworzy wypowiedź poprzez odpowiadanie na te pytania bez
przywoływania wszystkich elementów z polecenia (= wprowadzenie oraz 4 podpunkty).
Wypowiedź taka nosi cechy interakcji w formie pisemnej. Taka realizacja polecenia
nie prowadzi do obniżenia punktacji za treść; może natomiast skutkować obniżeniem
punktacji za spójność i logikę wypowiedzi.
To, że zdający nie musi przywoływać wszystkich elementów z polecenia nie oznacza,
że może pominąć kluczowe elementy danego podpunktu, np. opisując pamiątkę
z dzieciństwa znalezioną podczas pakowania, zdający pisze: Es ist originell. – taka
odpowiedź nie jest akceptowana.
14. Jeżeli zdający realizuje podpunkt polecenia w sposób niestandardowy, taki że budzi
wątpliwości, wówczas wymagany jest w wypowiedzi element, który wskazuje, że ta
informacja dotyczy danego podpunktu i jest logicznie uzasadniona.
15. Jeżeli zdający realizuje podpunkt polecenia, ale komunikacja jest znacznie zaburzona
na skutek użycia niewłaściwej struktury leksykalnej i/lub gramatycznej, taka wypowiedź
kwalifikowana jest na poziom niższy (podpunkt rozwinięty traktowany jest jako podpunkt,
do którego zdający tylko odniósł się, a podpunkt, do którego zdający odniósł się, jako
podpunkt niezrealizowany), np. informując o powodzie przeprowadzki, zdający pisze:
Wir ziehen um, weil die Gebung schön ist. (O→N) zamiast Wir ziehen um, weil die
Umgebung schön ist.
16. Dopuszcza się udzielenie przez zdającego wymijającej odpowiedzi, np. Nie wiem, kiedy…
/ Nie wiem, co… / Nie wiem, dlaczego…, jeżeli odpowiedź taka spełnia warunki polecenia.
Nie akceptuje się odpowiedzi nienaturalnych w danej sytuacji komunikacyjnej, np.
• napisz, którego z mebli nie chcesz zabrać do nowego mieszkania i dlaczego
Ich weiß nicht, was ich nicht mitnehmen soll und warum. („nie odniósł się”)
17. Jeżeli zdający realizuje kluczowy fragment wypowiedzi w języku polskim, uznaje się
realizację podpunktu polecenia za niekomunikatywną, np.
• opisz pamiątkę z dzieciństwa znalezioną podczas pakowania
Ich habe mein pamiętnik gefunden. („nie odniósł się”)
18. Jeżeli zdający używa języka polskiego we fragmencie wypowiedzi, który nie jest kluczowy
do realizacji polecenia, fragment w języku polskim nie jest brany pod uwagę w ocenie
treści, np.
• opisz pamiątkę z dzieciństwa znalezioną podczas pakowania
Ich habe mein Tagebuch gefunden. Da haben meine Freundinnen Blumen gezeichnet
und śmieszne Gedichte geschrieben. („odniósł się i rozwinął”)
Zadanie 10.
Twoja rodzina przeprowadza się do nowego mieszkania. W e-mailu do kolegi z Niemiec:
• napisz, dlaczego się przeprowadzacie
• opisz pamiątkę z dzieciństwa znalezioną podczas pakowania
• napisz, jakie emocje wywołała w Tobie ta pamiątka
• napisz, którego z mebli nie chcesz zabrać do nowego mieszkania i dlaczego.
Hallo Markus,
nächste Woche ziehen wir in eine neue Wohnung um.
• napisz, dlaczego się przeprowadzacie
7.2) Zdający […] przekazuje informacje i wyjaśnienia.
5.5) Zdający wyraża i uzasadnia (…) opinie, poglądy i uczucia.
Należy uznać każdą komunikatywną odpowiedź, w której zdający wskazuje powód, dla
którego on / jego rodzina przeprowadza się do nowego mieszkania, np. Wir tun das (Wir
ziehen um), denn die neue Wohnung ist günstig gelegen; meine Schule, Geschäfte sind in
der Nähe und mein Vater hat nur fünf Minuten zu Fuß zu seinem Arbeitsplatz.
Przez powód przeprowadzki do nowego mieszkania / miejsca zamieszkania rozumie się:
• okoliczności, które wpłynęły na taką decyzję, np. Der Vater hat eine sehr
günstige/interessante Arbeitsstelle bekommen und sich sofort für den Umzug
entschieden. / Unser Onkel hat uns über die freie Wohnung informiert und uns von
dem Umzug überzeugt.
• preferencje piszącego lub członków jego rodziny, np. Wir ziehen um, weil meine Mutter
die Lage des neuen Hauses toll findet. / Mein Vater ist sehr von der neuen Wohnung
beeindruckt.
• zalety nowego mieszkania / miejsca zamieszkania, np. Wir ziehen um, denn die neue
Wohnung ist größer als die jetzige. / Unser neues Haus liegt in einer schönen Gegend. /
… liegt in der Nähe der Firma meines Vaters.
• niedogodności obecnego mieszkania / miejsca zamieszkania, np. Wir ziehen um, denn
die alte Wohnung hat eine schlechte Lage. / Die jetzige Wohnung ist kleiner als die neue.
/ Das alte Haus ist von der Firma meines Vaters sehr weit entfernt. / Die jetzige Wohnung
ist sehr teuer.
W pracy nie musi pojawić się spójnik „bo”, „ponieważ”, „dlatego” (denn, weil, deshalb/
deswegen/darum), ale z kontekstu wypowiedzi musi wynikać powód zmiany mieszkania /
miejsca zamieszkania, np. Wir möchten umziehen. Meine Eltern halten die neue Wohnung
für schön und gut gelegen, d.h. ruhig und nahe dem Zentrum. („odniósł się i rozwinął”).
Wymagany jest spójnik „bo”, „ponieważ”, „dlatego”, gdy z kontekstu wypowiedzi nie wynika
powód zmiany mieszkania / miejsca zamieszkania, np. Wir ziehen um. In dem Haus wohnen
acht Familien. („nie odniósł się”) Wir ziehen um, weil in dem Haus acht Familien wohnen.
(„odniósł się”).
Nie akceptuje się odpowiedzi, w której zdający nie odnosi się do tego podpunktu polecenia,
np.
• informuje jedynie o poszukiwaniu nowego mieszkania, np. Wir haben lange nach der
Wohnung gesucht.
• pisze, że zamierza kupić/wynająć nowe mieszkanie, np. Wir möchten die Wohnung
kaufen/mieten.
nie odniósł się odniósł się odniósł się i rozwinął
Wir waren zu Besuch Wir möchten in die neue Wir ziehen um, weil unsere
bei unserem Onkel und Wohnung umziehen, denn Bekannten uns über das günstige
da haben wir eine die Miete dort ist viel Angebot informiert haben: eine
Wohnung gesehen. niedriger. tolle Wohnung; gut gelegen, hell
und preiswert.
In unserer kleinen Unsere Nachbarn sind
Wohnung gibt es einen laut. Die Oma ist gestorben und wir
großen Garten. (O→N, haben ihre Wohnung geerbt. Sie
zaburzenie komunikacji) In unserem alten Haus ist größer, hat vier Zimmer und
gibt es keinen Lift. zwei Toiletten.
Die neue Wohnung
gefällt mir nicht. Unser Haus liegt leider direkt zur
lauten Straße, wo es viel Verkehr
gibt. Auch LKWs fahren oft. Ich
hoffe, in dem neuen Haus ist es
anders.
• opisz pamiątkę z dzieciństwa znalezioną podczas pakowania
5.1) Zdający opisuje […] przedmioty […].
Należy uznać każdą komunikatywną odpowiedź, w której zdający wymienia i opisuje swoją
pamiątkę (z dzieciństwa), którą znalazł podczas pakowania, np. Beim Packen habe ich
meine alte Puppe gefunden.
Za opis pamiątki uznaje się określenia odnoszące się do takich aspektów, jak:
• rodzaj, np. Im Schrank habe ich mein Spielzeug aus der Kindheit gefunden: ein Auto.
• wiek, np. Meine Puppe ist 15 Jahre alt.
• wielkość, np. Meine Briefmarkensammlung ist ganz groß.
• pochodzenie, np. Das sind Briefmarken aus Afrika und Asien. / Diese Legosteine habe
ich von meinem Onkel bekommen.
• kolorystyka, np. Mein Teddybär ist gelb.
• materiał, z jakiego jest wykonana pamiątka, np. Die Katzenfigur ist aus Porzellan.
Jeżeli zdający skupia się wyłącznie na jednym aspekcie, np. odnosi się tylko do kolorystyki
jakiegoś przedmiotu, to taka realizacja tego podpunktu polecenia jest kwalifikowana
maksymalnie jako „odniósł się”, np. Mein erstes Kleid war rot, gelb und blau.
Akceptowane są również komunikatywne odpowiedzi, w których zdający
• porównuje znalezioną pamiątkę z innymi przedmiotami, np. Das alte Handy ist nicht so
modern wie mein Smartphone.
• opisuje pamiątkę, informując o czynnościach, które wykonywał lub nie mógł wykonywać
przy jej pomocy i które jednocześnie wskazują na jej wygląd/cechę, np. Mit meinem alten
Handy konnte ich nicht fotografieren, aber der Akku hielt eine Woche.
Nie jest wymagane użycie wyrażeń „z dzieciństwa”, „pamiątka z dzieciństwa”.
Wyrażenia „z dzieciństwa”, „pamiątka z dzieciństwa” nie stanowią rozwinięcia wypowiedzi.
Jako rozwinięcie tego podpunktu polecenia traktuje się:
• okoliczności znalezienia pamiątki, pod warunkiem że zdający realizuje kluczowy element
tego podpunktu polecenia, czyli opisuje znalezioną pamiątkę, np. Als ich die Bücher
eingepackt habe, habe ich unten im Schrank mein altes Foto gefunden. („odniósł się
i rozwinął”); ALE Ich habe die Bücher eingepackt. („nie odniósł się”)
• przedstawienie opinii o pamiątce, pod warunkiem że zdający realizuje kluczowy element
tego podpunktu polecenia, czyli opisuje znalezioną pamiątkę, np. Die alte Uhr, die ich
fand, gefällt mir sehr: Die Ziffern sind groß und schwarz. („odniósł się i rozwinął”); ALE
Die Uhr gefällt mir sehr. („nie odniósł się”)
Użycie liczebników i/lub innych wyrażeń określających ilość nie jest uznawane za kolejne
odniesienie do podpunktu polecenia, np. In dem Album gibt es ca. 1000 Briefmarken.
(„odniósł się”).
Nie akceptuje się odpowiedzi, w której zdający nie odnosi się do tego podpunktu polecenia,
np.
• podaje tylko imię, które nadał tej pamiątce bez wyjaśnienia, co to jest, np. Ich habe meine
Alma gefunden.
• informuje jedynie, że znalazł pamiątkę z dzieciństwa, np. Ich habe das Andenken aus
meiner Kindheit gefunden.
nie odniósł się odniósł się odniósł się i rozwinął
Unter dem Bett war Ich fand die Puppe, sie hat Beim Packen fand ich meinen
Lola. Ich habe mich nur ein Auge. Teddybären. Er ist braun, hat
gefreut. eine grüne Hose und blaue
Ich habe ein Buch gefunden, Augen.
Ich habe auch viele das ich von meiner Tante
Sachen gefunden, die bekommen habe. Beim Sortieren habe ich zufällig
mich an die Kindheit mein Buch über Affen gefunden,
erinnerten. Bei dem Packen fand ich das ich immer gelesen habe, als
mein Tagebuch. Ich finde es ich klein war. Dieses Buch habe
Als Kind hatte ich ein toll. ich in München gekauft.
Auto. Schade, dass
mein Bruder es verloren Ich fand das Album mit meinen
hat. Fotos aus der Kindheit. Auf
einigen Fotos bin ich mit meinen
Großeltern, deshalb sind sie für
mich sehr wichtig.
• napisz, jakie emocje wywołała w Tobie ta pamiątka
7.7) Zdający wyraża emocje (np. radość, niezadowolenie, zdziwienie).
Należy uznać każdą komunikatywną odpowiedź, w której zdający opisuje pozytywne/
negatywne emocje, jakie w nim wywołała znaleziona pamiątka, np.
• wyraża radość, wzruszenie, np. Ich habe mich gefreut, als ich dieses Buch gefunden
habe. / Als ich diesen Brief an den Nikolaus fand, war ich sehr gerührt. / Ich freue mich,
dass ich den Teddybären fand. Er erinnert mich an eine gute Zeit, deshalb ist er mir sehr
wichtig. LUB
• wyraża rozczarowanie (np. pamiątka wygląda inaczej niż ją zapamiętał), np. Leider sieht
dieses Maskottchen anders aus. Es war beige, jetzt ist es grau geworden. / Ich habe das
Tagebuch für interessant gehalten, jetzt hasse ich es. LUB
• opisuje swoje zachowanie (lub swoją reakcję) świadczące o przeżywanych emocjach, np.
Als ich diesen Schlafanzug fand, erzählte ich meinem Freund viel über die Geschichte
dieser Sache. / … weinte ich vor Freude / … lachte ich laut.
Akceptowane są również komunikatywne odpowiedzi, w których zdający
• wyraża emocje, używając przymiotników oceniających, np. Ich habe ein Heft mit
schlechten Noten gefunden. Das war schrecklich!
• pisze o emocjach, używając porównań, np. Als ich diesen Teddybären gefunden habe,
habe ich mich wie ein Kind im Kindergarten gefühlt.
• stosuje czas teraźniejszy, np. Ich bin sehr glücklich, dass ich diese Sache gefunden habe.
Sie erinnert mich an meine Kindheit.
Przedstawienie tylko opinii nie jest realizacją tego podpunktu polecenia, ale jest traktowane
jako element rozwijający, pod warunkiem że piszący realizuje kluczowy element tego
podpunktu polecenia, np. Ich habe ein Maskottchen gefunden. Es war für mich sehr wichtig.
(„nie odniósł się“) / Ich habe ein Maskottchen gefunden. Ich war froh darüber. Es war für
mich sehr wichtig. („odniósł się“)
Nie akceptuje się odpowiedzi, w których zdający nie odnosi się do tego podpunktu polecenia,
np.
• informuje jedynie, że znalazł pamiątkę, nie wyrażając żadnych emocji z tym związanych,
np. Ich habe meinen besten Ball gefunden. / Gestern habe ich mein Maskottchen
gefunden.
• wyraża emocje, ale są one związane z innym przedmiotem, a nie ze znalezioną pamiątką,
np. Meine Mutter hat mir ein neues Smartphone gekauft. Das freut mich sehr.
• pisze o emocjach innych osób, np. Als ich meine erste Mütze fand, weinte meine Mutter.
nie odniósł się odniósł się odniósł się i rozwinął
Ich bin immer sehr Als ich die Sache fand, Als ich diesen Liebesbrief
emotionell. wurde ich traurig. gefunden habe, hat mir der
Kopf wehgetan. Ich habe
Mein Vater war sehr Ich habe meine Kette mich an meine Freundin
glücklich, dass ich das Buch gefunden. Ich fühlte mich erinnert und geweint.
gefunden habe. fantastisch!
Ich bin sehr glücklich. Meine
Ich habe mein Foto Ich bin glücklich, weil das schönste Porzellanfigur, die
gefunden. Ich war damals 5 alte Handy noch ich in der Schule bekommen
Jahre alt. funktioniert. habe, habe ich
wiedergefunden. Das ist
fantastisch!
• napisz, którego z mebli nie chcesz zabrać do nowego mieszkania i dlaczego.
7.2) Zdający […] przekazuje informacje i wyjaśnienia.
5.5) Zdający wyraża i uzasadnia (…) opinie, poglądy i uczucia.
• Ten podpunkt polecenia jest dwuczłonowy. Aby odpowiedź zdającego mogła być uznana
za rozwiniętą, wymagane jest odniesienie się do jego obydwu członów (poinformowanie
o tym, którego z mebli zdający nie chce zabrać do nowego mieszkania, oraz wyjaśnienie,
dlaczego nie chce go zabrać) i przedstawienie jednego z nich w sposób bardziej
szczegółowy, np. Ich nehme den Sessel nicht in die neue Wohnung mit, denn er ist zu
klein und deshalb nicht mehr bequem. („odniósł się i rozwinął”).
• Jeżeli zdający w minimalnym stopniu nawiązał tylko do jednego członu, tj.
a) poinformował o tym, którego z mebli nie chce zabrać do nowego mieszkania, ale nie
wyjaśnił, dlaczego nie chce go zabrać, np. Ich nehme den Sessel nicht in die neue
Wohnung mit. ALBO
b) wyjaśnił, dlaczego nie chce zabrać mebla do nowego mieszkania, ale nie
poinformował, którego konkretnie z mebli nie chce zabrać, np. Ich hatte immer mein
Lieblingsmöbel, aber es gefällt mir nicht mehr. / … aber es ist nicht mehr bequem.
wówczas uznaje się, że odniósł się do tego podpunktu polecenia.
• Jeśli zdający rozbudował swoją wypowiedź tylko w zakresie jednego członu, a drugiego
nie zrealizował, np.
a) In die neue Wohnung nehme ich den kleinen Nachtschrank nicht mit, der jetzt im
Schlafzimmer neben meinem Bett steht. (rozbudowana informacja o tym, gdzie
dokładnie stoi szafka nocna, ale brak wyjaśnienia, dlaczego nie chce jej zabrać)
b) Ich nehme das Möbel nicht mit, denn es ist zu groß und die Farbe gefällt mir nicht mehr.
(rozbudowana informacja o powodach, dla których nie chce zabrać mebla, ale brak
informacji o tym, co to za mebel),
wówczas uznaje się, że odniósł się do tego podpunktu polecenia.
Realizując drugą część podpunktu polecenia, zdający może wyjaśnić, dlaczego nie chce
zabrać danego mebla, w następujący sposób:
• negatywnie ocenia ten mebel, np. Ich finde den Stuhl unbequem.
• stwierdza, że ten mebel nie pasuje do nowego mieszkania, np. Der schwarze Tisch passt
nicht zu meinem neuen Zimmer, dazu ist er zu groß.
• wskazuje brak miejsca w nowym mieszkaniu na ten mebel, np. Mein neues Zimmer ist
leider zu klein für den großen Tisch.
• informuje o zamiarze przekazania tego mebla np. sąsiadowi, koledze; Den Schrank
möchte ich meinem Nachbarn abgeben.
Wymagany jest spójnik „bo”, „ponieważ”, „dlatego” (denn, weil, deshalb/deswegen/darum),
gdy z kontekstu nie wynika jednoznacznie powód, dla którego zdający nie chce zabrać
danego mebla, np. Ich nehme den blauen Tisch nicht in die neue Wohnung mit, denn er ist
aus Plastik und die blaue Farbe passt nicht zu neuen Möbeln. („odniósł się i rozwinął”). ALE
Ich nehme den Tisch nicht in die neue Wohnung mit. Er ist blau. („odniósł się” – zdający
zrealizował tylko pierwszą część polecenia).
Nie akceptuje się odpowiedzi, w której zdający nie odnosi się do żadnej części tego
podpunktu polecenia.
nie odniósł się odniósł się odniósł się i rozwinął
Ich brauche keine neuen In die neue Wohnung Was soll ich in die neue
Möbel. möchte ich meinen Wohnung mitnehmen?
Kleiderschrank nicht Meinen Schreibtisch nehme
Ich will keine Möbel mitnehmen. ich sicherlich nicht mit. Er ist
mitnehmen, aber ich muss. alt und zu klein.
Ich nehme aus meinem
Ich nehme es nicht mit. Zimmer alle Möbel ohne die In der neuen Wohnung
Kommode mit, denn sie ist brauche ich keinen Sofatisch.
kaputt. Ich möchte mehr Platz haben.
Außerdem gefällt mir seine
Das Möbel nehme ich nicht Farbe nicht.
mit, denn es ist zu alt.
Spójność i logika wypowiedzi
W ocenie spójności bierze się pod uwagę, czy i w jakim stopniu tekst funkcjonuje jako całość
dzięki jasnym powiązaniom (np. leksykalnym, gramatycznym) wewnątrz zdań oraz między
zdaniami/akapitami tekstu. W ocenie logiki wypowiedzi bierze się pod uwagę, czy i w jakim
stopniu wypowiedź jest klarowna (np. czy nie jest jedynie zbiorem przypadkowo zebranych
myśli).
wypowiedź jest w całości lub w znacznej większości spójna i logiczna zarówno
2 p.
na poziomie poszczególnych zdań, jak i całego tekstu
wypowiedź zawiera usterki w spójności/logice na poziomie poszczególnych zdań
1 p.
oraz/lub całego tekstu
wypowiedź jest w znacznej mierze niespójna/nielogiczna; zbudowana jest z
0 p.
trudnych do powiązania w całość fragmentów
Dodatkowe uwagi dotyczące spójności
1. W ocenie spójności należy rozważyć poziom spójności tekstu, zarówno na poziomie
poszczególnych zdań, jak i całego tekstu, w stosunku do jego długości. Jedna bądź dwie
usterki w dłuższym tekście to nie to samo, co jedna bądź dwie usterki w spójności w tekście
bardzo krótkim. Nie należy jednak bezpośrednio przeliczać liczby usterek na odpowiednią
liczbę punktów.
2. Zaburzenie spójności i/lub logiki może wynikać na przykład z:
• braku połączenia tekstu piszącego z podanym początkiem, np.
Hallo Markus,
nächste Woche ziehen wir in eine neue Wohnung um.
Ich möchte dir schreiben, dass wir umziehen und das ist toll.
• braku połączenia między częściami tekstu; odwoływanie się do czegoś, co nie jest
wcześniej wspomniane
• nieuzasadnionego użycia czasowników w różnych czasach gramatycznych
(przeskakiwania z jednego czasu gramatycznego na inny)
• błędów językowych i/lub ortograficznych, które powodują, że odbiorca gubi się, czytając
tekst
• poważnych zakłóceń komunikacji w tekście w wyniku błędów językowych
• braku logiki w tekście, np. przytoczenia argumentu, który jest sprzeczny z ogólnie
przyjętymi zasadami rozumowania (jeśli nie ma w pracy żadnego uzasadnienia/
kontekstu, który tłumaczyłby taką właśnie realizację danego podpunktu).
3. Zdający nie musi realizować podpunktów polecenia w kolejności, w jakiej są wymienione
w zadaniu. Sama zmiana kolejności nie może być podstawą do obniżenia punktacji za
spójność i logikę wypowiedzi.
4. Brak podziału na akapity nie prowadzi automatycznie do obniżenia punktacji za spójność
i logikę wypowiedzi.
5. Brak powiązania między rozwinięciem napisanym przez zdającego, a zdaniem
wprowadzającym i/lub kończącym podanym w arkuszu może być podstawą do obniżenia
punktacji za spójność i logikę wypowiedzi.
6. Jeżeli w pracy nie są zaznaczone żadne błędy w spójności/logice, należy przyznać
2 punkty w tym kryterium.
7. Jako usterki w spójności/logice egzaminator oznacza te fragmenty, w których gubi się,
czytając tekst. Błędy językowe i ortograficzne mogą powodować zaburzenie spójności
i logiki, ale wiele zależy od kontekstu wypowiedzi. Ten sam błąd może w mniejszym lub
większym stopniu zaburzać zrozumienie tekstu. Może on wpływać na ocenę spójności
i logiki i/lub przekazania komunikatu.
8. Błędy logiczne mogą często wynikać z niewystarczającego kontekstu w treści pracy, braku
kluczowego elementu do uzasadnienia stwierdzenia, które samo w sobie jest sprzeczne
z zasadami logiki.
9. Słowa napisane po polsku lub w języku innym niż język egzaminu egzaminator zaznacza
jako błędy w spójności, jeśli w znacznym stopniu utrudniają zrozumienie komunikatu. Jeśli
komunikacja nie jest zaburzona, podkreśla je jedynie jako błędy językowe.
10. Jeśli praca (lub jej obszerne fragmenty) jest w znacznej większości niespójna/
niekomunikatywna/niezrozumiała dla odbiorcy, egzaminator może zaznaczyć całość pracy
(lub dany fragment) „pionową falą” na marginesie i nie podkreślać poszczególnych
zaburzeń. Jednocześnie w takiej pracy oznacza się błędy.
Zakres środków językowych
W ocenie zakresu środków językowych bierze się pod uwagę zróżnicowanie struktur
leksykalno-gramatycznych użytych w wypowiedzi.
zadowalający zakres środków językowych; oprócz środków językowych o wysokim
2 p.
stopniu pospolitości w wypowiedzi występuje kilka precyzyjnych sformułowań
ograniczony zakres środków językowych; w wypowiedzi użyte są głównie środki
1 p.
językowe o wysokim stopniu pospolitości
bardzo ograniczony zakres środków językowych; w wypowiedzi użyte są wyłącznie
0 p.
najprostsze środki językowe
1. Zadowalający zakres środków językowych odnosi się do środków leksykalno-
gramatycznych ujętych w zakresie struktur w Aneksie do Informatora, których znajomości
można oczekiwać od absolwenta szkoły ponadgimnazjalnej w roku szkolnym 2020/21 na
poziomie A2+ (w skali ESOKJ).
2. Pod pojęciem „precyzyjne sformułowania” rozumie się wyrażanie myśli z wykorzystaniem
słownictwa swoistego dla tematu i unikanie wyrazów oraz struktur o wysokim stopniu
pospolitości, takich jak miły, interesujący, fajny. W precyzji wyrażania myśli mieści się
również charakterystyczny dla danego języka sposób wyrażania znaczeń, np. stosowanie
typowych dla danego języka związków wyrazowych oraz struktur gramatycznych
precyzyjnie pasujących do danej sytuacji komunikacyjnej.
Poprawność środków językowych
W ocenie poprawności środków językowych bierze się pod uwagę błędy gramatyczne,
leksykalne i ortograficzne oraz ich wpływ na komunikatywność wypowiedzi.
• brak błędów
2 p. • nieliczne błędy niezakłócające komunikacji lub sporadycznie zakłócające
komunikację
• liczne błędy niezakłócające komunikacji lub czasami zakłócające komunikację
1 p.
• bardzo liczne błędy niezakłócające komunikacji
• liczne błędy często zakłócające komunikację
0 p.
• bardzo liczne błędy czasami lub często zakłócające komunikację
W ocenie poprawności środków językowych bierze się pod uwagę orientacyjny stosunek liczby
błędów do długości tekstu stworzonego przez zdającego (nie ma potrzeby liczenia wyrazów
i błędów). „Liczne” błędy w przypadku tekstu bardzo krótkiego to nie to samo, co „liczne” błędy
w przypadku tekstu dłuższego.
Sposób oznaczania błędów
Błędy oznacza się tylko w wypowiedzi zdającego stosując oznaczenia podane w tabeli; nie
oznacza się rodzaju błędu na marginesie.
rodzaj błędu sposób oznaczenia przykład
błąd językowy (leksykalny,
podkreślenie linią prostą Marek lubić czekoladę.
gramatyczny)
błąd językowy spowodowany znak √ w miejscu
Marek √ czekoladę.
brakiem wyrazu brakującego wyrazu
błąd ortograficzny otoczenie słowa kołem Słońce gżeje.
błąd językowy i ortograficzny podkreślenie linią prostą
Słońce gżać w lecie.
w jednym słowie i otoczenie kołem
Założyłem kurtkę bo było
błędy w spójności / logice podkreślenie linią falistą
gorąco.
Błędy ortograficzne zmieniające znaczenie wyrazu są traktowane jako błędy językowe
i oznaczane poprzez podkreślenie wyrazu linią prostą.
Nie oznacza się błędów interpunkcyjnych.
Usterki w spójności i logice występujące pomiędzy akapitami mogą być zaznaczane „pionową
falą” na marginesie.
Uwagi dodatkowe
1. Wypowiedź jest oceniana na 0 punktów we wszystkich kryteriach, jeżeli jest
• w całości nieczytelna (pod pracą zapisuje się „praca w całości nieczytelna”, a na karcie
odpowiedzi zaznacza się 0 punktów w każdym kryterium) LUB
• całkowicie niezgodna z poleceniem (pod pracą zapisuje się „praca całkowicie niezgodna
z poleceniem”, a na karcie odpowiedzi zaznacza się 0 punktów w każdym kryterium)
LUB
• niekomunikatywna dla odbiorcy, np. w całości napisana fonetycznie (pod pracą zapisuje
się „praca całkowicie niekomunikatywna”, a na karcie odpowiedzi zaznacza się
0 punktów w każdym kryterium).
2. Praca, która zawiera fragmenty odtworzone z podręcznika, zadania zawartego w arkuszu
egzaminacyjnym lub innego źródła, w tym internetowego, lub przepisane od innego
zdającego, jest uznawana za niesamodzielną.
3. Jeżeli praca zawiera fragmenty na zupełnie inny temat, wyuczone na pamięć lub fragmenty
całkowicie nienawiązujące do polecenia, a jednocześnie zaburzające spójność
i logikę tekstu, są one otaczane kołem i nie są brane pod uwagę przy liczeniu wyrazów
i ocenie zakresu środków językowych i poprawności środków językowych.
4. Jeżeli za wypowiedź przyznano 0 punktów w kryterium treści, we wszystkich pozostałych
kryteriach przyznaje się również 0 punktów.
5. Jeżeli za wypowiedź przyznano 1 punkt w kryterium treści, we wszystkich pozostałych
kryteriach można również przyznać maksymalnie po 1 punkcie.
6. Jeżeli wypowiedź zawiera 60 wyrazów lub mniej, jest oceniana wyłącznie w kryterium
treści. W pozostałych kryteriach przyznaje się 0 punktów. W takich pracach nie oznacza
się błędów.
7. Wyrazy zapisane przy użyciu skrótów, np. gn8 (Gute Nacht), LG (Liebe Grüße), należy
oznaczyć jako błędy ortograficzne.
8. W ocenie poprawności środków językowych w wypowiedziach zdających ze stwierdzoną
dysleksją nie bierze się pod uwagę błędów ortograficznych (takie błędy nie są oznaczane
w pracy zdającego). Błąd ortograficzny zmieniający znaczenie wyrazu w pracy zdającego
z opinią o dysleksji to błąd językowy. Jest on brany pod uwagę w ocenie poprawności
językowej.
Zasady te obowiązują również w ocenie prac zdających z dysgrafią, dysortografią, afazją,
z zaburzeniami komunikacji językowej, mózgowym porażeniem dziecięcym, a także prac
zdających, którzy korzystali z pomocy nauczyciela wspomagającego oraz prac pisanych
na komputerze.
9. Zdający może używać oryginalnej pisowni w obcojęzycznych nazwach geograficznych,
nazwach obiektów sportowych, gazet, zespołów muzycznych, programów telewizyjnych,
tytułach, pod warunkiem że podaje wyjaśnienie w języku egzaminu, tak aby informacja była
komunikatywna dla odbiorcy. Z tekstu musi wynikać, że jest mowa o gazecie, filmie, grupie
muzycznej itd. lub musi wystąpić określenie Serie, Zeitschrift, np. die Serie „M jak miłość”,
die Zeitschrift „Świat Dysku”.
Jeżeli zdający podaje nazwę w języku innym niż zdawany i nie podaje objaśnienia, całe
wyrażenie jest podkreślane linią prostą i traktowane jako jeden błąd językowy, np. Ich lese
Nowe Horyzonty. – 1 błąd językowy. Oprócz tego całe wyrażenie podkreślane jest linią
falistą i traktowane jako błąd w spójności. Jeśli użycie tej nazwy jest kluczowe
dla realizacji polecenia, ta informacja nie jest uwzględniana w ocenie treści.
10. Zabronione jest pisanie wypowiedzi obraźliwych, wulgarnych lub propagujących
postępowanie niezgodne z prawem. W przypadku takich wypowiedzi zostanie podjęta
indywidualna decyzja dotycząca danej pracy, np. nie zostaną przyznane punkty za zakres
środków językowych oraz za poprawność środków językowych lub cała wypowiedź nie
będzie podlegała ocenie.
11. Praca w
napisane Czystopis.
12. Jeżeli zdający umieścił w pracy adnotację ciąg dalszy w
jest czystopisem, to ta część podlega ocenie.
Uwagi dotyczące zasad liczenia słów w wypowiedziach zdających
1. Liczone są słowa oddzielone spacją, np. zu Hause (2 słowa), für die Arbeit (3 słowa),
10. Januar 2012 (3 słowa), 1780 (1 słowo), dreihundertsiebenundzwanzig (1 słowo).
2. Jako jeden wyraz liczone są:
• słowa łączone dywizem, np. Rock-Hits, Wegwerf-Gesellschaft
• formy skrócone, np. geht’s, gibt’s
• oznaczenia, symbole literowe, bez względu na liczbę liter, np. SMS/sms,
• adres mailowy lub internetowy oraz numer telefonu.
3. Cyfry rzymskie traktuje się jak pozostałe cyfry i liczby, np. XX (1 słowo), Wilhelm II.
(2 słowa).
4. Podpis XYZ nie jest uwzględniany w liczbie słów.
5. Nie uznaje się i nie uwzględnia w liczbie słów symboli graficznych używanych w Internecie
(np. „buźki”).
6. Uwzględnia się w liczbie słów wyrazy w języku innym niż język egzaminu, np. Ich lese
Nowe Horyzonty. (4 słowa).Odpowiedź i kryteria punktowania pochodzą z oficjalnych zasad oceniania CKE.
Punktowanie: Zadanie 10.
Twoja rodzina przeprowadza się do nowego mieszkania. W e-mailu do kolegi z Niemiec:
• napisz, dlaczego się przeprowadzacie
• opisz pamiątkę z dzieciństwa znalezioną podczas pakowania
• napisz, jakie emocje wywołała w Tobie ta pamiątka
• napisz, którego z mebli nie chcesz zabrać do nowego mieszkania i dlaczego.
Wymagania ogólne
I. Znajomość środków językowych.
Zdający posługuje się w miarę rozwiniętym zasobem środków językowych (leksykalnych,
gramatycznych, ortograficznych) […].
III. Tworzenie wypowiedzi.
Zdający samodzielnie formułuje krótkie, proste, zrozumiałe wypowiedzi […] pisemne.
IV. Reagowanie na wypowiedzi.
Zdający […] reaguje w sposób zrozumiały, adekwatnie do sytuacji komunikacyjnej […]
pisemnie.
Wymagania szczegółowe
1. Zdający posługuje się w miarę rozwiniętym zasobem środków językowych (leksykalnych,
gramatycznych, ortograficznych) […].
5.1) Zdający opisuje [...] przedmioty [...].
5.5) Zdający wyraża i uzasadnia [...] opinie, poglądy i uczucia.
7.2) Zdający [...] przekazuje informacje i wyjaśnienia.
7.7) Zdający wyraża emocje (np. radość, niezadowolenie, zdziwienie).
Każda wypowiedź jest oceniana przez egzaminatora w następujących kryteriach:
• treść
• spójność i logika wypowiedzi
• zakres środków językowych
• poprawność środków językowych.
Treść
W ocenie treści bierze się najpierw pod uwagę, do ilu podpunktów z polecenia zdający się
odniósł w swojej wypowiedzi, a następnie ile z tych podpunktów rozwinął w zadowalającym
stopniu. Za wypowiedź przyznaje się od 0 do 4 punktów, zgodnie z poniższą tabelą.
Do ilu podpunktów Ile podpunktów rozwinął?
zdający się odniósł? 4 3 2 1 0
4 4 p. 4 p. 3 p. 2 p. 2 p.
3 3 p. 3 p. 2 p. 1 p.
2 2 p. 1 p. 1 p.
1 1 p. 0 p.
0 0 p.
Dla przykładu, za wypowiedź zdającego, który odniósł się do 2 podpunktów i oba rozwinął,
przyznaje się 2 punkty.
Uwagi dodatkowe dotyczące oceniania treści
1. W ocenie treści egzaminator kieruje się:
a. nadrzędnymi ustaleniami dotyczącymi sposobu oceniania wypowiedzi podanymi
w punktach 2–18 poniżej oraz przyjętymi w danej sesji egzaminacyjnej dla konkretnego
zadania
b. w przypadku wątpliwości, rozważeniem następujących kwestii:
− w jakim stopniu jako czytelnik czuje się poinformowany w zakresie kluczowego
elementu danego podpunktu z polecenia?
− w jaki sposób zdający realizuje dany podpunkt, np. za pomocą ilu zdań i jakich,
za pomocą ilu czasowników/określników, jak złożona jest wypowiedź, jak wiele
szczegółów przekazuje?
2. Należy uznać, że zdający nie odniósł się do podpunktu polecenia, jeśli
a. nie realizuje tego podpunktu
b. realizuje go w sposób niekomunikatywny.
3. Należy uznać, że zdający odniósł się do danego podpunktu polecenia, jeśli
a. realizuje go w sposób komunikatywny, ale w minimalnym stopniu, np.
• napisz, dlaczego się przeprowadzacie
Wir ziehen um, denn die neue Wohnung ist groß. (jedno odniesienie)
b. rozbudowuje minimalną realizację podpunktu o dodatkową, komunikatywną informację,
np. Wir ziehen um, denn die neue Wohnung ist groß und hell. (dwa odniesienia)
4. Należy uznać, że zdający rozwinął dany podpunkt polecenia, jeśli odniósł się do niego
w sposób bardziej szczegółowy, tzn. w realizacji podpunktu można wyodrębnić
a. przynajmniej trzy komunikatywne, minimalne odniesienia, np.
• napisz, dlaczego się przeprowadzacie
Wir ziehen um, denn die neue Wohnung ist groß, hell und preiswert.
b. jedno lub dwa bardziej rozbudowane, komunikatywne odniesienia, np.
Wir ziehen um, denn die neue Wohnung hat eine gute Lage. Sie liegt in der Innenstadt
und ist dazu ruhig gelegen. (jedno rozbudowane odniesienie)
5. W przypadku podpunktów polecenia, które składają się z dwóch członów:
a. jeśli zdający w minimalnym stopniu nawiązał do jednego członu, a drugiego
nie zrealizował, należy uznać, że odniósł się do danego podpunktu, np.
• napisz, którego z mebli nie chcesz zabrać do nowego mieszkania i dlaczego
Ich nehme den Kleiderschrank nicht mit.
b. jeśli zdający nawiązał do obydwu członów w minimalnym stopniu, należy uznać,
że odniósł się do danego podpunktu, np. Ich nehme den Kleiderschrank nicht mit, denn
er ist zu alt.
c. jeśli zdający rozbudował swoją wypowiedź tylko w zakresie jednego członu,
a drugiego nie zrealizował, należy uznać, że odniósł się do danego podpunktu, np. Das
Möbel nehme ich nicht mit. Es gefällt mir nicht mehr, es ist zu alt und braucht Reparatur.
d. jeśli zdający odniósł się do obydwu członów i przynajmniej jeden z nich przedstawił
w sposób bardziej szczegółowy, należy uznać, że rozwinął wypowiedź, np. Ich nehme
den Kleiderschrank nicht mit, denn er ist zu alt und braucht Reparatur.
6. Wyrażenia takie jak np. interessant, bemerkenswert są traktowane jako jedno odniesienie
się do podpunktu polecenia.
7. Realizacja podpunktu polecenia za pomocą wyrażeń synonimicznych lub wzajemnie
wykluczających się słów/wyrażeń, lub za pomocą równorzędnych słów odnoszących się do
jednego aspektu, jest traktowana jako jedno odniesienie, np.
• opisz pamiątkę z dzieciństwa znalezioną podczas pakowania
Die Jacke, die ich gefunden habe, ist blau, grau und grün. / Diese Legosteine, die ich
fand, habe ich von meiner Tante, meinem Onkel und meinem Opa.
• napisz, jakie emocje wywołała w Tobie ta pamiątka
Ich wurde traurig und froh.
8. Realizacja podpunktu polecenia za pomocą co najmniej trzech słów/wyrażeń odnoszących
się do różnych aspektów, jest uznawana za podpunkt rozwinięty, np.
• opisz pamiątkę z dzieciństwa znalezioną podczas pakowania
Ich fand meinen Teddybären. Er ist schön. Er ist weiß und weich.
9. Zaimki oraz pospolite modyfikatory takie jak np. sehr, genug, ein bisschen nie są
traktowane jako kolejne odniesienie do danego podpunktu polecenia.
10. Nazwy własne nie są traktowane jako kolejne odniesienie do danego podpunktu polecenia,
chyba że w wyraźny sposób wnoszą dodatkowe informacje.
11. Realizację poszczególnych podpunktów polecenia ocenia się w całej wypowiedzi;
odniesienia do tego samego podpunktu polecenia mogą wystąpić w różnych częściach
pracy.
12. Ten sam fragment tekstu nie może być traktowany jako realizacja dwóch różnych
podpunktów polecenia, np.
• opisz pamiątkę z dzieciństwa znalezioną podczas pakowania
• napisz, którego z mebli nie chcesz zabrać do nowego mieszkania i dlaczego
Ich habe meinen alten Kinderstuhl gefunden und ich möchte ihn in die neue Wohnung
nicht mitnehmen.
13. Dopuszczalna jest sytuacja, w której zdający traktuje poszczególne podpunkty polecenia
jak zadawane pytania i tworzy wypowiedź poprzez odpowiadanie na te pytania bez
przywoływania wszystkich elementów z polecenia (= wprowadzenie oraz 4 podpunkty).
Wypowiedź taka nosi cechy interakcji w formie pisemnej. Taka realizacja polecenia
nie prowadzi do obniżenia punktacji za treść; może natomiast skutkować obniżeniem
punktacji za spójność i logikę wypowiedzi.
To, że zdający nie musi przywoływać wszystkich elementów z polecenia nie oznacza,
że może pominąć kluczowe elementy danego podpunktu, np. opisując pamiątkę
z dzieciństwa znalezioną podczas pakowania, zdający pisze: Es ist originell. – taka
odpowiedź nie jest akceptowana.
14. Jeżeli zdający realizuje podpunkt polecenia w sposób niestandardowy, taki że budzi
wątpliwości, wówczas wymagany jest w wypowiedzi element, który wskazuje, że ta
informacja dotyczy danego podpunktu i jest logicznie uzasadniona.
15. Jeżeli zdający realizuje podpunkt polecenia, ale komunikacja jest znacznie zaburzona
na skutek użycia niewłaściwej struktury leksykalnej i/lub gramatycznej, taka wypowiedź
kwalifikowana jest na poziom niższy (podpunkt rozwinięty traktowany jest jako podpunkt,
do którego zdający tylko odniósł się, a podpunkt, do którego zdający odniósł się, jako
podpunkt niezrealizowany), np. informując o powodzie przeprowadzki, zdający pisze:
Wir ziehen um, weil die Gebung schön ist. (O→N) zamiast Wir ziehen um, weil die
Umgebung schön ist.
16. Dopuszcza się udzielenie przez zdającego wymijającej odpowiedzi, np. Nie wiem, kiedy…
/ Nie wiem, co… / Nie wiem, dlaczego…, jeżeli odpowiedź taka spełnia warunki polecenia.
Nie akceptuje się odpowiedzi nienaturalnych w danej sytuacji komunikacyjnej, np.
• napisz, którego z mebli nie chcesz zabrać do nowego mieszkania i dlaczego
Ich weiß nicht, was ich nicht mitnehmen soll und warum. („nie odniósł się”)
17. Jeżeli zdający realizuje kluczowy fragment wypowiedzi w języku polskim, uznaje się
realizację podpunktu polecenia za niekomunikatywną, np.
• opisz pamiątkę z dzieciństwa znalezioną podczas pakowania
Ich habe mein pamiętnik gefunden. („nie odniósł się”)
18. Jeżeli zdający używa języka polskiego we fragmencie wypowiedzi, który nie jest kluczowy
do realizacji polecenia, fragment w języku polskim nie jest brany pod uwagę w ocenie
treści, np.
• opisz pamiątkę z dzieciństwa znalezioną podczas pakowania
Ich habe mein Tagebuch gefunden. Da haben meine Freundinnen Blumen gezeichnet
und śmieszne Gedichte geschrieben. („odniósł się i rozwinął”)
Zadanie 10.
Twoja rodzina przeprowadza się do nowego mieszkania. W e-mailu do kolegi z Niemiec:
• napisz, dlaczego się przeprowadzacie
• opisz pamiątkę z dzieciństwa znalezioną podczas pakowania
• napisz, jakie emocje wywołała w Tobie ta pamiątka
• napisz, którego z mebli nie chcesz zabrać do nowego mieszkania i dlaczego.
Hallo Markus,
nächste Woche ziehen wir in eine neue Wohnung um.
• napisz, dlaczego się przeprowadzacie
7.2) Zdający […] przekazuje informacje i wyjaśnienia.
5.5) Zdający wyraża i uzasadnia (…) opinie, poglądy i uczucia.
Należy uznać każdą komunikatywną odpowiedź, w której zdający wskazuje powód, dla
którego on / jego rodzina przeprowadza się do nowego mieszkania, np. Wir tun das (Wir
ziehen um), denn die neue Wohnung ist günstig gelegen; meine Schule, Geschäfte sind in
der Nähe und mein Vater hat nur fünf Minuten zu Fuß zu seinem Arbeitsplatz.
Przez powód przeprowadzki do nowego mieszkania / miejsca zamieszkania rozumie się:
• okoliczności, które wpłynęły na taką decyzję, np. Der Vater hat eine sehr
günstige/interessante Arbeitsstelle bekommen und sich sofort für den Umzug
entschieden. / Unser Onkel hat uns über die freie Wohnung informiert und uns von
dem Umzug überzeugt.
• preferencje piszącego lub członków jego rodziny, np. Wir ziehen um, weil meine Mutter
die Lage des neuen Hauses toll findet. / Mein Vater ist sehr von der neuen Wohnung
beeindruckt.
• zalety nowego mieszkania / miejsca zamieszkania, np. Wir ziehen um, denn die neue
Wohnung ist größer als die jetzige. / Unser neues Haus liegt in einer schönen Gegend. /
… liegt in der Nähe der Firma meines Vaters.
• niedogodności obecnego mieszkania / miejsca zamieszkania, np. Wir ziehen um, denn
die alte Wohnung hat eine schlechte Lage. / Die jetzige Wohnung ist kleiner als die neue.
/ Das alte Haus ist von der Firma meines Vaters sehr weit entfernt. / Die jetzige Wohnung
ist sehr teuer.
W pracy nie musi pojawić się spójnik „bo”, „ponieważ”, „dlatego” (denn, weil, deshalb/
deswegen/darum), ale z kontekstu wypowiedzi musi wynikać powód zmiany mieszkania /
miejsca zamieszkania, np. Wir möchten umziehen. Meine Eltern halten die neue Wohnung
für schön und gut gelegen, d.h. ruhig und nahe dem Zentrum. („odniósł się i rozwinął”).
Wymagany jest spójnik „bo”, „ponieważ”, „dlatego”, gdy z kontekstu wypowiedzi nie wynika
powód zmiany mieszkania / miejsca zamieszkania, np. Wir ziehen um. In dem Haus wohnen
acht Familien. („nie odniósł się”) Wir ziehen um, weil in dem Haus acht Familien wohnen.
(„odniósł się”).
Nie akceptuje się odpowiedzi, w której zdający nie odnosi się do tego podpunktu polecenia,
np.
• informuje jedynie o poszukiwaniu nowego mieszkania, np. Wir haben lange nach der
Wohnung gesucht.
• pisze, że zamierza kupić/wynająć nowe mieszkanie, np. Wir möchten die Wohnung
kaufen/mieten.
nie odniósł się odniósł się odniósł się i rozwinął
Wir waren zu Besuch Wir möchten in die neue Wir ziehen um, weil unsere
bei unserem Onkel und Wohnung umziehen, denn Bekannten uns über das günstige
da haben wir eine die Miete dort ist viel Angebot informiert haben: eine
Wohnung gesehen. niedriger. tolle Wohnung; gut gelegen, hell
und preiswert.
In unserer kleinen Unsere Nachbarn sind
Wohnung gibt es einen laut. Die Oma ist gestorben und wir
großen Garten. (O→N, haben ihre Wohnung geerbt. Sie
zaburzenie komunikacji) In unserem alten Haus ist größer, hat vier Zimmer und
gibt es keinen Lift. zwei Toiletten.
Die neue Wohnung
gefällt mir nicht. Unser Haus liegt leider direkt zur
lauten Straße, wo es viel Verkehr
gibt. Auch LKWs fahren oft. Ich
hoffe, in dem neuen Haus ist es
anders.
• opisz pamiątkę z dzieciństwa znalezioną podczas pakowania
5.1) Zdający opisuje […] przedmioty […].
Należy uznać każdą komunikatywną odpowiedź, w której zdający wymienia i opisuje swoją
pamiątkę (z dzieciństwa), którą znalazł podczas pakowania, np. Beim Packen habe ich
meine alte Puppe gefunden.
Za opis pamiątki uznaje się określenia odnoszące się do takich aspektów, jak:
• rodzaj, np. Im Schrank habe ich mein Spielzeug aus der Kindheit gefunden: ein Auto.
• wiek, np. Meine Puppe ist 15 Jahre alt.
• wielkość, np. Meine Briefmarkensammlung ist ganz groß.
• pochodzenie, np. Das sind Briefmarken aus Afrika und Asien. / Diese Legosteine habe
ich von meinem Onkel bekommen.
• kolorystyka, np. Mein Teddybär ist gelb.
• materiał, z jakiego jest wykonana pamiątka, np. Die Katzenfigur ist aus Porzellan.
Jeżeli zdający skupia się wyłącznie na jednym aspekcie, np. odnosi się tylko do kolorystyki
jakiegoś przedmiotu, to taka realizacja tego podpunktu polecenia jest kwalifikowana
maksymalnie jako „odniósł się”, np. Mein erstes Kleid war rot, gelb und blau.
Akceptowane są również komunikatywne odpowiedzi, w których zdający
• porównuje znalezioną pamiątkę z innymi przedmiotami, np. Das alte Handy ist nicht so
modern wie mein Smartphone.
• opisuje pamiątkę, informując o czynnościach, które wykonywał lub nie mógł wykonywać
przy jej pomocy i które jednocześnie wskazują na jej wygląd/cechę, np. Mit meinem alten
Handy konnte ich nicht fotografieren, aber der Akku hielt eine Woche.
Nie jest wymagane użycie wyrażeń „z dzieciństwa”, „pamiątka z dzieciństwa”.
Wyrażenia „z dzieciństwa”, „pamiątka z dzieciństwa” nie stanowią rozwinięcia wypowiedzi.
Jako rozwinięcie tego podpunktu polecenia traktuje się:
• okoliczności znalezienia pamiątki, pod warunkiem że zdający realizuje kluczowy element
tego podpunktu polecenia, czyli opisuje znalezioną pamiątkę, np. Als ich die Bücher
eingepackt habe, habe ich unten im Schrank mein altes Foto gefunden. („odniósł się
i rozwinął”); ALE Ich habe die Bücher eingepackt. („nie odniósł się”)
• przedstawienie opinii o pamiątce, pod warunkiem że zdający realizuje kluczowy element
tego podpunktu polecenia, czyli opisuje znalezioną pamiątkę, np. Die alte Uhr, die ich
fand, gefällt mir sehr: Die Ziffern sind groß und schwarz. („odniósł się i rozwinął”); ALE
Die Uhr gefällt mir sehr. („nie odniósł się”)
Użycie liczebników i/lub innych wyrażeń określających ilość nie jest uznawane za kolejne
odniesienie do podpunktu polecenia, np. In dem Album gibt es ca. 1000 Briefmarken.
(„odniósł się”).
Nie akceptuje się odpowiedzi, w której zdający nie odnosi się do tego podpunktu polecenia,
np.
• podaje tylko imię, które nadał tej pamiątce bez wyjaśnienia, co to jest, np. Ich habe meine
Alma gefunden.
• informuje jedynie, że znalazł pamiątkę z dzieciństwa, np. Ich habe das Andenken aus
meiner Kindheit gefunden.
nie odniósł się odniósł się odniósł się i rozwinął
Unter dem Bett war Ich fand die Puppe, sie hat Beim Packen fand ich meinen
Lola. Ich habe mich nur ein Auge. Teddybären. Er ist braun, hat
gefreut. eine grüne Hose und blaue
Ich habe ein Buch gefunden, Augen.
Ich habe auch viele das ich von meiner Tante
Sachen gefunden, die bekommen habe. Beim Sortieren habe ich zufällig
mich an die Kindheit mein Buch über Affen gefunden,
erinnerten. Bei dem Packen fand ich das ich immer gelesen habe, als
mein Tagebuch. Ich finde es ich klein war. Dieses Buch habe
Als Kind hatte ich ein toll. ich in München gekauft.
Auto. Schade, dass
mein Bruder es verloren Ich fand das Album mit meinen
hat. Fotos aus der Kindheit. Auf
einigen Fotos bin ich mit meinen
Großeltern, deshalb sind sie für
mich sehr wichtig.
• napisz, jakie emocje wywołała w Tobie ta pamiątka
7.7) Zdający wyraża emocje (np. radość, niezadowolenie, zdziwienie).
Należy uznać każdą komunikatywną odpowiedź, w której zdający opisuje pozytywne/
negatywne emocje, jakie w nim wywołała znaleziona pamiątka, np.
• wyraża radość, wzruszenie, np. Ich habe mich gefreut, als ich dieses Buch gefunden
habe. / Als ich diesen Brief an den Nikolaus fand, war ich sehr gerührt. / Ich freue mich,
dass ich den Teddybären fand. Er erinnert mich an eine gute Zeit, deshalb ist er mir sehr
wichtig. LUB
• wyraża rozczarowanie (np. pamiątka wygląda inaczej niż ją zapamiętał), np. Leider sieht
dieses Maskottchen anders aus. Es war beige, jetzt ist es grau geworden. / Ich habe das
Tagebuch für interessant gehalten, jetzt hasse ich es. LUB
• opisuje swoje zachowanie (lub swoją reakcję) świadczące o przeżywanych emocjach, np.
Als ich diesen Schlafanzug fand, erzählte ich meinem Freund viel über die Geschichte
dieser Sache. / … weinte ich vor Freude / … lachte ich laut.
Akceptowane są również komunikatywne odpowiedzi, w których zdający
• wyraża emocje, używając przymiotników oceniających, np. Ich habe ein Heft mit
schlechten Noten gefunden. Das war schrecklich!
• pisze o emocjach, używając porównań, np. Als ich diesen Teddybären gefunden habe,
habe ich mich wie ein Kind im Kindergarten gefühlt.
• stosuje czas teraźniejszy, np. Ich bin sehr glücklich, dass ich diese Sache gefunden habe.
Sie erinnert mich an meine Kindheit.
Przedstawienie tylko opinii nie jest realizacją tego podpunktu polecenia, ale jest traktowane
jako element rozwijający, pod warunkiem że piszący realizuje kluczowy element tego
podpunktu polecenia, np. Ich habe ein Maskottchen gefunden. Es war für mich sehr wichtig.
(„nie odniósł się“) / Ich habe ein Maskottchen gefunden. Ich war froh darüber. Es war für
mich sehr wichtig. („odniósł się“)
Nie akceptuje się odpowiedzi, w których zdający nie odnosi się do tego podpunktu polecenia,
np.
• informuje jedynie, że znalazł pamiątkę, nie wyrażając żadnych emocji z tym związanych,
np. Ich habe meinen besten Ball gefunden. / Gestern habe ich mein Maskottchen
gefunden.
• wyraża emocje, ale są one związane z innym przedmiotem, a nie ze znalezioną pamiątką,
np. Meine Mutter hat mir ein neues Smartphone gekauft. Das freut mich sehr.
• pisze o emocjach innych osób, np. Als ich meine erste Mütze fand, weinte meine Mutter.
nie odniósł się odniósł się odniósł się i rozwinął
Ich bin immer sehr Als ich die Sache fand, Als ich diesen Liebesbrief
emotionell. wurde ich traurig. gefunden habe, hat mir der
Kopf wehgetan. Ich habe
Mein Vater war sehr Ich habe meine Kette mich an meine Freundin
glücklich, dass ich das Buch gefunden. Ich fühlte mich erinnert und geweint.
gefunden habe. fantastisch!
Ich bin sehr glücklich. Meine
Ich habe mein Foto Ich bin glücklich, weil das schönste Porzellanfigur, die
gefunden. Ich war damals 5 alte Handy noch ich in der Schule bekommen
Jahre alt. funktioniert. habe, habe ich
wiedergefunden. Das ist
fantastisch!
• napisz, którego z mebli nie chcesz zabrać do nowego mieszkania i dlaczego.
7.2) Zdający […] przekazuje informacje i wyjaśnienia.
5.5) Zdający wyraża i uzasadnia (…) opinie, poglądy i uczucia.
• Ten podpunkt polecenia jest dwuczłonowy. Aby odpowiedź zdającego mogła być uznana
za rozwiniętą, wymagane jest odniesienie się do jego obydwu członów (poinformowanie
o tym, którego z mebli zdający nie chce zabrać do nowego mieszkania, oraz wyjaśnienie,
dlaczego nie chce go zabrać) i przedstawienie jednego z nich w sposób bardziej
szczegółowy, np. Ich nehme den Sessel nicht in die neue Wohnung mit, denn er ist zu
klein und deshalb nicht mehr bequem. („odniósł się i rozwinął”).
• Jeżeli zdający w minimalnym stopniu nawiązał tylko do jednego członu, tj.
a) poinformował o tym, którego z mebli nie chce zabrać do nowego mieszkania, ale nie
wyjaśnił, dlaczego nie chce go zabrać, np. Ich nehme den Sessel nicht in die neue
Wohnung mit. ALBO
b) wyjaśnił, dlaczego nie chce zabrać mebla do nowego mieszkania, ale nie
poinformował, którego konkretnie z mebli nie chce zabrać, np. Ich hatte immer mein
Lieblingsmöbel, aber es gefällt mir nicht mehr. / … aber es ist nicht mehr bequem.
wówczas uznaje się, że odniósł się do tego podpunktu polecenia.
• Jeśli zdający rozbudował swoją wypowiedź tylko w zakresie jednego członu, a drugiego
nie zrealizował, np.
a) In die neue Wohnung nehme ich den kleinen Nachtschrank nicht mit, der jetzt im
Schlafzimmer neben meinem Bett steht. (rozbudowana informacja o tym, gdzie
dokładnie stoi szafka nocna, ale brak wyjaśnienia, dlaczego nie chce jej zabrać)
b) Ich nehme das Möbel nicht mit, denn es ist zu groß und die Farbe gefällt mir nicht mehr.
(rozbudowana informacja o powodach, dla których nie chce zabrać mebla, ale brak
informacji o tym, co to za mebel),
wówczas uznaje się, że odniósł się do tego podpunktu polecenia.
Realizując drugą część podpunktu polecenia, zdający może wyjaśnić, dlaczego nie chce
zabrać danego mebla, w następujący sposób:
• negatywnie ocenia ten mebel, np. Ich finde den Stuhl unbequem.
• stwierdza, że ten mebel nie pasuje do nowego mieszkania, np. Der schwarze Tisch passt
nicht zu meinem neuen Zimmer, dazu ist er zu groß.
• wskazuje brak miejsca w nowym mieszkaniu na ten mebel, np. Mein neues Zimmer ist
leider zu klein für den großen Tisch.
• informuje o zamiarze przekazania tego mebla np. sąsiadowi, koledze; Den Schrank
möchte ich meinem Nachbarn abgeben.
Wymagany jest spójnik „bo”, „ponieważ”, „dlatego” (denn, weil, deshalb/deswegen/darum),
gdy z kontekstu nie wynika jednoznacznie powód, dla którego zdający nie chce zabrać
danego mebla, np. Ich nehme den blauen Tisch nicht in die neue Wohnung mit, denn er ist
aus Plastik und die blaue Farbe passt nicht zu neuen Möbeln. („odniósł się i rozwinął”). ALE
Ich nehme den Tisch nicht in die neue Wohnung mit. Er ist blau. („odniósł się” – zdający
zrealizował tylko pierwszą część polecenia).
Nie akceptuje się odpowiedzi, w której zdający nie odnosi się do żadnej części tego
podpunktu polecenia.
nie odniósł się odniósł się odniósł się i rozwinął
Ich brauche keine neuen In die neue Wohnung Was soll ich in die neue
Möbel. möchte ich meinen Wohnung mitnehmen?
Kleiderschrank nicht Meinen Schreibtisch nehme
Ich will keine Möbel mitnehmen. ich sicherlich nicht mit. Er ist
mitnehmen, aber ich muss. alt und zu klein.
Ich nehme aus meinem
Ich nehme es nicht mit. Zimmer alle Möbel ohne die In der neuen Wohnung
Kommode mit, denn sie ist brauche ich keinen Sofatisch.
kaputt. Ich möchte mehr Platz haben.
Außerdem gefällt mir seine
Das Möbel nehme ich nicht Farbe nicht.
mit, denn es ist zu alt.
Spójność i logika wypowiedzi
W ocenie spójności bierze się pod uwagę, czy i w jakim stopniu tekst funkcjonuje jako całość
dzięki jasnym powiązaniom (np. leksykalnym, gramatycznym) wewnątrz zdań oraz między
zdaniami/akapitami tekstu. W ocenie logiki wypowiedzi bierze się pod uwagę, czy i w jakim
stopniu wypowiedź jest klarowna (np. czy nie jest jedynie zbiorem przypadkowo zebranych
myśli).
wypowiedź jest w całości lub w znacznej większości spójna i logiczna zarówno
2 p.
na poziomie poszczególnych zdań, jak i całego tekstu
wypowiedź zawiera usterki w spójności/logice na poziomie poszczególnych zdań
1 p.
oraz/lub całego tekstu
wypowiedź jest w znacznej mierze niespójna/nielogiczna; zbudowana jest z
0 p.
trudnych do powiązania w całość fragmentów
Dodatkowe uwagi dotyczące spójności
1. W ocenie spójności należy rozważyć poziom spójności tekstu, zarówno na poziomie
poszczególnych zdań, jak i całego tekstu, w stosunku do jego długości. Jedna bądź dwie
usterki w dłuższym tekście to nie to samo, co jedna bądź dwie usterki w spójności w tekście
bardzo krótkim. Nie należy jednak bezpośrednio przeliczać liczby usterek na odpowiednią
liczbę punktów.
2. Zaburzenie spójności i/lub logiki może wynikać na przykład z:
• braku połączenia tekstu piszącego z podanym początkiem, np.
Hallo Markus,
nächste Woche ziehen wir in eine neue Wohnung um.
Ich möchte dir schreiben, dass wir umziehen und das ist toll.
• braku połączenia między częściami tekstu; odwoływanie się do czegoś, co nie jest
wcześniej wspomniane
• nieuzasadnionego użycia czasowników w różnych czasach gramatycznych
(przeskakiwania z jednego czasu gramatycznego na inny)
• błędów językowych i/lub ortograficznych, które powodują, że odbiorca gubi się, czytając
tekst
• poważnych zakłóceń komunikacji w tekście w wyniku błędów językowych
• braku logiki w tekście, np. przytoczenia argumentu, który jest sprzeczny z ogólnie
przyjętymi zasadami rozumowania (jeśli nie ma w pracy żadnego uzasadnienia/
kontekstu, który tłumaczyłby taką właśnie realizację danego podpunktu).
3. Zdający nie musi realizować podpunktów polecenia w kolejności, w jakiej są wymienione
w zadaniu. Sama zmiana kolejności nie może być podstawą do obniżenia punktacji za
spójność i logikę wypowiedzi.
4. Brak podziału na akapity nie prowadzi automatycznie do obniżenia punktacji za spójność
i logikę wypowiedzi.
5. Brak powiązania między rozwinięciem napisanym przez zdającego, a zdaniem
wprowadzającym i/lub kończącym podanym w arkuszu może być podstawą do obniżenia
punktacji za spójność i logikę wypowiedzi.
6. Jeżeli w pracy nie są zaznaczone żadne błędy w spójności/logice, należy przyznać
2 punkty w tym kryterium.
7. Jako usterki w spójności/logice egzaminator oznacza te fragmenty, w których gubi się,
czytając tekst. Błędy językowe i ortograficzne mogą powodować zaburzenie spójności
i logiki, ale wiele zależy od kontekstu wypowiedzi. Ten sam błąd może w mniejszym lub
większym stopniu zaburzać zrozumienie tekstu. Może on wpływać na ocenę spójności
i logiki i/lub przekazania komunikatu.
8. Błędy logiczne mogą często wynikać z niewystarczającego kontekstu w treści pracy, braku
kluczowego elementu do uzasadnienia stwierdzenia, które samo w sobie jest sprzeczne
z zasadami logiki.
9. Słowa napisane po polsku lub w języku innym niż język egzaminu egzaminator zaznacza
jako błędy w spójności, jeśli w znacznym stopniu utrudniają zrozumienie komunikatu. Jeśli
komunikacja nie jest zaburzona, podkreśla je jedynie jako błędy językowe.
10. Jeśli praca (lub jej obszerne fragmenty) jest w znacznej większości niespójna/
niekomunikatywna/niezrozumiała dla odbiorcy, egzaminator może zaznaczyć całość pracy
(lub dany fragment) „pionową falą” na marginesie i nie podkreślać poszczególnych
zaburzeń. Jednocześnie w takiej pracy oznacza się błędy.
Zakres środków językowych
W ocenie zakresu środków językowych bierze się pod uwagę zróżnicowanie struktur
leksykalno-gramatycznych użytych w wypowiedzi.
zadowalający zakres środków językowych; oprócz środków językowych o wysokim
2 p.
stopniu pospolitości w wypowiedzi występuje kilka precyzyjnych sformułowań
ograniczony zakres środków językowych; w wypowiedzi użyte są głównie środki
1 p.
językowe o wysokim stopniu pospolitości
bardzo ograniczony zakres środków językowych; w wypowiedzi użyte są wyłącznie
0 p.
najprostsze środki językowe
1. Zadowalający zakres środków językowych odnosi się do środków leksykalno-
gramatycznych ujętych w zakresie struktur w Aneksie do Informatora, których znajomości
można oczekiwać od absolwenta szkoły ponadgimnazjalnej w roku szkolnym 2020/21 na
poziomie A2+ (w skali ESOKJ).
2. Pod pojęciem „precyzyjne sformułowania” rozumie się wyrażanie myśli z wykorzystaniem
słownictwa swoistego dla tematu i unikanie wyrazów oraz struktur o wysokim stopniu
pospolitości, takich jak miły, interesujący, fajny. W precyzji wyrażania myśli mieści się
również charakterystyczny dla danego języka sposób wyrażania znaczeń, np. stosowanie
typowych dla danego języka związków wyrazowych oraz struktur gramatycznych
precyzyjnie pasujących do danej sytuacji komunikacyjnej.
Poprawność środków językowych
W ocenie poprawności środków językowych bierze się pod uwagę błędy gramatyczne,
leksykalne i ortograficzne oraz ich wpływ na komunikatywność wypowiedzi.
• brak błędów
2 p. • nieliczne błędy niezakłócające komunikacji lub sporadycznie zakłócające
komunikację
• liczne błędy niezakłócające komunikacji lub czasami zakłócające komunikację
1 p.
• bardzo liczne błędy niezakłócające komunikacji
• liczne błędy często zakłócające komunikację
0 p.
• bardzo liczne błędy czasami lub często zakłócające komunikację
W ocenie poprawności środków językowych bierze się pod uwagę orientacyjny stosunek liczby
błędów do długości tekstu stworzonego przez zdającego (nie ma potrzeby liczenia wyrazów
i błędów). „Liczne” błędy w przypadku tekstu bardzo krótkiego to nie to samo, co „liczne” błędy
w przypadku tekstu dłuższego.
Sposób oznaczania błędów
Błędy oznacza się tylko w wypowiedzi zdającego stosując oznaczenia podane w tabeli; nie
oznacza się rodzaju błędu na marginesie.
rodzaj błędu sposób oznaczenia przykład
błąd językowy (leksykalny,
podkreślenie linią prostą Marek lubić czekoladę.
gramatyczny)
błąd językowy spowodowany znak √ w miejscu
Marek √ czekoladę.
brakiem wyrazu brakującego wyrazu
błąd ortograficzny otoczenie słowa kołem Słońce gżeje.
błąd językowy i ortograficzny podkreślenie linią prostą
Słońce gżać w lecie.
w jednym słowie i otoczenie kołem
Założyłem kurtkę bo było
błędy w spójności / logice podkreślenie linią falistą
gorąco.
Błędy ortograficzne zmieniające znaczenie wyrazu są traktowane jako błędy językowe
i oznaczane poprzez podkreślenie wyrazu linią prostą.
Nie oznacza się błędów interpunkcyjnych.
Usterki w spójności i logice występujące pomiędzy akapitami mogą być zaznaczane „pionową
falą” na marginesie.
Uwagi dodatkowe
1. Wypowiedź jest oceniana na 0 punktów we wszystkich kryteriach, jeżeli jest
• w całości nieczytelna (pod pracą zapisuje się „praca w całości nieczytelna”, a na karcie
odpowiedzi zaznacza się 0 punktów w każdym kryterium) LUB
• całkowicie niezgodna z poleceniem (pod pracą zapisuje się „praca całkowicie niezgodna
z poleceniem”, a na karcie odpowiedzi zaznacza się 0 punktów w każdym kryterium)
LUB
• niekomunikatywna dla odbiorcy, np. w całości napisana fonetycznie (pod pracą zapisuje
się „praca całkowicie niekomunikatywna”, a na karcie odpowiedzi zaznacza się
0 punktów w każdym kryterium).
2. Praca, która zawiera fragmenty odtworzone z podręcznika, zadania zawartego w arkuszu
egzaminacyjnym lub innego źródła, w tym internetowego, lub przepisane od innego
zdającego, jest uznawana za niesamodzielną.
3. Jeżeli praca zawiera fragmenty na zupełnie inny temat, wyuczone na pamięć lub fragmenty
całkowicie nienawiązujące do polecenia, a jednocześnie zaburzające spójność
i logikę tekstu, są one otaczane kołem i nie są brane pod uwagę przy liczeniu wyrazów
i ocenie zakresu środków językowych i poprawności środków językowych.
4. Jeżeli za wypowiedź przyznano 0 punktów w kryterium treści, we wszystkich pozostałych
kryteriach przyznaje się również 0 punktów.
5. Jeżeli za wypowiedź przyznano 1 punkt w kryterium treści, we wszystkich pozostałych
kryteriach można również przyznać maksymalnie po 1 punkcie.
6. Jeżeli wypowiedź zawiera 60 wyrazów lub mniej, jest oceniana wyłącznie w kryterium
treści. W pozostałych kryteriach przyznaje się 0 punktów. W takich pracach nie oznacza
się błędów.
7. Wyrazy zapisane przy użyciu skrótów, np. gn8 (Gute Nacht), LG (Liebe Grüße), należy
oznaczyć jako błędy ortograficzne.
8. W ocenie poprawności środków językowych w wypowiedziach zdających ze stwierdzoną
dysleksją nie bierze się pod uwagę błędów ortograficznych (takie błędy nie są oznaczane
w pracy zdającego). Błąd ortograficzny zmieniający znaczenie wyrazu w pracy zdającego
z opinią o dysleksji to błąd językowy. Jest on brany pod uwagę w ocenie poprawności
językowej.
Zasady te obowiązują również w ocenie prac zdających z dysgrafią, dysortografią, afazją,
z zaburzeniami komunikacji językowej, mózgowym porażeniem dziecięcym, a także prac
zdających, którzy korzystali z pomocy nauczyciela wspomagającego oraz prac pisanych
na komputerze.
9. Zdający może używać oryginalnej pisowni w obcojęzycznych nazwach geograficznych,
nazwach obiektów sportowych, gazet, zespołów muzycznych, programów telewizyjnych,
tytułach, pod warunkiem że podaje wyjaśnienie w języku egzaminu, tak aby informacja była
komunikatywna dla odbiorcy. Z tekstu musi wynikać, że jest mowa o gazecie, filmie, grupie
muzycznej itd. lub musi wystąpić określenie Serie, Zeitschrift, np. die Serie „M jak miłość”,
die Zeitschrift „Świat Dysku”.
Jeżeli zdający podaje nazwę w języku innym niż zdawany i nie podaje objaśnienia, całe
wyrażenie jest podkreślane linią prostą i traktowane jako jeden błąd językowy, np. Ich lese
Nowe Horyzonty. – 1 błąd językowy. Oprócz tego całe wyrażenie podkreślane jest linią
falistą i traktowane jako błąd w spójności. Jeśli użycie tej nazwy jest kluczowe
dla realizacji polecenia, ta informacja nie jest uwzględniana w ocenie treści.
10. Zabronione jest pisanie wypowiedzi obraźliwych, wulgarnych lub propagujących
postępowanie niezgodne z prawem. W przypadku takich wypowiedzi zostanie podjęta
indywidualna decyzja dotycząca danej pracy, np. nie zostaną przyznane punkty za zakres
środków językowych oraz za poprawność środków językowych lub cała wypowiedź nie
będzie podlegała ocenie.
11. Praca w
napisane Czystopis.
12. Jeżeli zdający umieścił w pracy adnotację ciąg dalszy w
jest czystopisem, to ta część podlega ocenie.
Uwagi dotyczące zasad liczenia słów w wypowiedziach zdających
1. Liczone są słowa oddzielone spacją, np. zu Hause (2 słowa), für die Arbeit (3 słowa),
10. Januar 2012 (3 słowa), 1780 (1 słowo), dreihundertsiebenundzwanzig (1 słowo).
2. Jako jeden wyraz liczone są:
• słowa łączone dywizem, np. Rock-Hits, Wegwerf-Gesellschaft
• formy skrócone, np. geht’s, gibt’s
• oznaczenia, symbole literowe, bez względu na liczbę liter, np. SMS/sms,
• adres mailowy lub internetowy oraz numer telefonu.
3. Cyfry rzymskie traktuje się jak pozostałe cyfry i liczby, np. XX (1 słowo), Wilhelm II.
(2 słowa).
4. Podpis XYZ nie jest uwzględniany w liczbie słów.
5. Nie uznaje się i nie uwzględnia w liczbie słów symboli graficznych używanych w Internecie
(np. „buźki”).
6. Uwzględnia się w liczbie słów wyrazy w języku innym niż język egzaminu, np. Ich lese
Nowe Horyzonty. (4 słowa).